Voicemails for Isabelle (2026)

Aardige film over een jonge vrouw die haar voicemails blijft inspreken nadat haar zusje is overleden. Een prima opzet voor een romcom als deze, die het wat meer op rom focust dan de com. Niks vernieuwends, maar het kijkt wel gemakkelijk weg. Zoey Deutch en Nick Robinson doen het prima samen en de film heeft een lekkere soundtrack.

Een echte 13 in een dozijn romcom. Het basisconcept is origineel (iemand die de voicemail van een overleden zus blijft inspreken en een ander die het nummer heeft gekregen en de voicemails hoort), maar de hele uitwerking zou zo uit ChatGPT of Gemini hebben kunnen rollen. Echt alle standaard elementen van een standaard romcom hebben een plekje gekregen en het is allemaal wel héél erg voorspelbaar. Het goede nieuws is wel dat de film zichzelf op dat vlak niet al te serieus neemt en soms neigt het naar parodie ('this is the part where you are going to run').

De film klopte ook gewoon niet op alle fronten. Te vaak vroeg ik me af 'hoezo'? En 'waarom'? Ook die voicemails bijvoorbeeld: een telefoonnummer wordt in de US pas na minimaal 45 dagen weer uitgegeven (en meest 60 - 90 dagen). En Izzy leek me geen persoon om geen persoonlijke voicemail text te hebben ingesproken. En: als een nummer niet bestaat (gedurende die 45 dagen), kun je helemaal geen voicemail inspreken. En ga zo maar door. Feitelijk is de film gebouwd op een concept dat helemaal niet kan.

Wat me verder nogal stoorde was de overacting van Deutch. En ze kwam daarin niet geloofwaardig op me over: iik bleef naar een vrouw kijken die heel druk bezig was met acteren en een typetje probeerde neer te zetten. Te veel scenes waren ook te 'mooi' in scene gezet, te perfect, te 'hallmark'. Over overacting gesproken: Offerman kon er ook wat van als chef kok. Ik snap dat dit de bedoeling was, maar het was gewoon te veel over de top en werd niet grappig.

De overige rollen van bv. Robinson vond ik prima gespeeld, de soundtrack is okay. Camerawerk gewoon 'standaard'. Dus al met al eigenlijk een wat opgeklopte / opgeleukte Hallmarks film. En toch intrigeerde de film me voldoende om 'm uit te willen kijken en ik vond het geen verloren avond. Objectief vond ik het misschien een 1,5 of 2 sterren film maximaal, maar ik geef er minimaal een halfje bij omdat de film wel 'iets had'. Maar de hoge score op IMDB kan niet helemaal plaatsen.

Voorspelbaar aan alle kanten, waardoor dit soort films altijd afhankelijk zijn van de cast. En in dit geval met Zoey Deutch in de hoofdrol is dat geen enkel probleem. Zij draagt de film met verve.

Het idee is best aardig maar uiteindelijk komen alle clichés weer langs, van de gehele opbouw (met een dramatische dip zo rond 2/3 van de film waarin het helemaal over lijkt) tot veel kleine momenten. Voor mij was het echt veel leuker geweest als die Wes lange tijd luisterde naar die berichten en na lang observeren dat zou opbiechten. Maar nee, hij zegt niets en dat kan mooi leiden tot een fiks drama (zo rond 2/3 van de film dus). Deutch spettert wel van het doek maar de film heeft echt te weinig te zeggen voor bijna 120 minuten. 2,5*.

Wat een fijne film!

Het verhaal over rouw en verwerking maakte heel wat traantjes bij mij los door het goede acteerwerk van Zoey Deutch. Nick Robinson wist daarnaast te charmeren.

Erg genoten.

Tegelijkertijd is het ook een 13 in een dozijn film, maar door de goede uitvoering maakt dat helemaal niks uit.

Verrassende romcom met een goede performance van Deutch en een lekker over the top Offerman als een wannabe topchef. De insteek is een bekende, overlijden, rouwproces... durven loslaten. Al deze elementen komen voorbij in zowel de verwerking als de relaties onderling en de opbouw hiervan. Al met al een redelijke film met een knipoog naar sleepless in seatle en you got mail. Het UK niveau van bijv. een Notting Hill wordt echter niet bereikt. Vreemd: De eerste vriendin van Robinson, Britt...sex heb je met je ondergoed uit, tja, Amerika en filmkeuring... Verder is deze film leuk tijdverdrijf met goede muziek! 3,2*

Een aardige romantische drama-komedie die vooral in de eerste helft weet te overtuigen. De combinatie van romantiek, drama en humor werkt daar het beste, maar naarmate de film vordert begint het geheel helaas wat langdradig aan te voelen. De speelduur had wat mij betreft dan ook best een stuk korter gemogen.

Zoey Deutch is gelukkig een groot pluspunt en laat opnieuw zien dat ze een sterke actrice is. Ze speelt haar rol overtuigend en weet de film goed te dragen. Het verhaal zelf is echter behoorlijk voorspelbaar en je ziet al vrij snel welke kant het allemaal op zal gaan.

Toch heb ik me uiteindelijk redelijk goed vermaakt met deze film. Het is zeker geen slechte film, maar met een strakker tempo en een kortere speelduur had er voor mij meer ingezeten.

kleine 3,0*

'This is not (a) Walk to Remember.'

Zoey Deutch is weer heerlijk, moooi, schitterend. Nick is lief en aandoenlijk. Lichte irritatie om en op&rond bepaalde dingetjes en situaties, maar over alles heen, een fijne, ontroerende prent.

Nadat Isabelle [Ciara Bravo] na een lange strijd tegen ziekte overlijdt, verwerkt haar toegewijde oudere zus Jill [Zoey Deutch] haar verdriet door lange voicemails in te spreken op Isabelles oude nummer. Maar dat nummer is nu toegewezen aan de verlegen Wes [Nick Robinson]. Geïntrigeerd door Jills berichten en persoonlijkheid is Wes zo dom om Jill niet op de hoogte te brengen, maar haar op te zoeken. De voicemails zijn (mede door de geheimtaal van de zussem) vaak hilarisch en Deutch is charmant, maar Wes’ gedrag en het kleurloze spel van Robinson maken het moeilijk te geloven dat Jill op hem zou vallen.