Supergirl (2026)

Tegenvallende film over een meisje wiens familie is vermoord die de hulp inschakelt van Supergirl. Een betere inleiding was niet misplaatst geweest hier. Ook had ik Supergirl liever gezien in de echte wereld in plaats van deze soms bijna Star Wars-achtige setting. Het verhaal wist me nergens te boeien, en het is op sommige momenten een vrij saaie superheldenfilm.

Na superman die wel goed was, maar serieus overhyped. Is het de beurt aan Supergirl.

Film heeft ook wat problemen, maar vond het wel leuker om naar te kijken.

Komt er eigenlijk nog een grote en top DC film, of gaan we het met dit niveau moeten doen?

Superman was kinderachtig.

Supergirl is dronken.

Maar geef me dan toch maar Supergirl.

Milly Alcock is echt fantastisch, maar jammer van het verhaal die enorm zwak is.

De film begint nochtans goed, maar veranderd dan plots in een wraak film in Guardians Of The Galaxy stijl.

Toch 3,5 sterren, meeste voor Milly Alcock & keek gewoon lekker weg. Ze kan er niets aan doen dat ze bij DC geen deftig verhaal kunnen schrijven.

Volgende is Clayface, wel benieuwd naar. Maar de hoop dat DC eens op TOP niveau zal presteren is zo goed als weg.

Supergirl, [Milly Alcock] het nichtje van Superman [David Corenswet], verdrijft de eenzaamheid met sterke drank. Op haar 23e verjaardag wordt de monotonie doorbroken door twee gebeurtenissen: de 13-jarige Ruthye [Eve Ridley] vraagt hulp bij de klopjacht op de brigand [Diarmaid Murtagh] die haar familie vermoordde, en een andere brigand [Matthias Schoenaerts] vergiftigd Superhond Krypto. Supergirl heeft drie dagen om het tegengif te vinden. Het cliché van de voormalige held die aan de drank is geraakt, is de inleiding van een clichématige actiekomedie waarin Jason Momoa er met de haren bij is gesleept als een sarcastische, sigarenrokende premiejager. Schoenaerts is een geniale keuze als de schurk, maar hij wordt in de steek gelaten door een schmierende cast, een slap verhaal en slecht gemonteerde actiescènes.

Het is een DC film, dus verwachtingen liggen nooit hoog.

Was een leuke film, maar niets speciaals.

Superman had wel een goed verhaal maar was voor kindjes.

Supergirl is rommelig maar toch leuk om naar te kijken.

Conclusie DC moet de hoop op succes opgeven & de fans ook.

Je moet wel iets kennen van de geschiedenis rond Supergirl. Al wordt het allemaal niet moeilijk gemaakt, ik had even verwacht meer een origin story te gaan zien. We krijgen een relatief klein verhaal dat een uurtje nog wel leuk is. De nonchalante dronken Supergirl wordt echt uitstekend gespeeld (op dat vlak tenminste) door Alcock met precies de juiste toon zonder te overdrijven. Het tweede uur is mer een gaapfestijn met totaal oninteressante actie, een overbodige Momoa (de rol moet een soort comic relief geven maar dat is a) niet echt nodig hier en b) de rol is echt overbodig waardoor het sowieso niet werkt) en en kleurloze schurk. Ik kwam er pas later achter dat hij door Schoenaerts wordt gespeeld en ik heb hem wel vaker kleurloos genoemd dus daar is weinig aan veranderd (en ik ben dus niet bevooroordeeld want ik herkende hem niet), 2,5*.

De ervaring van regisseur Craig Gillespie zorgt voor een vlotte, vermakelijke wereld waarin Milly Alcock een uitstekende indruk maakt. Net als Superman wordt de nadruk gelegd op de luchtigheid. Er is wel ruimte voor dramatiek en uitdieping, maar verrassend genoeg gaan die niet zozeer uit naar Alcock zelf. Het is namelijk Eve Ridley die veel van de schijnwerpers opeist, in een film die haar naam niet in de titel draagt. Vanaf dat punt neemt Gillespie de kijker mee op een reis door diverse, aardig opgemaakte planeten en langs vreemde personages. Het algemene acteerwerk blijft goed en de finale is degelijk, maar uiteindelijk is het allemaal ook erg bekend, geanimeerd en weinig enerverend. Geen scène die er eigenlijk tussenuit springt, waardoor Supergirl toch vooral precies het gemiddelde niveau aantikt. Niet slecht, maar ook niet geweldig.

Meegepakt op streaming met een collega. Nummertje 2 van het DCU.

Iets beter als het kleuterachtige Superman van vorig jaar, maar ook hier is de doelgroep weer duidelijk gericht op tieners en voelt het aan als een kinderfilm. Milly Alcock deed wel haar best, dat moet ik toegeven, al had ze natuurlijk wel een flink slippertje gemaakt in de media met de opmerking: ‘’Dan kijken jullie toch lekker niet!’’. Dat was natuurlijk een big mistake en ze werd meteen op het matje geroepen. Denk verder niet dat dat de doodsteek was, gros van de mensen (incl mezelf) zit gewoon niet meer te wachten op dit soort superheldenfilms. Zie je duidelijk terug in de bioscoopbezoeken, komt geen hond op af en binnen vier weken was de film uit de bioscopen verdwenen. Denk wat deze film vooral heeft genekt is het script, wat werd geschreven door de gefaalde actrice Ana Nogueira, die nog geen enkele speelfilm op haar naam had staan. Deels gebaseerd op een stukje opscure strip van Tom King waar bijna niemand bekend mee is, wat resulteerde in een slap verhaaltje wat door toevalligheden aan elkaar is geknoopt. Bij Superman kreeg James Gunn van de studio carte blanche en ik denk dat dat een beetje naar zn hoofd is gestegen, want je moet toch wel padje af zijn om een project van (incl marketing) 250mil door een fking nobody te laten schrijven. Resultaat is een gigantische flop, waar amper de helft werd terugverdiend.

Over de film zelf ben ik eens met de meeste filmkranten, een middelmatige superheldenfilm die nergens weet te verrassen. Echt slecht is de film ook niet, zitten zeker wel aantal mooie scenes in, maar we hebben het allemaal al 10x gezien. Het is weer dezelfde crinchy meta humor en clichématige actiescenes.

Denk dat Spiderman het een heel stuk beter gaat doen, en die ga ik ook zeker meepakken in de bios.

Matige DC-film. Het verhaal stelt bar weinig voor en is verre van interessant. De uitwerking is ook niet echt sterk. Het voelt allemaal wat gehaast en geforceerd aan. Het voordeel is wel dat Supergirl ‘er al is’, dus er is, buiten wat flashbacks, geen lange aanloop naar de totstandkoming van deze superheldin. De actiescènes zijn bombastisch en bestaan uit te veel CGI. Alcock zet wel een verfrissende en passende rol neer. Momoa zijn rol is minder interessant en eerder lachwekkend. Visueel zoals gezegd te veel CGI. 2.5

Al net zo'n druk en leeg CGI-rommeltje als James Gunn's Superman, met vooral een hele slechte eerste helft. De introductie van het titelpersonage maakt weinig indruk en aanvankelijk heb je als kijker het idee in een halfbakken Star Wars-film verzeild te zijn geraakt, getuige de niet aflatende parade van vreemde wezens. Het achtergrondverhaal komt laat op gang en is dan nog wel leuk gedaan, maar tegen die tijd is de film niet meer te redden.

Onder de creatieve leiding van James Gunn beleefde het DC Universe in 2025 met de film Superman een soort wedergeboorte. Superman keerde terug op het witte doek en markeerde het begin van een nieuwe reeks films. En een onderdeel van die nieuwe reeks is Supergirl. Een geheel ander type superheld dan Superman. Hoewel bij de nieuwe versie van Superman het idealisme en de perfectie iets werden afgezwakt en er bij de held een zekere menselijke kwetsbaarheid viel te constateren, bleef het wat saaie ideaalbeeld grotendeels in stand. Hoe anders is dat bij supergirl. Het personage is een ambivalente persoonlijkheid en manifesteert zich als een antiheldin. Een stuk interessanter dus.

In haar eerste solofilm sinds 42 jaar staat zij op eigen benen en doet ze het zonder de hulp van haar mannelijke equivalent, die trouwens nog wel in een enkele scène zijn opwachting maakt. In de film van regisseur Craig Gillespie is ze een eenling, een dronkenlap, een gedesillusioneerde en getraumatiseerde supervrouw. Een heldin zonder verheven morele idealen. Haar tegenpool en metgezel in de film is Eve Ridley als de jonge, naïeve en gedreven Ruthye Marie Kroll. Samen ondernemen zij een wraakactie die veelbelovend klinkt maar in narratief opzicht weinig voorstelt.

Ook de karakterschetsen stellen weinig voor. Zo bestaat het personage Ruthye uit niet meer dan enkele karaktertrekken die haar degraderen tot een eendimensionale aanleiding voor een avontuurlijke queeste. Ze is een middel om supergirl in beweging te zetten. Een heuse persoonlijkheid kun je haar amper noemen. Haar eendimensionale geval staat niet op zich. In de film is geen ruimte voor een uitbouw van welke karakterschets dan ook. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor het kwaad in de vorm van de booswicht Krem (Matthias Schoenaerts), die het platte prototype is van de slechterik. Leuk gedaan hoor, maar er is niets oorspronkelijks aan het personage.

Zelfs de vrouw van staal lijdt onder een gebrek aan karakterontwikkeling. Een paar flashbacks over haar oorsprong hebben een bewuste pathetische impact en zijn fragmentarisch verweven in het verhaal. Behalve wat begrip voor het ambivalente gedrag van supergirl verschaffen de flashbacks de kijker weinig inzicht in haar personage. Een echt diepgaand en emotioneel verhaal over haar oorsprong en ontwikkeling laat de film achterwege.

Ik draaf door. Supergirl is geen psychologische avonturenfilm. Supergirl is amusement dat draait om de aloude strijd tussen goed en kwaad. Ach, en hoewel die strijd lijdt aan een gebrek aan ideeën en blijft hangen in iets dat in vele andere film ook al eens is vertoond en hier en daar wat strooit met emancipatoire ondertonen, is het niet bijzonder vervelend om het avontuur te volgen. Behalve dat het tempo goed is en er voor veel actie is gezorgd ligt de schuld voornamelijk bij Milly Alcock in haar rol als supergirl. Prettig ogend geeft zij de antiheldin in haar eendimensionale jas iets mee dat je als fris en intrigerend zou kunnen bestempelen.

Op het audiovisuele vlak is er weinig spectaculairs te signaleren. Tamelijk kleurloos. Veel gebeurt in het halfdonker. Storend gebruik van lensflares ook. De CGI oogt matig. Voeg daarbij een weinig verrassende verhaallijn die vertelt van een gangbaar intergalactisch kat- en muisspel, de niet erg interessante personages, de voortdurend (spannend, melancholisch etc.) opklinkende achtergrondmuziek en de nogal hectische montage. Er resteert niet veel om blij van te worden. Eigenlijk is het vooral de charismatische uitstraling van Milly Alcock die de film redt van diepe ondermaatsheid. Haar personage verdiende een betere film.

Ietwat tegenvallende film met echter één fantastisch asset en dat is aanwezigheid hoofdrolspeelster, die mijn hart wist te stelen en de film een ongelooflijke meerwaarde geeft. Ze laat alle vorige vertolksters met gemak achter zich. Ze had alleen een betere film verdiend als deze. Schoenaerts als schurk heeft ondankbare rol en valt tegen. SFX zijn over het algemeen goed. Niet heel erg slecht, maar ook nergens geweldig. Voor nu een zesje of wel drie sterren.

Zojuist gezien op HBO.

Ik heb de bioscoop er destijds bewust voor overgeslagen, maar wilde hem uiteindelijk toch zelf een kans geven. Ook geprobeerd om me zo min mogelijk te laten leiden door alle extreem slechte reviews die je overal voorbij ziet komen.

Ik bedoel ik vond The Flash best te doen, terwijl die film ook ongeveer met de grond gelijk werd gemaakt. Dus eerst zelf kijken, daarna pas oordelen.

En ik heb hier oprecht even over moeten nadenken, maar ik denk dat ik inmiddels weet waar het voor mij momenteel goed fout gaat met DC.

Ze nerfen hun eigen superhelden.
Ook Supergirl is gedurende het grootste gedeelte van deze film gewoon generfd. Op het einde na en een klein stukje ergens halverwege krijg je nauwelijks het gevoel dat je naar één van de machtigste wezens in het DC-universum zit te kijken.

En dat is toch juist wat we WEL willen zien?!
Bij Superman vond ik dat ze daar zelfs volledig in waren doorgedraaid. Volledig. Superman kwam bij vlagen gewoon als een sul over. En in de paar scènes waarin hij hier voorkomt, doen ze het gewoon weer.
Ik snap dat echt niet. Superman was voor mij altijd die bijna onbereikbare gentleman. Krachtig, zelfverzekerd, charismatisch, maar tegelijkertijd ontzettend vriendelijk en menselijk. Een good guy in bijna de meest letterlijke betekenis van het woord. Niet een sul.

Maar goed. Ik dwaal af

Dan de slechterik... Pfoe.
In de eerste plaats vond ik hem gewoon geen goede acteur op zijn minst gezegd, maar nog veel erger: dit is echt zo'n schurk die je morgenochtend vergeten bent. Geen interessant motief. Geen charisma. Geen moment waarop je denkt: ja, ik snap ergens waar deze gast vandaan komt. Hij is slecht omdat... hij slecht is. That's it.

En dan Lobo. Volgens mij heb ik ongeveer tweeënhalve nanoseconde Lobo gezien. Voor DC-liefhebbers toch echt geen lullig karaktertje. Dit is LOBO. Een krankzinnig sterke, bizarre en vooral enorm coole character binnen het DC-universum. En wat doen we ermee? Bijna niks.
Sterker nog: wat mij betreft hadden ze hem veel beter een veel grotere rol kunnen geven en eventueel zelfs als belangrijkste antagonist kunnen gebruiken. Daar had je zoveel meer mee kunnen doen.

En dan kom ik bij misschien wel mijn grootste probleem: Supergirl zelf. Dit voelt voor mij een beetje als Ellie in The Last of Us. Misschien is het oneerlijk tegenover de actrice, maar ik kijk ernaar en mijn hoofd zegt gewoon: Dit. Is. Geen. Supergirl.
En dat wordt alleen maar versterkt door de manier waarop ze geschreven is. Dat hele depressieve, cynische, drinkende, alles-kan-me-gestolen-worden-element...

Dit. Is. Niet. Supergirl!

Tenminste: niet de Supergirl die ik wil zien.
Voor mij zit juist een belangrijk deel van de aantrekkingskracht van Superman en Supergirl in het feit dat ze bijna ouderwets vroom zijn. Echte goodie-two-shoes. Ze hebben goddelijke krachten, maar kiezen er bewust voor om goede mensen te zijn. Optimistisch. Hoopvol. Bijna té netjes.

Dat contrast maakt ze juist interessant. Maar James Gunn lijkt heel erg de behoefte te hebben om dat soort personages eerst wat cynischer, knulliger, gebrokener of "menselijker" te maken. En misschien werkt dat voor sommige mensen. Voor mij werkt het totaal niet.

Ik hoef Superman niet cool te vinden omdat hij imperfect is. Ik wil Superman cool vinden omdat hij Superman is.

En hetzelfde geldt voor Supergirl. Het frustrerende is dat ik deze film tegelijkertijd ook weer niet MEGA slecht vond. Ik heb hem gewoon uitgekeken. Er zitten best wat vermakelijke momenten in en nergens had ik het gevoel dat ik naar de slechtste comicbookfilm ooit zat te kijken; die titel behoort tot The Marvels. Maar misschien is dat juist het probleem. Hij is gewoon...vergeetbaar. En dat vind ik bijna erger.

Want dit is Supergirl. Dit is DC. Dit zijn personages en een universum waar je echt iets gigantisch mee zou moeten kunnen neerzetten.

Pfoe... als Man of Tomorrow straks niet geweldig is, dan begin ik me serieus af te vragen hoe lang James Gunn nog de volledige vrijheid gaat krijgen bij DC.

Want ergens moet dit universum toch een keer écht gaan vliegen.

So... nu eerst even rustig worden.

5,5/10

Slecht.

De zoveelste superheld(in) die een film krijgt en ook nu weer is het een saai, voorspelbaar zootje. Milly Alcock, die ik leerde kennen met House of the Dragon en ze daarin best goed vind, bakt er niks van. Het is ook wel niet echt een cadeau om zo'n over-the-top truttemie te spelen. Zeer saai, hoewel het misschien voor 16-jarige meisjes ergens een baken van herkenning kan zijn.

In ieder geval kon ik er weinig mee. Ook Matthias Schoenaerts zakt hopeloos door de mand. Met de karrevracht aan superheldenfilms van de afgelopen 15 à 20 jaar is het écht niet zo spannend meer om een over-the-top sadistische slechterik met wat rare tikjes te spelen. Maar bon, het is niet dat één goede acteerprestatie meer of minder dit gedrocht had kunnen redden.

1