John Candy: I Like Me (2025)

De documentaire doet de beste man eer aan. Ondanks zijn bekendheid begin jaren '90, nog zo bescheiden en goed voor zijn medemens. Een voorbeeld voor iedereen. De docu geeft een mooi beeld van de reis naar bekendheid, en hoe een masker de pijn van zijn verleden verborgen hield voor de buitenwereld. Zijn familie en veel van zijn beste vrienden en (oud-)collega's komen aan het woord, afgewisseld met veel archiefbeelden. Dit maakt de documentaire heerlijk om te kijken, en zorgt ervoor dat ik binnenkort maar weer eens een blik 'Candy' opentrek en de kinderen laat kennismaken met een improvisatie-legende.

Mooie documentaire over de veel te vroeg overleden komiek John Candy, die in zijn korte leven alsnog een imposant oeuvre heeft weten op te bouwen. Familie, vrienden en collega's komen uitgebreid aan het woord en er is een schat aan hilarisch archiefmateriaal aanwezig. Regisseur Colin Hanks, die Candy nooit heeft gekend waar wiens vader Tom uiteraard een paar films met Candy heeft gemaakt, weet een fraaie balans tussen humor en melancholie te treffen. En Macaulay Culkin zorgt onverwachts voor enkele aangrijpende momenten.

De weduwe en kinderen van de in 1994 overleden acteur John Candy kijken met collega’s terug op het leven van deze alom geliefde filmster, die worstelde met een negatief zelfbeeld en het vroegtijdige verlies van zijn vader. De titel verwijst naar Candy’s beroemde monoloog uit Plains, Trains & Automobiles, waarin hij (zo blijkt) een deel van zijn ziel blootlegde. Eenzijdige lofzang op een begenadigd acteur die (her)ontdekking verdient.

Mooie docu over een mooi mens. Docu werkt ook nostalgisch als een tijdmachine als je zelf ook in de jaren 80 en 90 bent opgegroeid. Ik ben na de docu gelijk Uncle Buck gaan kijken, kon het niet laten.