A Family (2026)

verder lezen

Mijn moeder wilde graag lieve kindertjes. Nou, hier zijn ze. Lief, innemend en nog knap ook. Vooral het menneke, zoals zijn vader hem noemt alsof zijn zoon nog 6 is, in plaats van 14, is schattig en ontwapenend. Zelden zo'n opgeruimde puberkamer gezien, zelden zulke weinig recalcitrante en onmogelijke pubers. Ze doen braaf alles wat papa en mama zeggen, die elkaar ook consequent papa en mama blijven noemen in plaats van die moeder van je, of dat kutwijf, zoals ik altijd hoor na de ramp.

Een keer valt er een vaas op de grond, een keer een vechtpartij en keer wordt er flink gezopen. Én: een keer komt ma elf minuten te laat het spul bij pa brengen. Zelf ben ik eens een vriend kwijtgeraakt omdat ik me 7 minuten te laat meldde, dus ik weet dat mensen zo kleinzielig kunnen zijn, maar om daarmee nu het beeld van een vechtscheiding te illustreren en een film op te laten drijven?

Na afloop sprak ik een vader die in scheiding ligt. Zo moet het dus niet begreep hij wel. Heeft de film in ieder geval pedagogisch nut. Fijn.

Maria [Carice van Houten] en Jacob [Pieter Embrechts] zijn uit elkaar gegaan, maar ruziën er nog altijd op los, vooral met betrekking tot dochter Nina [Celeste Holsheimer] en zoontje Eli [Finn Vogels]. Nina wil graag “een vaste plek voor haarzelf”, Eli wil het liefst dat alles “weer normaal” wordt. In twee segmenten (‘Nina’ en ‘Eli’) volgen we beide kinderen in de periode die volgt. Vogels maakt indruk, maar Holsmeiers spel (vooral met haar ogen) oogt mechanisch. Peijnenburg besteedt te veel tijd aan de hobby’s (respectievelijk dansen en zwemmen) van de kinderen en de twee segmenten vullen elkaar slechts mondjesmaat aan, maar dit geeft wel een aardig beeld van de dilemma’s (en psychologische druk) waar veel kinderen van scheidende ouders mee te maken krijgen.

Fraai, stijlvast en helder drama dat heel duidelijk het oogpunt van de kinderen kiest. Waar de ouders zich verliezen in pietluttigheden en elkaar dwarszitten. Nina is ouder en extraverter dus kan zich soms aan haar ouders onttrekken. Voor de jonge introvertere Eli is dat veel moeilijker. Camera filmt vooral intiem dicht op de huid. Film heeft drie segmenten. Eerst het oogpunt van Nina, dan hetzelfde tijdsbestek vanuit Eli en dan een kort segment samen. De twee kinderen maken indruk als acteurs en dan vooral Finn Voigels als Eli die een groot deel van de scenes nagenoeg zwijgend moet acteren en een zeer intens moment beleefd als hij uiteindelijk barst .