The Christophers (2025)

De plotbeschrijving klinkt veelbelovend. En als Steven Soderbergh (van wie het meeste werk mij wel bevalt) de regisseur is dan mag je verwachten dat The Christophers zijn belofte waarmaakt. Helaas. Niet waar. Wat op papier leuk klinkt, valt als film erg tegen.

Ian McKellen is ok. Hij is lekker knorrig aanwezig en heeft vooral verbaal momenten die de moeite waard zijn. Hoewel enigszins stereotiep neergezet, biedt zijn personage iets meer om hem als een stereotype af te doen. Hij is het enige personage dat met zijn spel de aandacht trekt, de illusie van (bescheiden) gelaagdheid wekt en er af en toe iets leuks ingooit. Mihaela Coel, Jessica Cunning en James Corden doen die dingen niet.

Het verhaal is in de grote lijnen erg voorspelbaar. Het verloop is dan ook amper spannend te noemen. Het verhaal verloopt tanelijk traag en de momenten die verrassend zouden moeten oplichten, doen dat niet. De humor is nogal tam. Hier en daar een leuke uitspraak of conversatie. Over het algemeen is de humor clichématig van aard. en matig grappig. Erg enerverend is het allemaal niet. Verder zijn er wat onderlinge conflicten die voor opwinding zouden moeten zorgen, maar dat effect niet hebben. De meeste conflicten zijn voorspelbaar snel opgelost of zijn het woord conflict niet waardig. Ook op dat vlak is amper spanning te signaleren.

De film kabbelt van begin tot eind rustig voort. Erg veel ontwikkelingen zijn er niet. Veel diversiteit in setting is er niet. The Christophers zou heel goed op een toneel kunnen plaatsvinden. En daar deed de film mij dan ook regelmatig aan denken. Aan een toneelstuk. Een toneelstuk dat het doet zonder pittige, venijnige en (veelal) humoristische dialogen. Gelukkig dat Ian McKellen af een toe zijn momentjes heeft om de moed erin te houden. Ik vond er verder niet veel aan.

En nu ik erover nadenk, realiseer ik mij opeens dat de film die Soderbergh hiervoor maakte (Black Bag (2025)) mij ook al niet beviel. Ik hoop dat Soderbergh mij met zijn volgende film weer eens prettig verrast.