Dead Man's Wire (2025)

Ik houd wel van dit soort films met een enigszins gek verhaal van een gek persoon die een gek idee heeft en dat dat dan ook waargebeurd is. Bij deze film zit nog een fijne jaren 70 sfeer dat ik wel kan waarderen. De acteurs zijn goed en de regie is meer dan prima. Al Pacino zit erin maar heeft een kleine verwaarloosbare rol en daar zou ik het sowieso niet voor doen. Deze film had gewoon mijn aandacht van begin tot einde met een ambigue hoofdpersoon. Een held of een gek of een crimineel? Of is dat kantoor crimineel? Dat vind ik wel fijne thema's. Daarnaast wist ik hier niks van en daardoor een origineel verhaal. Een film die je kan aanraden als je Falling Down 1993 interessant vind. Ergens soortgelijke thema's van een man die het niet meer aankan en flipt in de maatschappij. Of is hij gek of is de maatschappij gek?

Waargebeurde gijzelingsincident van gijzelnemer Tony Kiritsis die in Indianapolis op 8 februari 1977, Richard O. Hall de zoon van zijn hypotheekadviseur voor 63 uur lang gegijzeld. De titel is een verwijzing naar draad die verbonden was met de trekker en de andere twee uiteinde waren verbonden met Halls en Kiritsis nek. Vrij rechttoe rechtaan maar door de messcherpe regie van regisseur Van Sant is het solide! Het helpt natuurlijk dat het redelijk maffe situatie is en dat het production design perfect de korrelige, analoge spanning van die tijdsperiode vangt, bijgestaan door natuurlijk de seventies soundtrack Wat daarnaast ook mee helpt, zijn de goede acteerprestaties van Bill Skarsard en Dacre Montgomery. Er is een kleine cameo van Al Pacino die al te lang duurt. De film vraagt niet om medelijden, noch verheerlijkt het waanzin maar lacht met de absurditeit van dit onrecht. Het is een langzaam opbouwende film die wisselt tussen moderne camera's, camera's uit de jaren 70 en nieuwsbeelden. Interessant true crime-verhaal van een regisseur die weet wat die doet.

Matig misdaaddrama. Het verhaal is waargebeurd maar biedt net iets te weinig om een hele speelfilm mee te vullen. De uitwerking is daardoor wat saai. Het eerste deel gaat nog wel en is boeiend genoeg. Maar het middenstuk is minder sterk en er gebeurt te weinig om de kijker te vermaken. Gelukkig is de cast goed genoeg om het nog enigszins op niveau te houden. Met name Skarsgard toont weer zijn klasse. Visueel zit de film wel op niveau. Gecombineerd met de prima soundtrack worden de jaren '70 perfect weergegeven. 3.0/3.5

Op 8 februari 1977 loopt Tony Kiritsis [Bill Skarsgård] het kantoor binnen van Merdian Mortgage in Indianapolis voor een “gesprek” met M.L. Hall [Al Pacino]. Tony wil verhaal halen, omdat Hall hem financieel gedupeerd zou hebben. Hall is niet aanwezig en daarom wordt zijn zoon [Dacre Montgomery] gegijzeld met behulp van het mechanisme uit de titel. Tony eist dat hij zijn verhaal mag doen via het populaire programma van ‘voice of Indianapolis’ Fred Temple [Colman Domingo]. Reconstructie van een waargebeurd incident dat zich afspeelde in de stad die recent volop in het nieuws was vanwege aanvaring met ICE. Van Sant is nooit bang geweest om regels te onderbreken, maar dit zonderlinge misdaaddrama is een mislukte hybride van humor en thriller, waarbij zowel de humor als de spanning moeilijk te vinden is. Cary Elwes speelt een agent die Tony persoonlijk kent, Myha’la een ambitieuze televisieverslaggever.

Leuk tijdsbeeld, maar verder is dit waargebeurde drama weinig bijzonder. Bill Skarsgard doet zijn best in de hoofdrol maar gaat herhaaldelijk over de top; de rest van de cast is vooral degelijk. Spannend of meeslepend wil de film niet worden en gaandeweg blijken plot en personages erg dunnetjes. Ik zet Dog Day Afternoon nog maar eens op.

Bill Skarsgard doet het goed in deze nieuwste Gus van Sant. Een bijzonder gefrustreerde man, die in ieder geval meent opgelicht te zijn door een verzekeringsbedrijf (of dat echt zo is, is onduidelijk, en is ook niet de vraag), probeert wraak te nemen op de verzekeringsbazen door één van hen te ontvoeren. Het is een waargebeurd verhaal uit de jaren '70 en voelt ook wel een beetje Dog Day Afternoon achtig aan, al is het nog steeds een actueel thema - de gedachte aan Luigi Mangione kwam ook al snel op.

Het is een film die qua setting en genre me wel aanstaat, en het jaren '70 sfeertje wordt goed neergezet. Ik heb me prima vermaakt in de goeie anderhalf uur die het duurt, maar om eerlijk te zijn werd het wel steeds wat minder boeiend. Zodra ontvoerder en ontvoerde in het huis van Tony terechtkomen kabbelt het soms wat voort en ebde de spanning regelmatig een beetje weg, en er zitten leuke humorvolle elementen in maar ook die zijn incidenteel. Een redelijke film die me aardig vermaakte, maar meer ook niet wat mij betreft.

Visueel wel tof in een ijskoud (met hier en daar wat sneeuw) Indiana in de jaren 70. maar Maar wat betreft verhaal sukkelt het allemaal wat voort en vooral Skarsgard is volstrekt kleurloos (net als zijn broer trouwens - ik kwam er na deze film pas achter dat er blijkbaar twee broers zijn, dat zegt ook wel iets voor mij. Bijzonder hoe hun vader juist een enorme brok charisma heeft.) waarmee zijn personage niet overtuigt. De thematiek is aardig (over de strijd tegen de grote maatschappijen) maar komt niet echt lekker uit de verf, mede doordat Skarsgard niet uit de verf komt. Nog wel een leuk rolletje van Pacino maar dat mag verder geen naam hebben. 3,0*.

Een come back van Gus van Sant en omdat ik zijn twee hiervoor niet gezien heb is dit de eerste film die ik zie van hem sinds Promised Land uit 2012. Die film was veel te doorsnee voor Van Sant die een wisselvallige carrière heeft en spannende experimenten afwisselt met mainstreamwerk. In beide takken heeft hij goede en mindere films gemaakt.

Dead Man's Wire is een poging om iets te maken als Dog Day Afternoon of Network. Maar in die buurt komt komt het nergens. Van Sant doet aanzetjes om de zaak in een kader te plaatsen van ongelijkheid of bijvoorbeeld de invloed van massamedia op dit soort zaken, maar die insteek werkt hij niet uit en dan blijft er een film over die te gewoontjes is en waarbij het nummer op de aftiteling tegelijk een hoogtepunt is als een verwijzing naar wat er meer in de film had gemoeten. The Reservation Will Not Be Televised van Gil Scott-Heron.