Voor de Meisjes (2025)

Er zitten zeker aardige momenten in, en het verhaal is best goed, maar helaas is het hysterische acteren zo ongeloofwaardig en afleidend dat de emotie die de film zou moeten oproepen helaas achterwege blijft bij de kijker.

Ik heb de film in een voorvertoning gezien. Echt genoten. Keihard gelachen maar ook een traan gelaten. Meer van dit soort NL films aub!!

Prachtige film over twee gezinnen die ieder jaar samen op vakantie gaan in de Oostenrijkse Alpen. De film begint meteen goed met een prachtig openingsshot om vervolgens niet meer los te laten. Een mooi verhaal met een sterk dilemma waarbij de vriendschap tussen de koppels op de proef wordt gesteld. Hier en daar subtiele humor zonder dat dit ten koste gaat van het drama. Ook uitstekend acteerwerk van de vier hoofdrolspelers.

Ik zie wel een Amerikaanse remake over een paar jaar.

Van wat ik over de film hoorde of zag werd ik niet heel enthousiast maar de film wordt enorm gehypet door de media (de bioscoopzaal zat ook stampvol) dus je moet ‘m wel gaan zien om er bij de koffieautomaat op je werk ook een mening over te kunnen hebben.

Welnu, ik had goed ingeschat dat het geen briljante film is. Wat opvalt is dat de verhalenllijnen dwangmatig symmetrisch zijn – het ene stel bestaat uit een autistische man met relaxte vrouwe en het andere stel uit een relaxte man met een autistische vrouw, eerst moet het ene meisje worden gered en daarna het andere meisje, iedereen krijgt ruzie met eerst ook ruzie binnen het ene stel en daarna ook binnen het andere stel, eerst wordt het ene meisje verdacht iets stoms te hebben gedaan en dan het andere meisje en uiteindelijk wordt er ook symmetrisch op de verschillende manieren verzoend – zodat je de indruk krijgt dat de auteur zelf autistisch zal zijn. Het maakt de film wat gekunsteld dus ongeloofwaardig op sommige momenten. Ook het thema van de film is weinig creatief: het is een variatie op het bekende ethisch gedachtenexperiment van de man die moet beslissen of hij één dikke persoon voor de trein gooit om daarmee de vele inzittenden te redden waarmee het verschil tussen deontologische en utilitaristische ethiek wordt uitgelegd (welk ethisch dilemma er uiteindelijk ook weer niet toe doet omdat iedereen simpelweg voor z’n eigen kind op komt). En daar doorheen loopt het geheim van een vreemdgaan tussen de stellen dat uiteindelijk de crisis tot een hoogtepunt maar ook oplossing brengt. Tegelijk is met deze wat povere elementen een degelijke film gemaakt: de elementen zijn goed uitgewerkt en worden tot een hoogtepunt gebracht in de kostelijke restaurantscene (waarna de film iets te veel tijd neemt om af te ronden).

Ik wil de film zeker niet slecht noemen want ik heb weliswaar veel kritiek maar ook 105 minuten geboeid gekeken. Maar ik was toch behoorlijk teleurgesteld en dacht ook op de fiets terug naar huis: wat zou een Kore-eda met dit uitgangspunt hebben gedaan? De film zou een heel stuk subtieler zijn en daarmee ook veel beter. Zonde.

Dat centrale uitgangspunt waar je de een opgeeft om de ander te redden is echt voldoende voor twee uur drama. Maar nee, er zaten al allerlei strubbelingen tussen beide families. Te veel, waardoor dit eerder een film van oud zeer is dan van nieuw drama. Een drama dat zich nooit echt lekker ontwikkelt daarom. Te vaak wordt conflict gezocht zonder dat er echt aanleiding toe is. Hier is geen drama waar vanuit personages zich ontwikkelen, hier speelt dat de personages de ruzie opzoeken en zo ontwikkelt het drama zich. Echt geloofwaardig vond ik het in de regel niet. Uiteraard gaan er twee vreemd alsof er nog niet genoeg gebeurt. Het was allemaal eindeloos interessanter geweest als die families juist wel echte vrienden waren en op goede voet met elkaar leefden.

Maar ook hoe beide gezinnen elkaars spiegel zijn is te gemaakt. Helemaal omdat Fedja van Huêt (de enige die nog redelijk normaal deed en niet volledig onsympathiek was) dan ook nog eens een man is met een succesvollere vrouw. Dat an sich is prima maar ook iets dat in de film weer als extra stukje drama komt. Geef een gezin een werkende man en een vrouw ernaast en het drama zelf kan centraal staan, draai het om en geef de vrouw meer succes en ook dat wordt een extra laag. Althans wel in deze film. En die zat al zo vol.

De acteurs doen hun best en doen dat goed en weten nog wel iets realistisch ervan te maken, alsof we toch naar echte mensen kijken. En ook de regie is prima, vaak weet die de toon goed te raken op een enkele valse noot na. En visueel erg fijn in 1.85:1 waar ook vooral verticale lijnen soms erg mooi naar boven komen en soms wordt er in dat krappere formaat heel veel breedte gevonden. Enkele shots springen eruit. Dat eindshot met de mist dat het geheel abstract maakt, of die bergwand van linksboven naar rechtsonder in het bos waar twee mensen klauteren, of zelfs een shot als beide vrouwen een wijntje drinken en heel subtiel een soort schuine lijn precies door de beide glazen gaat (het ene leeg, het andere voller op de voorgrond en de lijn gaat precies over de lijn waar wijn in glas overgaat) en die lijn trekt zelfs door in het houten meubilair rechts in beeld. Mogelijk toeval maar ik betwijfel dat. Daarvoor waren de shots in de regel te uitgedacht. Net als het script dus. Alleen bij shots brengt dat meerwaarde, bij het script zorgt het voor teleurstelling. 3,0*.

Twee bevriende stellen delen een vakantiehuis in de Oostenrijkse Alpen waar ze eens per jaar gezamenlijk vakantie vieren. Nadat dochter Madelon [Rosa van Leeuwen] en Elise [Frédérique van Baarsen] betrokken zijn bij een ernstig ongeluk komen ze voor een moreel dilemma te staan. Goed geschreven met goed spel van Noortje Herlaar, Valentijn Dhaenens en uitblinker Fedja van Huêt. Had een schot in de roos had kunnen zijn zonder Reutens theatrale, soms onbedoeld komische spel.

Twee stellen met elk een tienerdochter delen een vakantiehuis in de Oostenrijkse Alpen. Dat is meer toevallig zo gekomen dan dat ze heel dikke vrienden zijn. Beide dochters hebben een oogje op Ralph van de kayakverhuur (weer eens wat anders dan de skileraar). Ralph heeft ook een vette quad, waar ze op mogen. Ernstig ongeluk natuurlijk - één meisje in coma, de ander lijkt er beter af te komen - en dat leidt tot spanningen.

Weer eens een film met dat ouderwetse Nederlandse toneelschool acteren. Ik dacht dat we daar wel zo een beetje uitgegroeid waren, maar nee: iedereen spreekt hier weer heel erg netjes en DUIDELIJK ARTICULEREND, alsof de mensen op het achterste balkon het ook moeten verstaan. Kom er maar in, Michiel. Wel wat modernisatie, want er was geen enkele klassieke "Godverdomme!" (wel een erg mooie "JE-ZUS CHRIS-TUS!") en geen slechte seks; iedereen houdt zijn kleren aan (die Nederlandse traditie is naar A24-films verhuisd.) Alle acteurs doen mee, maar Thekla Reuten gaat het hardst voor die old school Nederlandse film vibes.

Scenarioschrijver Mike van Diem zit ook regisseur Mike van Diem nogal in de weg, want in dat duidelijk gearticuleerde Nederlands wordt ook nog eens alles héél duidelijk uitgelegd. De kijker moet op ieder moment weten wat ieder karakter voelt. Het is nog niet zo erg als bij Frankenstein, maar subtiliteit is ver te zoeken. Jammer, want het basisgegeven staat gewoon, net als de locaties. Een aantal keer wordt het wat meer echt film, omdat Van Diem het beeld het verhaal laat vertellen of dat de dialoog niet direct gaat over wat de karakters voelen (chocoladetoetje!) en dan is de film meteen twee keer zo goed.

Nog iets buiten de film om: net als de Nederlandse literatuur, moet ook de serieuze Nederlandse film het vooral hebben van de steun van dames van een zekere leeftijd. Toen ik de zaal binnenkwam en mijn mede-publiek zag, zag ik het al somber in en ja hoor: een zaal vol gratis bijkomend audiocommentaar.

Het is lang geleden dat ik me zo hebt vermaakt bij een Nederlandse film. Kwam echt enthousiast de filmzaal uit gelopen en ik was denk ik niet de enige. Razend knap hoe Mike van Diem drama paart aan humor, met dank natuurlijk aan vier geweldig acterende hoofdpersonages.

Ben wel blij dat ik de trailer vooraf niet heb gezien.

Onbegrijpelijk!

Om dezelfde reden Ik lees ook niet meer de achterflap van een boek; ze geven (bijna) alles weg.

Maar goed, verder; fijn dat Mike van Diem weer terug is in Nederland (of in Tirol)

Verhaallijn en de morele dilemma's goed gedaan. Verder vond ik er helemaal niks aan. Allerlei rare bijkomstigheden waarbij je niet wist wat er aan de hand was en persoonlijk vond ik dat de acteurs niet realistisch en goed speelden. Vond het einde ook niet heel passend en beetje vreemd. Ik voelde hier helemaal niks bij en vond het een vreemd geheel. Maar wel goed om zelf over na te denken

De kracht van de film ligt in het moment van acceptatie. De weg er naar toe is nogal heftig. Het openingsshot is schitterend, doch klopt niet.. De diepere lagen van de personages worden langzaam zichtbaar, waarbij wederzijds vertrouwen in wantrouwen wordt opgenomen op basis van ontkenning en bevestiging. Dit geheel komt tot uiting in Alte Wacht. Huet en Reuten zijn top. Herlaad en Dhaenens doen hun best. Markovics is overtuigend in zijn rol. Meer verdieping had de film goed gedaan.

Redelijk sterk drama. Het verhaal zit leuk in elkaar, maar is net wat teveel van het goede voor een echt serieus drama. Maar Van Diem weet dit mooi uit te werken door het zware thema te combineren met gitzwarte humor. De opbouw is goed en in het eerste deel wordt toegewerkt naar het dilemma. In het tweede deel gaat men lekker los en komt er meer humor om de hoek kijken, maar het blijft, ondanks de overdreven hysterie, wel serieus. Het acteerwerk is van voldoende niveau. 4.0

Mooie film. Jammer van die Belg. De muziek raakte mij!

Eigenlijk alleen gekeken omdat ik vakantie heb en deze film op 1 stond op netflix. Ik weet ook niet zo goed hoe ik dit moet beoordelen. Er zaten echt wel goede en mooie stukjes in maar dat was zeker niet de hele film. Had allemaal nog wel wat rauwer gemogen bij bijvoorbeeld het ongeluk en in het ziekenhuis. Had bijv een scene gemaakt waarbij de transplantatie van het hart te zien was en waar ouders meekijken.Ook vond ik het stuk van vreemdgaan wel erg makkelijk hoor, ik had ook niet het idee dat dat iets toevoegde aan de film. Het hoofdverhaal is verder ok en de prachtige locatie waar alles zich afspeelt is ook echt wel een pluspunt. Ik geef het een 2,5* maar daar zeg ik dus bij dat ik deze normaal al had laten liggen omdat het niet mijn genre is.

Verdrietig, ongemakkelijk, komisch, spannend, schurend, irritant, naargeestig, pijnlijk.

"Voor de meisjes" is heel veel. Maar vooral een mooi geschoten en intrigerende film.

Nederlandstalig acteerwerk is altijd weer even wennen, al doen de hoofdrolspelers het op zich prima.

De echte ster is echter Mike van Diem, die in vaak veelzeggende cinematografie een donker maar boeiend verhaal neerzet dat je aan de buis gekluisterd houdt.

Prachtige en indringende film. Echt van genoten. Het verhaal is van een roman dat ik niet ken. Hier bewerkt als scenario en dat levert een prima film op. Mike van Diem levert hier! Waarom dit geen Oscar inzending is begrijp ik niet. Het draait hier om een groot levensthema. Opoffering, en wanneer ben je hier toe in staat en waarom. Bij het zien van deze film ga je jezelf ook allerlei grote levensvragen stellen.

De uitwerking van van Diem is prima met mooie cinematografie en goed camerawerk. Het laatste is een duidelijk pluspunt voor deze film. De make up heeft ook uitstekend werk geleverd. Thekla Reuten speelde hier af en toe een gemene heks. De make up versterkte dit beeld heel mooi lelijk. Knap gedaan. Ook het acteerwerk stelt nergens teleur. Twee scenes springen er uit. Die op het landweggetje als de twee stellen ruzie maken, en een prachtige scene in het restaurant Alte Wacht.

Ook de meeste ziekenhuis scenes waren realistisch. Dat zie je toch met regelmaat anders.

Thekla Reuten steelt de show met haar acteerwerk. Dat sommigen hier haar rol en acteren komisch vinden komt denk ik dat ze plaatsvervangende schaamte hadden(althans, dat had ik ook, je moet er beschamend om lachen). Het einde is bevredigend. Mooi en rustig gedaan.

Al met al voor mij de beste Nederlandse film sinds jaren.

Prachtige film, met mooie beelden, en met een onderhuidse spanning die je de hele film voelt. Een onderbuikgevoel waarin je de hele film voelt dat de bom elk moment kan barsten. Mede door het uitstekende acteerwerk van de hoofdrolspelers. Deze film stelt je als ouder wel de vraag: hoe ver ga je voor je eigen kind? Hoe reageer jezelf in zo'n situatie?

Al met al één van de betere films van 2025.

Alpennachtmerrie. Erg genoten van deze inktzwart komedie rond twee verschillende gezinnen en een onmogelijke morele keuze. Mooi geschoten ook, met die feeërieke beelden van Oostenrijks natuurschoon als een soort contrast met de lelijkheid van de personages. Maar 'Voor de Meisjes' (2025) excelleert vooral in het pijnlijke ongemak tussen de volwassen personages. Hun kleinzieligheid. Hun egoïsme. Hun bereidheid om idealen over boord te gooien als de situatie vraagt om het eigen nageslacht te beschermen. De manier waarop de extreme 'Sophie's Choice' opgebouwde spanningen tussen mannen en vrouwen uitvergroot. Vergelijkingen met 'Turist' (2014) van Ruben Östlund zijn niet helemaal uit de lucht gegrepen, maar stiekem kon het psychologische steekspel uit 'Voor de Meisjes' (2025) me meer bekoren.

Onderhoudende zwarte komedie over twee bevriende stellen die voor een onmogelijke keuze komen te staan nadat hun puberdochters tijdens een gezamenlijke vakantie betrokken raken bij een ongeluk. Het akteerwerk laat her en der te wensen over, met vooral Thekla Reuten behoorlijk theatraal en over de top, maar de onderhuidse spanningen, de wrange humor en het centrale dilemma weten wel te boeien. Stijlvolle regie ook van Mike van Diem.

Man of Steel verwoordt het hier prima. Daar ben ik het 100 procent mee eens en heb ik niets aan toe te voegen. Uitmuntend werk van Mike van Diem en de vier acteurs, waarvan Thekla Reuten er voor mij extra uitspringt. Maar dat Noortje Herlaar zo goed kan acteren was voor mij ook een openbaring. Voor mij een puntje-op-m'n-stoel-film.

De film opent met prachtige berglandschappen die de kijker in een prettige stemming brengen. In het Oostenrijkse Tirol vieren twee Nederlandse gezinnen (beide bestaande uit vader, moeder en tienerdochter) een vakantie in hun gezamenlijk aangekochte berghut. De twee vrouwen zijn vriendinnen en komen wat nerveus over. De dochters zijn adolescent en niet erg close met elkaar. De beide vaders die de interessantste personages zijn, zijn contrasterende karakters. Danny (Fedja van Huêt) is een wat nonchalant en slonzig type. Hij mist steevast het gezamenlijke ontbijt, loopt in een badjas door het huis en rookt heimelijk sigaretten. Zijn tegenpool is Erik (Valentijn Dhaenens) Mager, neurotisch en fietsliefhebber. Prima meteriaal om een film mee door te brengen.

De personages worden nauwgezet en in een rustig verteltempo geïntroduceerd. Al tijdens de introductie van de personages en bij het aanschouwen van hun interacties, treedt een bepaalde onaangename spanning op. Behalve door de wat geforceerd aanvoelende gezelligheid wordt de spanning gevoed door atmosferische haperingen die je vraagtekens doen plaatsen bij de natuurlijkheid van de idyllische vakantietaferelen. Met name de verontrustend klinkende koormuziek die de beelden begeleidt, roept een onheilspellend gevoel op. Een dramatische gebeurtenis zet vervolgens de vriendschap openlijker onder druk.

Het verhaal dat zich aanvankelijk tamelijk fijnzinnig en vol nuances ontplooit, wordt in het verloop steeds grofkorreliger door ridicule plotwendingen, schokkende momenten en de botte humor. De stap naar het grofkorrelige is van invloed op de weergave van de personages. Die gedragen zich steeds meer als karikaturen die zonder scrupules hun eigen belangen vooropstellen. Het ongeluksscenario waarin de personages terechtkomen, maakt duidelijk dat beschaafd gedrag slechts een dunne voedingsbodem heeft. Een boodschap waar je wat aan hebt.

De voorspelbaarheid vermindert niet alleen de impact van de plotwendingen maar maakt het ook lastig om betrokkenheid bij de personages te voelen. Laat staan om in het verhaal mee te kunnen gaan. De film maakte de verwachtingen, die ik had na het zien van de proloog en bij de introductie van de personages, niet waar. Toch is “Voor de Meisjes” van regisseur Mike van Diem geen onaardige film. Vooral de plotselinge tempowisselingen, de zwarte humor, de intrigerende aftrap en de sfeervolle landschappelijke achtergrond bij het verhaal maken dat de film zeker bezienswaardig is.

Beter dan ik had verwacht. Alles opgenomen in een ziekenhuis en in een prachtig huis in Tirol dat toch een hele trieste uitstraling heeft die past bij de film.

Ik vond het acteerwerk goed, af en toe wat over de top, en op momenten briljant. Er worden echt vier typetjes neergezet, maar ik vond het nergens storend worden (en ik ben daar best gevoelig voor). Mooie ondersteunende soundtrack en prima camerawerk. Hoewel er niet zo gek veel gebeurt is de film niet traag of saai. Okay, toegegeven, er was één moment na de start dat ik dacht, 'zo, nu mag er wel iets gebeuren'. De spanning blijft in de film zitten en wordt prima opgebouwd en een goede plottwist. Dat Madelon het ongeluk heeft veroorzaakt was voor mij wel direct duidelijk, maar hoe en de context erbij wordt later pas uit de doeken gedaan.

Wat jammer was, is dat het realisme hier en daar ontbreekt. Aan de andere kant, is het bijna niet voor te stellen hoe je in een dergelijke situatie zou handelen.

Al met al vond ik het een prima film. Knap gemaakt met een (waarschijnlijk) beperkt budget. Voor Nederlandse begrippen een succes met 250.000 bezoekers in 6 weken en een omzet van bijna 4 miljoen euro. Ik vond deze film zeker 3,5 ster waard en misschien nog wel een halfje erbij.