Keeper (2025)

Ik ben een stuk positiever over de film dan de meesten. De film voelt aanvankelijk (inderdaad) als een hoop standaardeffecten – van schrikmomenten tot hallucinaties over doden – om maximaal horror te genereren zonder een coherent verhaal zodat het wel intens is maar je geen idee hebt wat er gebeurt. Maar dat is (natuurlijk) ook de bedoeling: gaandeweg verklaart de film wat er aan de hand is – met een fijne relationele omkering omdat aanvankelijk de vrouw nogal een bitch is en je medelijden hebt met de verliefde man – en doet dat zo goed dat je zelf al het einde kunt raden (tot twee keer toe wordt opgemerkt dat de vrouw sprekend lijkt op de moeder van de wezens zodat het onbegrijpelijk blijft waarom de man haar naar het huis bracht) maar dan is de film al bijna voorbij en weet de film toch nog te verrassen in de uitvoering. De ‘wezens’ die aan het einde in beeld komen zien er erg nep uit maar dan is de vrouw al aan het lachen omdat ook zij het einde al kan raden zodat je samen met haar kunt lachen. Al met al weet de film aldoor te boeien door het geheimzinnige en het spannende waarbij de vormgeving van de film ook prachtig is. Ik vind dat Perkins weliswaar geen smetteloze maar evengoed een goede en originele horrorfilm heeft afgeleverd.

Trage, maar zeer sfeervolle horrorfilm vanuit regisseur Oz Perkins. Ondertussen is het even geleden dat hij het niveau heeft aangeraakt van February en zijn stilering is al enige tijd iets bekender, maar Keeper is nog altijd solide. De spanningsboog wordt op die manier subtiel opgebouwd, het mysterie blijft goed overeind en het acteerwerk vanuit Tatiana Maslany is netjes. Op die manier slaagt Perkins erin een aantal onbehaaglijke momenten op te bouwen die goed gebruik maken van de omgeving, ook al kent de onthulling eigenlijk een te bizarre uitkomst. Er had wat meer focus richting spanning gegaan mogen worden en de aanloop is iets te lang, maar Keeper ademt kwaliteit uit en rechtvaardigt de populariteit van Perkins.

Keeper

Het verhaal volgt een stel dat hun jubileumweekend doorbrengt in een afgelegen hut in de bossen. Wanneer Malcolm onverwacht terug moet naar de stad, blijft Liz alleen achter en wordt ze geconfronteerd met een kwaadaardige aanwezigheid.

Het plot klinkt op papier spannender dan het in de praktijk is. In werkelijkheid blijkt Keeper een saaie en vooral verwarrende bedoeling. De film probeert creepy te zijn en dat lukt sporadisch, maar uiteindelijk blijft het steken in een trage slow burner waarin maar weinig gebeurt.

Gelukkig zijn er wel wat lichtpuntjes. Op visueel vlak zit het goed en de sfeer is effectief neergezet. Ook Tatiana Maslany levert een prima acteerprestatie. Daar houdt het voor mij echter ook op. Voor een horrorfilm mist Keeper een goed script, spanning en tempo. Perkins kiest duidelijk voor stijl boven inhoud, wat deze ‘horrorfilm’ voor mij weinig geslaagd maakt.

⭐⭐

Deze film had alle ingredienten, voor er een leuke trage horror van te maken, maar helaas is dit totaal niet gelukt. Iemand die alleen achterblijft in een redelijke afgelegen boshut, is natuurlijk iets dat we al duizend keer gezien hebben, dus het was zoals dikwijls weer absoluut niet origineel.

Het begon bij mij nog redelijk goed, er werd goed geacteerd, zelfs door de zoon van Sutherland, waar ik normaal niet de grote fan van ben, en de setting en verfilming was best goed.

Maar toen de folk horror boven kwam, zakte het als een pudding in elkaar.

Smaken verschillen duidelijk. Ik ben het meestal eens met The Guardian, maar nu absoluut niet, ze vinden het een prachtige film, en geven hem een dikke 4 op 5....nee had gekund, maar was het niet

Heerlijke film.

Perkins* laat je lang raden uit welke hoek de dreiging verwacht kan worden en zelfs als we getuige zijn van hoe het allemaal in elkaar steekt, blijft er nog altijd genoeg ademruimte over voor het mysterie. De energie die hij bespaart in het nauwsluitend maken van zijn verhaal, kan hij mooi steken in effect.

Mooie dreiging in de shots en continu spel met focus maken dat je als kijker het beeld meermaals afspeurt naar mogelijke betekenisvolle details. Zelfs als naar het einde de dreiging meer en meer een gezicht begint te krijgen blijven de scares redelijk uniek - en de geluidsband onder constante controle.

Alles wat er heerst aan ongemak, spanning, achterdocht en verbazing valt bovendien erg sterk aan het acteerwerk van Maslany af te lezen: een hele fijne actrice om tegenaan te kijken.

Voor het design van de kinderen lijkt Perkins effectief inspiratie uit Japanse yokai gehaald te hebben; het is jammer dat de timing in die scenes op het einde weer iets te weinig tot de verbeelding overlaat.

Al met al een heerlijk originele film die nog maar eens onderstreept dat Perkins niet bang is om elke keer weer een nieuwe film af te leveren en niet snel op hetzelfde trucje te betrappen valt. Zeker gezien zijn huidige productiviteit vind ik dat een bewonderenswaardig gegeven. Naast The Monkey Perkins' tweede film die in mijn top 10 van het jaar terecht komt. 4*

* Of misschien beter gezegd: schrijver Nick Lepard, die ook verantwoordelijk was voor Dangerous Animals, een andere aangename genrefilm.

Tijdens een romantische reis blijft Liz [Tatiana Maslany] alleen achter nadat Malcolm [Rossif Sutherland], een dokter, een spoedgeval heeft. Liz heeft psychologische problemen die zich onder andere manifesteren als hallucinaties. Daarom wil Malcolm dat Liz het huis niet verlaat. Het zit uiteraard wat ingewikkeld in elkaar. Mooi gefilmd en Perkins roept enkele memorabele, bizarre beelden op, terwijl er in feite niets gebeurt. Van verhaal is nauwelijks sprake en de vergezochte verklaring voor de gebeurtenissen duidt erop dat scenarist Nick Lepard geen idee had hij hoe van losse ideeën samenhangend geheel moest maken.

Een horrorfilm die zich afspeelt in een afgelegen boshut... Helaas, geen Evil Dead-splatterfestijn maar een psychologische afdaling in depressie en paranoia. Toegegeven, bepaalde momenten zijn behoorlijk creepy en visueel tovert regisseur Osgood Perkins een aantal leuke vondsten uit de hoge hoed, maar overwegend zeuren plot en personages maar een beetje door, richting de naargeestige climax.

Tjonge Oz Perkins levert zowaar twee gave films in één jaar af! En hij stelt me wederom niet teleur! Oz is iemand die weet hoe je monsters creëert, die weet hoe je ze bouwt en tot leven brengt! Deze film komt langzaam op gang met serene cameravoering en minimalistische dialogen. Maar ondertussen gebeuren er vreemde, beangstigende dingen die tijdens de onthulling zich ook zeker kenbaar maken. Er zijn geen schrikmomenten in de vorm van volumeknop standje hard. Horror verschijnt met subtiele krakende en gorgelende geluiden en met een griezelige angstaanjagende sfeer. Kleine aanmerking is wel dat Perkins enigszins terughoudend leek, meer voor een ongemakkelijk gevoel ging en ook de uitleg van het achtergrondverhaal had wel wilder gemogen. Maar krijg je dan wel weer de fantastische acteerprestatie van Tatiana Maslany voor terug. Oz Perkins blijft een werkelijk opmerkelijk regisseur die gewoon zijn eigen plan trekt. Het maakt van hem één van de meest interessantste horrorregisseurs die er hedentendage rondloopt. Alleen jammer dat hij in waardering altijd een beetje tussen de wal en het schip valt want tjonge wat blijven zijn films goed!

Eigenlijk was regisseur en schrijver Osgood Perkins bezig om het zwarthumoristische verhaal The Monkey van Stephen King te verfilmen. Stakingsperikelen in Hollywood dwongen de productie van The Monkey tot stoppen. Dus draaide Perkins met een Canadese crew een tussendoortje. Dat werd Keepers waarin een stelletje een korte romantische vakantie doorbrengt in een afgelegen huisje in het bos.

Keepers is een kleine productie. Dat merk je meteen aan de setting. De film speelt zich bijna in zijn geheel af in het luxueuze buitenhuisje. Nu en dan werpt de camera een korte blik op het omringende bos en maakt een uitstapje naar een nabijgelegen beek. En dat is het wel. Weinig afwisseling dus. Daarbij komt ook nog dat een huisje in het bos wel vaker als locatie in een horrorfilm wordt gebruikt. Dan moet je als filmmaker wel met iets bijzonders komen om de aandacht vast te houden. Dat lukt redelijk goed als gevolg van het camerawerk. Er wordt vooral door wisselende perspectieven inventief met de beperkte ruimte omgegaan. Dat lukt eveneens redelijk door het vrouwelijke personage af en toe te laten verdwijnen in een visioen zodat een nachtmerrieachtige en creepy atmosfeer ontstaat die nog eens wordt versterkt door een sounddesign met een omineuze werking.

De omlijsting zorgt voor een fijn creepy fundament. Des te jammer dat de film een groot manco heeft. En dat is de inhoud. In het begin denk je nog dat het stelletje een conflict heeft. Het gedragspatroon en de gesprekstoon tussen beiden zijn nogal gespannen. Mij werd niet duidelijk waarom dat zo was. Het lijkt van belang te zijn maar het verhaal borduurt er niet op voort. Als in de loop van de film de mannelijke helft van het stelletje vanwege beroepsmatige verplichtingen een tijdje weg is en de vrouw alleen achterblijft, speelt die onderlinge gespannenheid geen enkele rol meer. Dus waarom al die moeite. Merkwaardig.

Hier en daar wordt de kijker vagelijk iets gewaar over een geschiedenis die met het huis en zijn omgeving is verbonden. Het blijft echter zo vaag dat ik er een beetje geïrriteerd door raakte. “Vertel iets meer. Dan weet ik of ik er iets mee moet. Of breng het niet ter sprake”, dacht ik steeds. Pas aan het einde wordt het opeens veel concreter en blijkt de vage geschiedenis wel van belang te zijn. Iets meer concretisering in de loop van de film had van mij gemogen. Dat had de betrokkenheid bij het verhaal en bij de personages goed gedaan. De ontsluiting van het verhaal vond ik overigens tamelijk armoedig.

Keeper maakt indruk met zijn onheilspellende sfeer. Audiovisueel dik in orde. Verder brengt de film weinig. Een enkele scène zet je even rechtop in je stoel. En het einde is redelijk boeiend als er nog wat horrorwaardige beelden zijn te zien. Grote delen van de film zijn echter behoorlijk saai. Keeper kun je met recht een tussendoortje van Osgood Perkins noemen.

Spannende film; soms een beklemmende sfeer ook. Ik zat er wel helemaal in, al duurde dat even.

Goede setting, muziek was ook passend.

Alhoewel het verhaal opzich interpretatiegevoelig is, vond ik de wijze waarop het verhaal is vertolkt knap gedaan. Met name aan het einde in de kelder, waarbij de kinderen aan haar een vervangende moeder hadden gevonden, vond ik mooi bedacht.

Maar ik vraag mij nog steeds wel af wat voor wezens het precies waren, waarvan zij zwanger was, een paar honderd jaar geleden. Misvormd waren ze in elk geval. En die Malcolm was dus ook al heel oud, omdat hij bleef leven omdat hij de kinderen voedde met vrouwen die hij meenam, net als zijn rare neef deed.

Goed concept. Omdat ik Longlegs ook een sterke film vond, had ik hier ook hoge verwachtingen van. En die zijn niet helemaal uitgekomen, maar wel voor 80/90%. Enige logica ontbrak soms en het laatste stuk met Malcolm op de kop in het bos, in zijn echte leeftijd. Toen waren de rollen blijkbaar omgekeerd en ging zijn afgehakte hoofd in een wekpot. Toch??

Maar die platenspeler met een elpee als muziek blijft geweldig en brengt een onheilspellend sfeertje!