A Gorilla Story: Told by David Attenborough (2026)

Prachtige beesten.

Zeer mooie docu over de fantastische gorilla, en dat verteld door de bijna 100 jarige David Attenborough, zoals hij dat alleen kan. Ik geef wel Humo gelijk in de review dat we bij veel dieren toch te snel zijn om menselijke drijfveren en emoties achter hun gedrag te zoeken.

En dit is natuurlijke o.a een succesverhaal door niet te vergeten Dian Fossey. Maar de meeste verhalen over de dieren op deze aarde zijn niet zo succesvol, maar het blijft een boeiende docu, die zeker de moeite is...

Mooie documentaire over deze wonderbaarlijke dieren. De close-ups van hun gezichten, met hun bijna menselijke uitdrukkingen, zijn fascinerend. Er was wel veel commentaar in de trant van: “Gorilla Ubwuzu sloot vriendschap met Ubi—precies het soort vriendschap dat hij op dat moment in zijn leven nodig had.” Of: “Ze zal de dood van haar baby haar hele leven niet te boven komen.” Dat soort invullingen, bedoeld om het geheel wat extra drama te geven. Ook wanneer je bijvoorbeeld ziet hoe een gorilla de bosjes wordt ingeduwd, wordt daar meteen een hele machtsstrijd van gemaakt, compleet met vermeende voor- en tegenstanders. Dat stoorde mij soms een klein beetje, of riep de vraag op - is dat nu echt wel zo? Maar al met al toch een prachtige docu.

Mooie documentaire waarin David Attenborough het bijzondere verhaal vertelt van zijn eerste ontmoeting met de jonge gorilla Pablo, ergens in de jaren '70. Deze groeide uit tot een machtige silverback die later een eigen groep leidde, die nog steeds bestaat. Fraaie beelden van toen en nu, met de nog steeds machtige stem van Attenborough als leidraad. Gezien zijn leeftijd (100 in mei!) kan hij niet meer op locatie aanwezig zijn, maar de toelichting vanuit zijn huiskamer (?) is een aangenaam alternatief.

Een van de hoogtepunten uit de televisiegeschiedenis was David Attenboroughs interactie met Pablo, een jonge gorilla in het Virungagebergte in Rwanda, in de baanbrekende documentaireserie Life On Earth. 50 jaar na de opnames keerde een filmcrew terug naar het leefgebied van de nazaten van Pablo. Deze documentaire geeft meer inzicht in de manier waarop gorilla’s samenleven en zit vol opmerkelijke momenten. Met Attenborough aan boord is het commentaar wars van de soms kinderlijke toon van Disneynature. En Reed en Webster weerstaan de verleiding tot mooie of spectaculaire plaatjes, waardoor het verhaal centraal blijft staan.

Deze film is een geweldig voorbeeld van het verschil tussen een informatieve documentaire en een gewone documentaire. Fascinerend om te bekijken.

3,5 *

Ik heb me stierlijk zitten vervelen, want wat een saai bestaan hebben deze beesten joh. Ze staan op, eten bladeren, zitten een tijdje naar elkaar te kijken, eten nog wat bladeren, maken zich druk om een andere gorilla die ook bladeren zit te eten en gaan vervolgens weer uitrusten. Af en toe loopt er eentje tien meter verderop om daar exact hetzelfde te doen.

Omdat er maar plaats is voor één alfamannetje vindt er onvermijdelijk een duel plaats. Eindelijk wat actie? Nee hoor, want het wordt aan het zicht onttrokken door.. inderdaad, bladeren. De verliezer wordt verstoten en mag de rest van zijn leven in zijn eentje bladeren eten.

Het wordt allemaal nog wel aardig in beeld gebracht, maar dat is met de huidige technologie eerder regel dan uitzondering bij natuurfilms. En na anderhalf uur ben je ook wel uitgekeken op weer een groen bladerdak.

Dus nee, de gorilla is niet te benijden.

Even opgezocht: een gemiddelde gorilla moet dagelijks zo'n dertig kilo bladeren eten. Dan blijft er ook niet zoveel tijd over voor andere dingen. Maar om daar nou een documentaire over te maken?