Being Eddie (2025)

Geen super diepgaande introspectieve verhalen in deze documentaire, gewoon een heerlijke feelgood nostalgie trip die nog steeds compleet voelt.

Echt van genoten. 4*

Dit had van mij wel drie uur mogen duren. Eddie is geweldig.

Degelijke maar weinig diepgravende documentaire over de veelzijdige Eddie Murphy, wiens carrière inmiddels bijna 50 jaar beslaat. Iets meer zelfkritiek had geen kwaad gekund, zo komen zijn vele flops eigenlijk niet aan bod, maar gelukkig valt er desondanks veel te genieten. Vooral de jaren '80 zijn goed vertegenwoordigd en dat was toch absoluut zijn beste periode. Murphy zelf is een aangename verteller en de documentaire bevat veel leuke sketches en filmfragmenten.

Inderdaad vooral degelijk, maar voor iemand zoals ik die Delirious en Raw vroeger al uit zn hoofd kende is het voor mij allemaal prima vermaak.

Echt wel heel standaard. Je krijgt nooit het idee dat 'Being Eddie' (2025) ook maar een beetje in de buurt komt van de 'echte' Eddie Murphy. Weinig ruimte voor rafelrandjes, kwetsbaarheden en duistere kanten. Soms kan het spannend zijn als je nooit tot de kern komt van een geportretteerde superster, maar hier voelt het te vaak als een keurig georkestreerd geheel om Eddy's beschadigde imago op te poetsen. Het helpt ook niet mee dat ik weinig heb met zijn stand-up comedy en SNL.

Hooguit leuk als 'greatest hits' compilatie, waarin we de hoogtepunten van Murphy's carrière zien. Helaas is er weinig diepgang of ruimte voor zelfinzicht. De flops die kwamen vanaf de jaren '90 waren slechts een leermoment. Maar de kijker is niet gek: Norbit is prima als technisch hoogstandje (goede make-up, een man speelt veel rollen) maar is verder een wanstaltig product. Murphy laat hier verder niks over horen en gaat ook voorbij aan de botsingen met regisseur Landis, de problemen met paparazzi en kapt een moment dat gaat gaat over artistieke inleving helaas af.

De docu wil graag nog een grootheid neerzetten, maar, zoals Murphy zelf ook aangaf, is hij die persoon uit de jaren '80 niet meer. Hij herkent zichzelf niet als hij de opnames van zijn stand-upshows ziet. Dit zou een interessant uitgangspunt zijn geweest. Want alles wat hij nu uitbrengt is hooguit een echo van vroeger. De energie klopt niet meer (zie Dolemite), er is een andere vorm nodig.

Toch wil de docu wel voordoen alsof die vonk van grootsheid er nog is, en zo behandelen de opgevoerde castleden hem ook. Maar is dat niet een beetje nep? Die scene met de handpoppen moet grappig zijn maar bereikt dat niveau niet.

Murphy vond zich verschillende keren opnieuw uit maar lijkt nu liever te luieren, hij zegt weinig trek te hebben in nieuwe projecten. Jezelf opnieuw uitvinden wordt dan lastiger.

Helaas is komedie altijd wat minder tijdloos dan het drama, en misschien geldt dat ook voor de acteurs die de genres vormgeven. Gelukkig is met even genieten van vroeger niet veel mis.

Je formuleert het wat scherper en puntiger, maar dit is precies waar ik zelf over viel. Het is echt een beetje flauw allemaal. Op een bepaald moment geeft Eddy Murphy zelfs een uitgebreide rondleiding door zijn prachtige villa. Wat is hier in hemelsnaam de meerwaarde van!?

Eddy geeft een villa door zijn villa? Merkwaardige docu.

Hoewel Eddie Murphy nuchter terugkijkt op zijn carrière als komiek, baanbrekende filmster en cultuuricoon, is dit voornamelijk een lofzang. Murphy’s ambitie vanaf jonge leeftijd, de eerste stappen als komiek, zijn explosieve opkomst als (zwarte) filmster die wit Amerika op het grote scherm een schop voor de kont gaf, zijn verbittering jegens SNL en een paar ongelukkige keuzes (Vampire In Brooklyn, Norbit) komen aan bod. Een fijne dwarsdoorsnee van Murphy’s carrière waarbij het gebrek aan acteurs waar hij mee werkte opmerkelijk is.

Die villa is zo groot dat er best nóg een villa in past...

Het tamelijk vervelende levensverhaal van Eddie. Soms wordt het even leuk als Landis in beeld komt om iets te zeggen over zijn films waarvan inderdaad het meerendeel flut is, behalve wat jaren 80 klassiekers. Oh ja de praatjes van Charlie zijn ook grappig. Zoals Eddie zelf al zei: ik ben gewoon een saaie gast en voor zelfvernietigende kunstenaars moet je zijn bij Prince, Houston en Jackson.