Good Luck, Have Fun, Don't Die (2025)

Dit is net zo'n gestoorde film als Everything Everywhere All at Once. Dus afhankelijk van wat je daarvan vond, weet je of dit een film voor jou is. Ik geef een halve ster extra voor het acteerwerk. De rest was ongelooflijk slecht.

Redelijke actie komedie. Het verhaal is wat absurd maar wel maatschappij kritisch. De uitwerking is gedurfd en deels best geslaagd. De start is goed en de toon wordt gezet. Daarna oogt het wat rommelig met flashbacks en lichte chaos in het verhaal. Het middenstuk is wel wat aan de taaie kant maar verveelt niet. Richting het einde gaat het redelijk los en is de logica wat minder relevant. Rockwell zet een ijzersterke rol neer en draagt de film. Visueel eveneens goed geslaagd met grappige visuals en aardige cgi. 3.0/3.5

Een slonzig uitziende en merkwaardig geklede man betreedt een restaurant en zegt uit een dystopische toekomst te komen. Een toekomst waarin de hele wereld wordt geregeerd door kunstmatige intelligentie. Het is een spannend en sprankelend begin van de film die in eerste instantie de kant op lijkt te gaan van een sciencefictionachtige actiefilm maar zich al snel ontpopt als een vervelende satire die zich manifesteert in een dun science fiction jasje. Een satire over het gevaar van digitale technologieën nota bene. Hoe origineel.

Good Luck, Have Fun, Don't Die is behalve een satire een slaapverwekkende film. Dat de leden van generatie Z oftewel de Z-ombiegeneratie hun blik niet langer dan een seconde van het scherm van hun smartphone kunnen afwenden en blind zijn voor de echte wereld is een ironische constatering die jaren geleden al werd gedaan. In plaats van te zoeken naar originaliteit stelt de film zaken aan de orde die waarschijnlijk waar zijn maar die al zo vaak aan de orde zijn geweest. Je weet wel. Trendy thematiek als: vervreemding van elkaar, verlies van concentratie- en denkvermogen en versterking van sociopathische neigingen. Ook de constatering dat de samenleving de komende decennia radicaal zal veranderen is geen spectaculair inzicht.

Wat met name stoort is niet eens de kritiek op zich. De ergernis geldt veel meer het omhullende verhalende jasje waarin de thematiek ligt opgeborgen. Dat zit gewoon niet lekker. Ook al is een film niet scherp of origineel in zijn satirische commentaar, dan nog kun je in het beste geval als kijker plezier beleven aan het verhaal. In dit geval de avonturen van een groepje mensen dat een queeste onderneemt om de opkomst van kunstmatige intelligentie in de kiem te smoren. Helaas zijn de avonturen niet bijster interessant. Het verhaal verloopt rommelig, is absurd op een niet leuke manier en is niet spannend.

Het beste deel van de film blijkt achteraf het spetterende beginstuk te zijn gewest waarin Sam Rockwell een heerlijke monoloog afsteekt en de fijne dynamiek in het restaurant hoop biedt op veel meer van dergelijke fraaie scènes. Valse hoop.

Een soort omgekeerde versie van The Terminator, met Sam Rockwell goed op dreef als een tot het uiterste gedreven tijdreiziger die de wereld wil beschermen tegen een kwaadaardige kunstmatige intelligentie. Te lang, met een paar subplots die makkelijk geschrapt hadden kunnen worden, en niet bepaald subtiel, maar er valt evenwel veel te genieten en de film heeft een aanstekelijke energie.

Van dit soort films mogen ze er meer maken. Deed me denken aan een mix van terminator en edge of tomorrow. De terminator moet de juist combinatie van mensen in een restaurant samenstellen om te voorkomen dat AI de wereld overneemt. Mislukt het dat moet hij de dag resetten en een andere combi proberen. Allemaal eigenlijk niet logisch want waarom pakt hij niet even een auto en rijdt de paar straten naar het einddoel en waarom heeft hij überhaupt een groep nodig.. . maar leuk film vooral na het verplicht kijken naar Solo Mio van de week

Een geniaal leuke film vol humor, originele karakters, frisse verhaaltrant, een fijnzinnig script en onderhoudende actie. Het leek net een lange, goeie aflevering van Black Mirror. Een van de beste films van het jaar.

Ik had een film verwacht met meer originele, visuele filmkunst en meer filosofische diepgang, maar dat viel wat tegen. De film maakt gebruik van twee superclichés: het (alsmaar) terugreizen in de tijd om de wereld alsnog te kunnen redden van een apocalyps die al heeft plaatsgevonden (12 Monkeys, Terminator, X-Men, Groundhog Day, Edge Of Tomorrow, etc) en het concept van een chaotisch, conflicterend, willekeurig samengesteld groepje (‘a ragtag bunch of misfits’) dat die allerbelangrijkste taak moet klaren (The Lord of the Rings, Harry Potter, Guardians Of The Galaxy, The Avengers, etc). De film is dan ook gelukkig niet serieus maar een soort parodie op al deze films, een beetje in de stijl van Beetlejuice, al haalt Verbinski’s film het niet bij de humor, energie en quirkiness van Burtons films.

Maar de film is bovenal een maatschappijkritische satire op de huidige ontwikkeling van AI met jongeren die als gevolg van hun telefoonverslaving in zombies veranderen en met het klonen van gedode jongeren als gevolg van dagelijkse school shootings, welke kloons advertentieteksten uitspreken, terwijl een kind op het punt staat een God-AI te maken terwijl het nog 50 jaar zal duren voordat we veiligheidsmaatregelen kunnen implementeren om te voorkomen dat dat een allesdestructieve God zal zijn. De film is redelijk vermakelijk, al tilt pas het einde de film boven de middelmaat uit met de plottwist en de boodschap dat het zinloos is om te proberen AI te beheersen – de echte wereld kan niet op tegen de valse maar perfecte wereld van AI – maar dat de enige redding van de mensheid een virus is dat ons allergisch maakt voor deze technologie.

Een zonderlinge, wanhopige man [Sam Rockwell] vertelt de bezoekers in een eetcafé dat hij uit een apocalyptische toekomst komt. Bovendien is hij al tientallen keren teruggereisd naar deze plek, op dit moment, om met hulp van “vrijwilligers” de start van de apocalyps te voorkomen. Rockwell schittert als een neurotische versie van Michael Biehn in The Terminator en de vernuftige niet-chronologische structuur van het scenario versterkt het verhaal. Begint als een mix van Groundhog Day en Edge Of Tomorrow, maar ontwikkelt zich als een moderne versie van Night Of The Living Dead met een snufje Repulsion. Fans van (animatie)films kunnen hun hart ophalen in de spectaculaire finale met een hoofdrol voor speelgoed dat gebaseerd is op filmpersonages. Verbinski ziet erop toe dat de visuele pracht en inventiviteit nooit ten koste gaat van het verhaal of de personages, ook dankzij een voortreffelijke cast. Erg grappig, erg spannend en geeft genoeg reden tot napraten.

De kracht zit hem niet zozeer in de humor, als wel in de fantasie. De makers hebben van alles bedacht en dat allemaal in deze film gepropt. Dat past natuurlijk nooit, maar het werkte op een of andere overvolle manier toch best goed. Ik zat me in ieder geval goed te vermaken. Zo goed zelfs dat ik nauwelijks last had van alle plotholes en onzorgvuldigheidjes.

Ergens wel geestig dat het een film is voor het smartphonetijdperk, waarin steeds meer mensen een aandachtspanne hebben van een goudvis, en dat het tegelijkertijd een pleidooi is tegen dit tijdperk. Je ontkomt er niet aan - ook dat zit in de film.

Voor een comedy vond ik hem alleen niet zo grappig. Ik heb maar één keer gelachen (toen de toekomstmeneer dat kind k.o. sloeg, dat soort dingen werken nu eenmaal op mijn lachspieren). Desalniettemin een prima filmpje.