Blücher (2025)

In de vroege ochtend van 9 april 1940 vaart Gruppe 5 van de Duitse invasiemacht de Oslofjord in. Onder de schepen bevindt zich de de 16.000 ton zware kruiser Blücher. Echter in de langgerekte fjord lag het fort Oscarsborg, dat onder het bevel van majoor Birger Kristian Eriksen stond. Deze gaf bevel om het vuur te openen op de voorhoede van Operatie Weserübung en bracht zo de gloednieuwe kruiser Blücher met kanonvuur en torpedo's tot zinken. De ondergang van de Blücher betekende dat de aanval op Noorwegen, lang genoeg werd vertraagd om de Noorse regering en het koninklijk huis om (met de goudreserves) de hoofdstad en het land te verlaten.

Tja wederom een Norsk Krigsfilm die ditmaal gaat over de verantwoordelijkheid en twijfels van de man die tijdens de Duitse invasie tegen bevel om verdere instructies af te wachten het artillerievuur openende. Debuterend regisseur Daniel Fahre, gooit er ook een hoorzitting in, van de onderzoekscommissie over de keuzes die toen werden gemaakt, voor wat extra emotie. Met het heden in het zwart-wit en het verledenzwart in kleur.

De film moet het verder vooral hebben van de complexiteit en tactieken van het besturen van de militaire vesting. Tja ls je eigen baseert op een gebeurtenis uit de Tweede Wereldoorlog, staat de uitkomst natuurlijk vast! De beschieting van het schip halverwege was ook erg mooi in beeld gebracht. De cast is prima, maar het tempo en toon lopen niet soepel en daardoor sleept het soms. Uiteindelijk een degelijke film die op momentjes wel oké is.

Er komen de laatste jaren nogal wat films uit Noorwegen over de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, en over het algemeen zijn dat prima films - kennelijk wordt de lat daarvoor best hoog gelegd, en wat ook helpt is dat de details van dat stukje oorlogsgeschiedenis bij ons niet zo heel goed bekend is. Terwijl er toch een heleboel te vertellen valt, zo blijkt. Dit specifieke onderwerp kwam ook al langs in de wat bredere beschouwing van Kongens Nei (2016), maar Blucher (2025) zoomt meer in op de Slag van de Drøbaksonde en de rol van Birger Eriksen daarin.

Regisseur Fahre legt de nadruk nogal sterk op de Noorse kant van het verhaal - en neemt nogal de tijd voor de haperende en aarzelende politieke en militaire gang van zaken, en om dat nog maar eens te benadrukken wordt er ook een raamconstructie met de onderzoekscommissie na de oorlog, die bepaald niet overtuigd was van de juistheid van zijn handelen - maar niet zoals hij zelf gedacht had over het begin van de actie. Voor zover het met een korte blik op de (Noorse) wikipedia te verifieren valt houdt Fahre zich daar vrij scherp mee aan wat er nu nog aan feiten beschikbaar is.

Eriksen wordt gepast ouderwets en patriarchaal gespeeld door Bjørn Sundquist, die hem neerzet als een wat brommelige oude ijzervreter die alleen als zijn dochter in de buurt is een beetje ontdooit. Dat en de fraaie scenes van het oude fort in actie maken de film de moeite waard.