Being Eddie (2025)

Degelijke maar weinig diepgravende documentaire over de veelzijdige Eddie Murphy, wiens carrière inmiddels bijna 50 jaar beslaat. Iets meer zelfkritiek had geen kwaad gekund, zo komen zijn vele flops eigenlijk niet aan bod, maar gelukkig valt er desondanks veel te genieten. Vooral de jaren '80 zijn goed vertegenwoordigd en dat was toch absoluut zijn beste periode. Murphy zelf is een aangename verteller en de documentaire bevat veel leuke sketches en filmfragmenten.

Hooguit leuk als 'greatest hits' compilatie, waarin we de hoogtepunten van Murphy's carrière zien. Helaas is er weinig diepgang of ruimte voor zelfinzicht. De flops die kwamen vanaf de jaren '90 waren slechts een leermoment. Maar de kijker is niet gek: Norbit is prima als technisch hoogstandje (goede make-up, een man speelt veel rollen) maar is verder een wanstaltig product. Murphy laat hier verder niks over horen en gaat ook voorbij aan de botsingen met regisseur Landis, de problemen met paparazzi en kapt een moment dat gaat gaat over artistieke inleving helaas af.

De docu wil graag nog een grootheid neerzetten, maar, zoals Murphy zelf ook aangaf, is hij die persoon uit de jaren '80 niet meer. Hij herkent zichzelf niet als hij de opnames van zijn stand-upshows ziet. Dit zou een interessant uitgangspunt zijn geweest. Want alles wat hij nu uitbrengt is hooguit een echo van vroeger. De energie klopt niet meer (zie Dolemite), er is een andere vorm nodig.

Toch wil de docu wel voordoen alsof die vonk van grootsheid er nog is, en zo behandelen de opgevoerde castleden hem ook. Maar is dat niet een beetje nep? Die scene met de handpoppen moet grappig zijn maar bereikt dat niveau niet.

Murphy vond zich verschillende keren opnieuw uit maar lijkt nu liever te luieren, hij zegt weinig trek te hebben in nieuwe projecten. Jezelf opnieuw uitvinden wordt dan lastiger.

Helaas is komedie altijd wat minder tijdloos dan het drama, en misschien geldt dat ook voor de acteurs die de genres vormgeven. Gelukkig is met even genieten van vroeger niet veel mis.

Hoewel Eddie Murphy nuchter terugkijkt op zijn carrière als komiek, baanbrekende filmster en cultuuricoon, is dit voornamelijk een lofzang. Murphy’s ambitie vanaf jonge leeftijd, de eerste stappen als komiek, zijn explosieve opkomst als (zwarte) filmster die wit Amerika op het grote scherm een schop voor de kont gaf, zijn verbittering jegens SNL en een paar ongelukkige keuzes (Vampire In Brooklyn, Norbit) komen aan bod. Een fijne dwarsdoorsnee van Murphy’s carrière waarbij het gebrek aan acteurs waar hij mee werkte opmerkelijk is.