EPiC: Elvis Presley in Concert (2025)

Vanaf 26 februari 2026 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

Bekeken in Kinepolis Brussel op Imax formaat. Heerlijke beleving om de man nog een keer op groot scherm bezig te zien en de live vibe mee te krijgen. Het is aangekondigd als een concerfilm maar in feite is het een aaneenschakeling van diverse repetitiemomenten en live cuts die aan mekaar geregen worden via het verhaal dat door Elvis zelf verteld wordt - een audiotape die ze nog van hem ontdekt hebben naast andere footage. De film geeft zo ook inzicht in de inspiratie en muzikale drijfveren van Elvis.

Tijdens zijn leven werden al twee docu’s/concertfilms uitgebracht: Elvis on Tour (Grammy Award winnaar trouwens) en That’s The Way It Is. Als je die reeds gezien hebt, is EPiC geen verrassing omdat de beelden en nieuwe footage uit de kluizen van deze films gehaald zijn. Zoals gezegd is deze EPiC echter een welkome aanvulling omwille van bovenvermelde redenen. Beeld en geluid in de Imax waren fantastisch. Dit soort films schreeuwen ook om een groot scherm. Gaat dat zien

Helaas niet zo EPIC als gehoopt. De concertopnames zijn dat overigens wél, maar de film zit ook boordevol geleuter en daar zat ik nu net niet op te wachten. Bovendien worden vrijwel alle nummers, zodra ze lekker op gang komen, weer afgekapt of onderbroken. Van een ‘in concert’-film had ik me toch iets anders voorgesteld. Enkel Suspicious Mind krijgen we van begin tot eind te horen en de versie Polk

salad Annie is ook briljant

Ik ben geen groot Elvis-fan, maar zie zeker zijn charisma. De film beslaat bovendien zijn beste periode. De band is fantastisch en het beeld en geluid (zeker in IMAX) zijn fenomenaal. De ritmesectie is echt geweldig, en dat hoor én voel je.

Wat mij betreft is de film dan ook vooral een gemiste kans om de kijker met de best mogelijke beeld- en geluidskwaliteit mee terug te nemen naar de jaren 70 voor een avond met The King.

Wel mooi om te zien hoe de arrangementen tot stand komen en hoe hij met zijn excentrieke bewegingen de band dirigeert.

Voor mij dus een film met twee gezichten: 5* voor de live-opnames en 3* voor de toch wat standaard docuverhalen.

Eindscore: 4*

Ik ga snel de Blu-ray van Elvis on Tour kijken, want die geeft een beter beeld van Elvis in concert. Hopelijk krijgen we bij de 4K-uitgave nog een bak aan mooie extra’s.

Ik ga er vanuit dat je een schrijffout maakte Basto. Maar dat kan gebeuren.

Ik maak doorgaans zat spelfouten, maar deze verhaspeling komt op het conto van Chatgpt dat ik juist gebruikte op spelfouten eruit te halen.

Dat gebeurd iedereen wel denk ik. Zelf maak ik ook genoeg spelfouten die ik later dan weer snel corrigeer

De titel is wat misleidend: de film is geen concertregistratie maar een eindeloze reeks aan (kleine) stukjes uit TV-optredens, interviews, repetities en vooral shows die hij in 1969 en 1970 in Las Vegas gaf. Het laat Elvis zien als een geboren entertainer. Al van kind af aan hield hij van alle muziek en als hij zingt kan hij niet stil bljven staan omdat de muziek hem overneemt, hetgeen zijn charisma verklaart maar ook de vroege beschuldging dat zijn bewegingen des duivels zijn. Toen hij in dienst moest en films ging maken, ging het de verkeerde kant op maar hij leefde weer op toen hij weer ging optreden en dat wel 3 keer per dag ging doen vol overgave. En vanwege die overgave en interactie met zowel de muzikanten als het publiek wordt zo’n optreden één grote extatische beleving waarbij het publiek – en ikzelf als kijker – aan zijn voeten ligt: Elvis krijgt de passie die hij geeft weer terug van het publiek. Zijn show vol overgave doet denken aan die van James Brown, maar Elvis heeft een vrolijkere toon: aldoor is er zijn humor die hemzelf relativeert en is er puur het plezier van het spelen en zingen, gelijk dat van een gospel-optreden door Aretha Franklin in de kerk. Ik heb het vaak vreemd gevonden dat The King zo weinig klassieke songs heeft gemaakt, maar zijn genie is dat het niet uitmaakt wat hij zingt: hij maakt elk lied tot een feest. Daarnaast is Elvis zowel af en op het podium een charmante en goedmoedige man – zijn humor heeft niet de ironie van die van The Beatles – en het is een doodzonde dat deze top-zanger en -entertainer maar ook goede, leuke gast zo tragisch aan zijn einde is gekomen.

Ik zie nog steeds een grammaticafout mcdaktari.

Ik neem aan dat je bedoeld dat die d een t moet zijn? Ik weet die dingen nooit of het met een d of t of dt geschreven moet worden, maar voor iemand die geen school gehad heeft doe ik het toch redelijk, als je maar kunt begrijpen wat ik schrijf

Bedoelt

Maar ik bedoelde inderdaad "gebeurd", dat moet met een t. Maak er loopt van en je weet dat het altijd met een t is.

Maar ik kom net uit de bioscoop, uiteraard in IMAX gekeken. Lekker beeld en geluid hoor, vind het een toffe film geworden.

Erg van genoten..mooie docu / concertfilm

Film gezien in IMAX Utrecht. Wat een geweldige film. Adembenemend boeiend. Elvis neemt je mee terug naar ruim 55 jaar geleden alsof het “vandaag” is. Beeld en geluid zijn fantastisch. Genoten van de eerste tot en met de laatste seconde. Alles spat van het scherm. De onderlinge humor tussen Elvis en zijn muzikanten en backing vocalisten is oprecht en vol liefde. Elvis komt naar voren als een zeer sympathiek mens, wars van arrogantie.

Voeg er gelijk aan toe dat ik als enorme Elvis fan misschien niet geheel objectief ben

Luhrmann mixt beelden van oude concertfilms met ongebruikt archiefmateriaal om een beeld te schetsen van Elvis Presley als zelfverklaard “entertainer” die van 1969 tot aan zijn dood in 1977 ongeveer 1100 keer optrad in Las Vegas. Een zichtbaar vermoeide Elvis compenseert zijn tekortkomingen als zanger met extravagante kostuums, wilde bewegingen en zelfspot. Op het podium speelt hij Elvis en zorgen de enorme band en het veelkoppige koor dat het beter lijkt dan het in werkelijkheid was. Goed gemonteerd en prachtig gerestaureerd, maar Elvis was zelf waarschijnlijk gelukkiger geweest als hij zich had kunnen storten op (serieuze) filmrollen.

Te dicht onder een malle molen langs gelopen?

Ik miste de rode draad door de film, was idd aaneenschakeling van fragmenten. Had andere verwachting. De muziek was wel heel leuk!