Le Cri des Gardes (2025)

De bron van het verhaal is een toneelstuk van Bernard-Marie Koltès uit 1977. Daarmee is vrij eenvoudig de nogal statische setting verklaard. Erg verrassend is het verloop niet, het gaat vooral om de sfeer en de invulling van de lokale details - de roep van de wachters.

Denis heeft weer een fraaie cast bij elkaar gekregen, Dillon - wat heeft hij een magere kop gekregen - en De Bankolé voor op de poster, en daarbij dan nog Tom Blyth. Jammer dat Riley Keough niet zoals bedoeld de rol van Leonie speelt en we daar de wat kleurloze Mia McKenna-Bruce voor krijgen. Jammer ook dat de tegenstelling tussen Horn en Cal er wat weinig uit komt - ik lees dat het leeftijdsverschil in het originele spel veel groter was, en er ook een verschil in opleiding bij kwam. Daarmee voelt het ook zonder het toneelstuk gezien te hebben alsof er wel iets ontbreekt. Wellicht ook daardoor dat de karakters van Dillon en Blyth zo onecht en onevenwichtig aanvoelen, hun teksten half toneelstuk, half filmrol lijken. Alleen De Bankolé komt wél geloofwaardig en authentiek over, maar hij heeft goedbeschouwd ook maar een heel dunne rol te spelen.

Behalve al dat weet Denis echt wel hoe ze een film moet maken. De beelden zijn prima - lelijk in functie van het verhaal, technisch perfect en met af en toe wat fraaie trucs er in - het hondje bijvoorbeeld. En zoals eigenlijk altijd een fraaie soundtrack van Tindersticks. Toch valt de film in vergelijking met haar betere films eigenlijk wat tegen. Net een beetje te rechtlijnig wellicht, te weinig eigens, te statisch. Jammer, het voelt alsof er meer in gezeten had.