The Death of Robin Hood (2026)

Meer vermoeiend dan boeiend...Maar niet direct...de eerste 30-40 minuten zijn er betoverende goede beelden, ze zijn sterk, bezitten een donkere en brute uitstraling en de gevechtscenes zijn ongekend wreed. De acteerprestaties zijn eveneens sterk! Uiteindelijk leidt het er toe dat Robin (Hugh Jackman) gewond raakt en Little John (Bill Skarsgård) hem naar een priorij sleept om te herstellen. En dan...veranderd de film in een religieuze versie van "Logan" Oftewel veel dialoog, piekeren over christelijke verlossing (zal die komen van een kind?) en barmhartigheid en wachten op wat de titel al aankondigd. Zelfs het hoe was geen verasssing...aangezien ze verwijzen naar de Bijbelse Saul. Pfft, anderhalf uur vooral gevuld met lange stukken min of meer lege ruimte. OMG...Jodie Comer die voor het altaar zit om eventjes Jeanne D'Arc (1928) te immiteren...Wat er overblijf is een regisseur die probeert de beroemdste mythische figuur die voor de armen vecht als een schurk te framen. Tja voor een film over de dood van een legende voelde het verrassend levenloos aan. Voor mij zorgde het trage tempo, het teleurstellende langdradige verhaal dat er niets is om bij betrokken te blijven.

Robin Hood. Wie kent hem niet. Wellicht de bekendste naam uit de Britse folklore. De man die volgens de legende van de rijken stal en de buit verdeelde onder de armen. Een held. Een voorbeeld. Het is niet verwonderlijk dat de avonturen van de nobele Robin Hood in veel films en series zijn vereeuwigd. In The Death of Robin Hood wordt het beeld van de edelmoedige Robin Hood met de grond gelijk gemaakt.

The Death of Robin Hood is de derde film van regisseur en schrijver Michael Sarnoski die eerder met Pig (2021) liet zien in staat te zijn een indrukwekkende karakterschets te kunnen afleveren. The Death of Robin Hood is een zwaarmoedige film die het personage Robin Hood (magnifiek gespeeld door Hugh Jackman) op een manier afbeeldt die de kijker niet bekend zal voorkomen. Vanaf het begin is duidelijk dat dit niet een film is waarin op luchtige wijze de kleurrijke avonturen van de schelmse boogschutter en zijn vrolijke aanhang wordt verteld.

Het verteltempo is traag. In de kleurstelling overheersen grijstinten. Er is bruut geweld. Zelfs kinderen worden niet gespaard. Er is vuil. Er is bloed. In The Death of Robin Hood wordt de mythe ontkracht. Het optreden van de volksheld heeft niets nobels. De volksheld Robin Hood is niets minder dan een meedogenloze slachter.

Naarmate de film verglijdt, komt Robin Hood in rustiger vaarwater terecht en is er ruimte om achter de meedogenloze façade het menselijke in het personage te ontdekken. Zonder daarbij de gruwelijke daden te relativeren, leert de kijker een man kennen die gevangen zit in een spiraal van geweld en daaruit niet kan (of wil) ontsnappen. Een interessante kijk waar de film veel tijd in steekt.

Na de tumultueuze en gewelddadige scènes heerst er rust. De sfeer is anders. Je zou het vredig kunnen noemen. In deze fase richt de film zich meer op de psyche dan op de actie. Het is alsof we ons in een andere film bevinden. Nieuwe personages worden geïntroduceerd en de introspectie kan beginnen. Als de inzichten over het personage Robin Hood eenmaal zijn gevallen, de karakterschets nagenoeg is voltooid en het schokeffect is weggeëbt gaat de film nog even door. Omdat er dan weinig meer rest dan serene eentonigheid, denk ik dat de film iets eerder had kunnen eindigen. Verder niets dan lof voor dit atypische portret van de volksheld.

Wat een draak van een film. Het begin van de film lijkt het nog iets te gaan worden maar zwakt al snel af. Robin is klaar om op een waardige manier dood te gaan maar mist hier de diepgang en de spanning. Ook Hugh Jackman maakt deze film niet waardig genoeg. Een thriller is dit zeker niet, een drama wel. Samenvatting van deze film: Als je de dood van Robin Hood d.m.v. aderlating graag wilt zien dan heb je aan 120 minuten veel teveel tijd verspilt.