Marama (2025)

Authentieke, visueel aantrekkelijke horrorfilm met goed acteerwerk. In principe zijn alle insteken die een griezelfilm compleet moeten maken aanwezig in Marama, behalve dat de inhoud zelf niet echt blijft hangen. Regisseur Toa Stappard lijkt zeker te hebben doordacht waar de richting van deze film moet liggen, maar weet dat vervolgens niet erg boeiend in beeld te brengen. De buitenlocaties zien er bovendien sfeerloos en willekeurig uit, waardoor je als kijker toch vooral afwacht wanneer de personages zich weer binnen het grote huis bevinden. Uiteindelijk kon ik me vooral niet bekommeren om de voortgang van Ariaana Osborne en haar tragiek, met een langzaam uitgewerkt en weinig intrigerend mysterie dat centraal staat. De ontknoping is daarnaast teleurstellend.

Van de allereerste scène is het eigenlijk wel duidelijk dat deze film geen gotische spookfilm zal worden. Het gaat eerder over het onbegrip voor de Māori-cultuur en over de tegenstelling van de Britse cultuur door een gotische horror-lens. Dit lig er echter flink dik op en komt daardoor te gekunsteld over. Mārama is een jonge Māori-vrouw die in 1859 van Nieuw-Zeeland naar Engeland reist op zoek naar haar biologische ouders. En dan is het tijd voor wat Maori-wraak in het Victoriaanse Engeland met wat bovennatuurlijke dromen. Voor een speelfilmdebuut met een bescheiden budget is het visueel zeer goed gemaakt en de acteerprestaties waren uitstekend. Dit soort gotische wraakthriller ben ik meestal wel dol maar helaas stelt het enigszins te teleur vanwege het aankaarten van culturele onrecht ten kosten van spanning.