The Christophers (2025)

De plotbeschrijving klinkt veelbelovend. En als Steven Soderbergh (van wie het meeste werk mij wel bevalt) de regisseur is dan mag je verwachten dat The Christophers zijn belofte waarmaakt. Helaas. Niet waar. Wat op papier leuk klinkt, valt als film erg tegen.

Ian McKellen is ok. Hij is lekker knorrig aanwezig en heeft vooral verbaal momenten die de moeite waard zijn. Hoewel enigszins stereotiep neergezet, biedt zijn personage iets meer om hem als een stereotype af te doen. Hij is het enige personage dat met zijn spel de aandacht trekt, de illusie van (bescheiden) gelaagdheid wekt en er af en toe iets leuks ingooit. Mihaela Coel, Jessica Cunning en James Corden doen die dingen niet.

Het verhaal is in de grote lijnen erg voorspelbaar. Het verloop is dan ook amper spannend te noemen. Het verhaal verloopt tanelijk traag en de momenten die verrassend zouden moeten oplichten, doen dat niet. De humor is nogal tam. Hier en daar een leuke uitspraak of conversatie. Over het algemeen is de humor clichématig van aard. en matig grappig. Erg enerverend is het allemaal niet. Verder zijn er wat onderlinge conflicten die voor opwinding zouden moeten zorgen, maar dat effect niet hebben. De meeste conflicten zijn voorspelbaar snel opgelost of zijn het woord conflict niet waardig. Ook op dat vlak is amper spanning te signaleren.

De film kabbelt van begin tot eind rustig voort. Erg veel ontwikkelingen zijn er niet. Veel diversiteit in setting is er niet. The Christophers zou heel goed op een toneel kunnen plaatsvinden. En daar deed de film mij dan ook regelmatig aan denken. Aan een toneelstuk. Een toneelstuk dat het doet zonder pittige, venijnige en (veelal) humoristische dialogen. Gelukkig dat Ian McKellen af een toe zijn momentjes heeft om de moed erin te houden. Ik vond er verder niet veel aan.

En nu ik erover nadenk, realiseer ik mij opeens dat de film die Soderbergh hiervoor maakte (Black Bag (2025)) mij ook al niet beviel. Ik hoop dat Soderbergh mij met zijn volgende film weer eens prettig verrast.

De kinderen [Jessica Gunning, James Corden] van de hoogbejaarde kunstenaar Julian Sklar [Ian McKellen] halen restaurateur Loria Butler [Michael Coel] over om als Julians assistent aan de slag te gaan. In die hoedanigheid zou ze Julians derde serie ‘Christophers’ kunnen afronden, zodat de kinderen die kunnen verkopen. Lori luistert naar Julians monologen in deze virtuele onemanshow van McKellen. Hij stelt zeker niet teleur, maar het was boeiender geweest als de “gesprekken” niet zo eenzijdig waren. Een interessanter verhaal was ook welkom geweest.

Sally (Jessica Gunning) en Barnaby (James Corden), de vervreemde kinderen van de wereldberoemde schilder en voormalige reality-tv ster Julian Sklar (Ian McKellen), azen op een aantal schilderijen van hun vader om een financiële slag te kunnen slaan. Ze heten 'The Christophers', omdat het portretten zijn van de grote liefde van hun biseksuele vader, die hij na het verbreken van de relatie nooit heeft afgemaakt, maar ook nooit heeft weg kunnen doen. Lori Butler (Michaele Coel), een getalenteerde oud-studiegenote van Sally van de kunstacademie, moet bij Julian infiltreren, de doeken achterover drukken en dan afmaken. Omdat Lori onder haar eigen naam bij Julian infiltreert, is een simpele zoekopdracht van hem op internet genoeg om te ontdekken dat er iets niet klopt. Waarna Julian Lori gaat inzetten voor zijn doel.

Dit lijkt een soort film noir-achtige misdaadfilm waarbij iedereen elkaar bedriegt, maar feitelijk is het een soort bittere monoloog van Ian McKellen als verzuurde boomerkunstenaar who rages against the dying of the light, met Coel als aangever. Het is wat dat betreft goed vergelijkbaar met Blue Moon van Richard Linklater. Ik denk dat hoe goed je Blue Moon vond, voor minstens 80% voorspelt hoe goed je The Christophers zult vinden. Persoonlijk vond ik McKellen nog net wat beter dan Ethan Hawke in Blue Moon (en die kreeg een Oscar-nominatie voor zijn rol), maar Blue Moon had veel meer focus en durfde echt voor die toneelsetting te gaan. Het Coens-achtige misdaadplot dat in The Christophers om McKellens gemopperde oneliners is heen gebouwd wil nooit echt lekker op gang komen en leidt eigenlijk alleen maar af, hoe geïnspireerd de casting van James Corden als dommige fail son ook is.

(Gezien in Cinecenter)

Leuk om McKellen nog zo eens te zien maar inhoudelijk en visueel niet boeiend. En dat is wel vrij dodelijk in zo'n kamerdrama dat deze film toch wel is, Veel dialoog maar er worden weinig interessante dingen gezegd, eerder interssantdoenerij. 1,5*.

Will you paint what you believe I would paint? Were I whomever you think I was, whenever you think I was whatever you think I was?

Ik heb altijd wel wat met dit soort films, die de kunstwereld een spiegel voorhouden - de onbegrijpelijke wereld waarin een krabbeltje van de een een astronomische waarde krijgt toegekend, terwijl hetzelfde van een ander waardeloos blijft.

Deze film speelt daar een bijzonder fraai spel mee, en houdt ook tot het laatste verborgen waar het heen gaat terwijl er ondertussen het ene na het andere konijn uit de hoge hoed komt. Fijn gespeeld door Ian McKellen vanzelf, je verwacht ook niet anders. Maar het is Michaela Coel die de eigenlijke hoofdrol heeft en ook vrijwel elke scene naar zich toe trekt - met haar kapsel waarvan ik de ene scene vind dat het bloedmooi is en bij haar past, en de volgende het tegenovergestelde.

Ongetwijfeld precies zoals Soderbergh dat bedoeld heeft, en even heerlijk ambigu als de hele film al. Het blijft een uitermate wisselvallige regisseur, van de bio van Che Guevara tot die van Magic Mike, maar met deze film levert hij wel weer een mooi kunstwerkje af.