After the Hunt (2025)

Filosofieprofessor Alma [Julia Roberts] wacht op een besluit over een vaste aanstelling op Yale University wanneer adorerende studente Maggie [Ayo Edeberi] haar vertelt dat Alma’s collega Hank [Andrew Garfield] zich schuldig heeft gemaakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag. Scenarist Nora Garrett gaat bewust momenten die meer duidelijkheid zouden kunnen geven uit de weg door de direct betrokkenen nadrukkelijk naar de achtergrond te verschuiven. In plaats daarvan registreert het Alma’s worsteling met de keuzes die zij maakt en fysieke problemen die steeds ernstigere vormen aannemen. Roberts was zelden zo goed, Stuhlbarg schittert als haar passief-agressieve echtgenoot. De schets van de (morele) generatiekloof is wel erg zwart-wit en de ontknoping is onbevredigend in deze spraakmakende, maar vooral frustrerende karakterschets.

Echt veel beter dan verwacht. De trailer en de casting van een grote naam als Roberts doen een rechtlijnige me too-film vermoeden. Zoiets als Roberts wordt ermee geconfonteerd dat iemand waarvan ze houdt iets vreselijks doet en na wat gewik en geweeg doet ze het goede en kiest ze partij voor het slachtoffer en is Roberts de heldin. Leg de oscar maar vast klaar. Maar dat is dit dus helemaal niet. Roberts karakter is erg complex en gelaagd en eigemlijk best wel een vreselijk mens. Als je een film zoekt met mensen die je sympathiek vind en met wie je lekker kan meeleven moet je hier helemaal van wegblijven. Want niemand is sympathiek. En er is al helemaal geen eenduidig antwooord. Het wordt niet eens duidelijk wat er nu gebeurd is. Aan het eind heeft enkel het verstrijken van tijd en het afstand nemen wat wonden laten dichten, maar kunnen ze niet weer open scheuren.

After the Hunt is geen exclusieve Me Too-film maar veel meer een film over mensen uit verschillende generaties die zowat allemaal morele grenzen overschreiden maar tegelijk anderen verwijten dat ze dat doen. Het is in zekere zin best een pessimistische film. En een van Luca Guagdini's betere en dat kwam als een volslagen verrassing voor me.

Redelijke film over een docente die niet goed weet wat ze moet doen als een leerling haar in vertrouwen neemt. Niet het meest originele verhaal, maar vanwege de generatie verschillen nog wel boeiend. Een aantal prima dialogen die soms helaas worden overstemd door de soms te overheersende muziek. Wat langdradig en de film gaat wat te lang door.

Hier zijn we weer met weinig punten. Maar dit soort film, hebben we al veel gezien en zeker ook een pak beter. Ondanks de topacteurs vond ik hem zo zo verveeeeeeeelend en hij bleeeeeeeef maar duren......

Redelijk drama. Het verhaal raakt een actueel thema. De uitwerking is wel wat taai maar blijft wel boeien tot het eind. Dat komt met name door het interessante dilemma waarin hoofdpersoon Roberts in verkeerd. Als kijker wordt je meegetrokken in het verhaal en dat is best knap gedaan voor een 'praatfilm'. Soms zijn de discussies wel wat aan de saaie kant en lijkt de muziekkeuze wat vreemd. Het einde laat veel aan eigen interpretatie over wat wel weer past binnen de filosofische onderwerpen die aangekaart worden in de film. Sterk acteerwerk van met name Roberts. 3.5

Uitgezet na 20 minuten (met nog 2 uur te gaan!).

Dit om te voorkomen dat ik naar het dichtstbijzijnde spoor zou lopen...

20 minuten pretentieus elitair geleuter en dan nóg geen idee waar de film over gaat.

Interessante maar hier en daar nogal pretentieuze en langdradige film over seksueel wangedrag op een universiteit. Julia Roberts is geweldig in de hoofdrol als ijzige, afstandelijke docent die gaandeweg steeds meer bij de gebeurtenissen betrokken raakt, maar het script is onevenwichtig en het duurt behoorlijk lang voordat plot en personages van de grond komen. De abstracte soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross is daarnaast behoorlijk irritant en te nadrukkelijk aanwezig.

Op zich een goede film. Julia Robberts speelt solide. Echter vond ik het slachtoffer meteen achterbaks met haar gesneup in de badkamer. Toevallig meteen het incident. Geen angst haast maar wraaklustig.

De vraag is dus. Is she for real?

En de muziek van de film bij vlagen bijna vals. Mijn kat had de oren plat. ( 01.20) en de muziek in huis hard en irritant.

Julia draagt de film en thema vooral. Een film met aandacht for gender en ras.prima maar ik raakte wat verloren in de academisch niveau van de discussies. Puur omdat ik het langdradig vond. De film had in 90 /100 minuten gepast. De gesprekken met de dader waren meest boeiend. De rest kon veel korter.

De twist van de dader was even interessant naar Julia toe. Film met hedendaagse dilemma's echter kon beter. Laatste 45 minuten werden beter. Wat actie.Haar verleden breekt op. Dan 5 jaar verder.

Happy end. Klaar.

En dus 3 sterren. Maar neig soms naar 2.5.

Hij zij hen voorstanders zitten goed hier. Lange zit dat wel.

Spuuglelijke beelden van de acteurs.trices met een groothoeklens haast op hun neus - alsof het de bedoeling was aan te geven dat iedereen lelijk is als je maar van dichtbij genoeg kijkt. Mega irritante soundtrack, van de tikkende klok tot de echt veel en veel te storend aanwezige geluidjes van Reznor en Ross. Als het de bedoeling was om de kijkers vanaf de opening direct ongemakkelijk en oncomfortabel te maken, dan is dat wonderwel gelukt. De vraag waarom we deze marteling precies moeten doorstaan wordt echter niet beantwoord, het verhaal is onbevredigend en veel te cliche, te nihilistisch en te veel zonder boodschap. Met woke, metoo of generaties heeft het in mijn beleving allemaal niets uit te staan. Was het maar zo, dan was er nog iets van inhoud geweest. 138 minuten lang een klein stemmetje in mijn achterhoofd 'this could've been an email'.

Qua acteren was ik er ook al niet zo kapot van, al is dat altijd moeilijk om naar waarde te schatten als een film je echt compleet niet ligt. Toch, ons'Zjuul lijkt vooral haar talent om in de juiste producties terecht te komen vergeten te zijn, en dat is wel een van de belangrijkste kwaliteiten van een echt goede actrice. Van Luca Guadagnino is dit de zoveelste film al die druipt van de zelfoverschatting - en dat begint al met het van Woody Allen, de onvolprezen god-keizer van de zelfoverschatting afgekeken lettertypetje van de aantiteling.

Panopticum is een kernwoord wat in het begin van de film voorbij komt en welke direct gekoppeld kan worden aan Orwell's 1984. In rap tempo passeren Nietzsche, Ahrendt etc. Voorname filosofen/psychologen die in de lading van het geheel passen. Als je dit koppelt aan social media en de Stasipraktijken van de Ddr wat krijg je dan? Dan deugdenethiek...het goede doen in het leven bereiken op basis van pure goede karaktereigenschappen gebaseerd op o.a. Aristoteles. Wie doet het goede hier? Al met al interessante film over een jongere met idealistische existentiële en non-existentiële waarheden overtuigd van haarzelf, onbewust van de beperking van haar huidige zijn, contra een volwassen professor die existentialisme prefereert gebaseerd op een jeugdervaring. Haat en wraak laten mensen onbezonnen acties doen. De kracht van het geheel ligt in het feit dat er geen feitelijke informatie is en de gehele film dus gezien kan worden als een filosofisch vraagstuk. Alma mag Frédéric dankbaar zijn, hij is de "helicopterviewer" in dit geheel. Goed spel van Roberts en Stuhlbarg. Kenmerkende quote: "Politiek is de doodsteek voor intellect" 4* (wel jammer van de spelfout in het Duitse krantenartikel, slordig...)