Dead of Winter (2025)

Erg trage film die onnodig gerekt wordt om maar op de norm van minimaal 90 minuten uit te komen. De cast doet het meer dan prima, en dat is ook de enige reden dat ik deze film nog enige sterren toebedeel. Het verhaal is ook maar dertien in een dozijn.

Barb [Emma Thompson] is onderweg naar het bevroren Lake Hilda in Minnesota, waar ze haar eerste date had met haar pas overleden echtgenoot [Paul Hamilton]. Helaas vraagt ze de weg aan een man [Marc Menchaca] die een meisje [Laurel Marsden] in hechtenis heeft genomen. Maar Barb krijgt het vooral te stellen met een vrouw in het paars [Judy Greer] die lugubere plannen met het meisje heeft. Thriller in de stijl van Breakdown waarin een gewone vrouw op leeftijd al haar vernuft gebruikt om het kat-en-muisspel in haar voordeel te beslissen. Een mooie showcase voor Thompson en Greer die hun rollen met verve spelen.

De film roept onvermijdelijk herinneringen op aan films zoals "Fargo (1996)" en "Wind River (2017)", oftewel thrillers waarin het landschap en de kou net zo dodelijk zijn als de mensen.

Wanneer de rouwende Barb (Emma Thompson) naar Lake Hilda reist om de as van haar man Karl uit te strooien, raakt ze door een sneeuwstorm verdwaald in de bossen van Minnesota. In een afgelegen blokhut doet ze een gruwelijke ontdekking: de jonge Leah (Laurel Marsden) wordt vastgehouden door een gewapend en moordzuchtig echtpaar (Judy Greer en Marc Menchaca). Alleen, ongewapend en zonder telefoonbereik moet Barb de confrontatie aangaan. Afgesneden van de wereld en zonder hulp, is zij de enige hoop voor het meisje.

"The Dead of Winter" is een ijzige thriller over verlies, overleven en morele grenzen en is een aanrader voor wie houdt van thrillers met een sterke vrouwelijke hoofdrol, een zinderende koude-setting (ijs, sneeuw, wilderness) waarbij de omgeving echt meespeelt en een mix van psychologisch en fysiek gevaar. Regisseur Brian Kirk weet spanning te wekken door stilte, blikrichtingen en claustrofobische composities. Er is weinig muziek, maar wel veel omgevingsgeluid en het gekraak van sneeuw onder laarzen zegt meer dan woorden. De film ademt traag, dreigend en beheerst.

De film werkt het best in zijn eerste twee akten, waarbij de spanning constant is, de dreiging voelbaar is, en het morele conflict tussen slachtoffer en dader subtiel wordt opgebouwd. Het laatste deel verliest echter iets van die kracht. De ontknoping voelt wat te conventioneel, met een aantal voorspelbare keuzes en een iets te “nette” afronding. Toch blijft de emotionele inzet overeind.

Hoewel de film niet zonder gebreken is, is het de prestatie van Emma Thompson (ze zet een krachtige, ingetogen vertolking neer), Judy Greer (verrast als tegenstander), het sfeervolle winterse decor (het bevroren landschap met een bijna hypnotische rust, eindeloze sneeuwvlaktes, krakend ijs en ademwolkjes in de kou) en de geslaagde spanning die hem de moeite waard maken.

Onderhoudende thriller, die gaandeweg helaas steeds ongeloofwaardiger wordt. Emma Thompson is solide in de hoofdrol en ze wordt bijgestaan door een degelijke cast in een fraai winters landschap. Eén en ander bouwt toe naar een spannende maar nogal overdreven climax, waarin plot en personages definitief kopje onder gaan.

Matige thriller. Het verhaal is wat drama betreft redelijk maar biedt te weinig voor een volwaardige thriller en dat is wel het genre van de film. De film kabbelt voort en bevat een paar spannende momenten. Helaas maken de hoofdpersonages soms rare keuzes waardoor de film iedere keer in een herhaling valt. Het einde is te veel van het goede en boeit eigenlijk niet meer zo. Het drama gedeelte bij het einde weet op een of andere manier nog wel wat emotie los te maken. Waarschijnlijk door het sterke acteerwerk van Thompson. 3.0

Naar geloofwaardigheid toe is het op het randje en het is ook te voorspelbaar om echt spannend te zijn, maar ik vond het toch een prima gemaakte thriller (vooral visueel) en je wordt getrakteerd op een sterk einde. De flashbacks hebben in tegenstelling tot veel andere films, wel meerwaarde en de personages zijn niet ééndimensionaal. Barb is trouwens een erg zelfredzame vrouw en doet wat aan een oma-versie van McGyver denken. Ziet Emma Thompson er tegenwoordig zo uit, of is ze met makeup effecten verouderd? Ik weet het niet maar verdraaid zeg, ik had haar amper herkend onder die oma-looks. Sommige scènes waren wel wat jammer. Zo wil de killer al bijna een uur lang Barb uitschakelen met haar rifle, en wanneer ze de kans krijgt, dan zet ze haar gevangen . Dit vind ik zo flauw in films. Deze thriller met veel actie bleek dan ondanks enkele gebreken toch een meevaller die ik zeker aan anderen zou aanbevelen, zolang de verwachtingen niet te hoog zijn.

"Heck, all's I'm sayin' is... . we don't know what's comin'. We never really do, but it don't matter. We don't quit."

Toen ik deze voorbij zag komen was ik best benieuwd, en toen ik hem ook kon kijken twijfelde ik niet héél lang. Veelbelovend, dat zeker, maar ook een film met een twijfelachtig smaakje. De film begon onwijs rustig, en dat is ook heerlijk want de film neemt je direct mee. Weinig informatie, maar wel met één doel. Qua cast echt onwijs klein, en dat was eigenlijk best positief! Toch was ik er na veertig minuten ook wel klaar mee, en dan heb je nog een hele kluif te gaan. Komische momenten zijn verwikkeld in spanning en prima actie, maar het is ook behoorlijk houterig en ik vond het verhaal toch niet bijzonder genoeg om er echt van te genieten. Het is gewoon vaker gedaan, en daardoor ook niet bijzonder. Overigens wel goed getimed tijdens de sneeuwterreur die Nederland kende om deze film te kijken, pak je toch een extra sfeertje mee.

Prima film wat mij betreft, best spannend en kijkt lekker weg, zeker met die bergen sneeuw en ijs die wij hier achter de rug hebben. Met een mooie rol van een (ouder wordende) Emma Thompson, die daarom deze film kennelijk wilde maken, want voor haar zullen de goede rollen ook niet meer voor het opscheppen liggen. Maar zij heeft de luxe om zelf haar projecten te kunnen uitkiezen.

Film heeft nogal wat kritiek gekregen. Toegegeven, niet alle onderdelen van het verhaal zijn even geloofwaardig. Zonder noemenswaardige voorbereidingen ga je zo niet in de winter naar onherbergzame oorden en de beweegredenen van dat echtpaar 'from hell' is ook niet erg geloofwaardig. Maar goed, mensen doen gekke dingen in bijzondere omstandigheden. Had ik niet zo'n moeite mee. Vond het slot wel mooi, en geloofwaardig. En grappig hoe dat 'magische' doosje steeds weer van pas komt. Tot op het laatst.

Ik vond er niet veel aan. Alles blijft uiteindelijk cliché en oppervlakkig. Weinig originaliteit. Een merkwaardig ongeloofwaardig plot. (Als ik het goed begreep wilde de vrouw de lever uit het ontvoerde meisje snijden terwijl ze nog bij kennis was in een tentje midden op het bevroren meer. Die lever had ze nodig voor haar zelf, want ze was heel erg ziek. Wat een flauwekul.) Ook het acteerwerk vond ik matig en over the top. Het voortdurende gezucht en gesteun van Barbera vond ik een beetje vermoeiend. De actie was nogal langdradig. Nog niet zo erg als Tom Cruise in Mission impossible (inderdaad) maar het komt wel in de buurt.

Ik hou wel van ouderwetse 'kat en muis' films. Geen knappers, botox figuren en nep special effects. Gewoon 'rechttoe rechtaan'.

Natuurlijk gebeuren er soms wat domme of ongeloofwaardige dingen, maar hé..... je kijkt naar een film, hé. Dat doe je om geëntertaind te worden, toch? Een gewoon verhaal (zoals mijn leven) zou dodelijk saai zijn, ha, ha, ' ha.

Emma doet het goed als 'survivor'. Maar ik was vooral verrast door Judy Greer. Ik kon bijna niet geloven dat ze het was. Wat een uitgemergelde bitch speelde ze hier. Héérlijk om naar te kijken. Ik vind haar altijd wel wat 'leuks' hebben bij elke film waar ze in zit.

Dus wil je een ouderwetse film, die eigenlijk zo uit de jaren 80 of 90 zou komen? Moet je deze vooral kijken.

Dead of Winter

Een weduwe verdwaalt tijdens een sneeuwstorm in Minnesota en ontdekt bij een afgelegen hut dat een tienermeisje wordt vastgehouden door een echtpaar. Ze blijkt de enige hoop voor het meisje om te ontsnappen.

Deze weinig vernieuwende maar aardige thriller weet vooral te overtuigen door zijn prachtige setting en ijzige sfeer. Kat-en-muisfilms kunnen mij altijd wel bekoren, maar dan moet het tempo wel kloppen. Helaas voelt de film hier en daar onnodig traag aan. De spanning komt af en toe tot leven, maar de geloofwaardigheid neemt naarmate de film vordert steeds verder af, mede door domme keuzes van de personages.

Het acteerwerk compenseert gelukkig veel: vooral het echtpaar (Greer en Menchaca) en Barbara (Thompson) leveren sterke prestaties. Het voorspelbare einde past wel bij de rest van de film.

⭐⭐⭐