The Mastermind (2025)

Om uit de financiële problemen te komen, steelt James [Josh O’Connor] met hulp van Guy [Eli Gelb] en Larry [Cobe Goldman] vier schilderijen van Arthur Dove. Incompetentie gooit roet in het eten. Het is moeilijk te zeggen of Reichardt een komedie of een drama in gedachten had, omdat het noch grappig, noch spannend is. Sterker nog: het is verschrikkelijk saai en de jazzscore van Rob Mazurek is slechts een vervelende gimmick. Aangezien Reichardt was zelf het ‘meesterbrein’ achter het erbarmelijke scenario. Alleen de verbeelding van het jaar (1970) waarin het zich afspeelt is goed.

De film gaat over een klungelige kunstroof en een even klungelige vlucht voor de politie van de ‘mastermind’ achter de roof (dat ironisch zal zijn bedoeld), maar het gebrek aan humor diskwalificeert de film als komedie en het gebrek aan spanning of überhaupt enige vaart diskwalificeert de film als thriller. De film is weer zo’n postmodernistische deconstructie van de heist movie en het resultaat is het grote niets: de film is in feite net zo zinloos als het leven van de loser in de film en ik ben bang dat dat de clue van de film is maar aan mij is dergelijke ‘moderne’ kunst niet besteed. Of misschien is de clue dat de dief in de film zich niet bezig houdt met de politiek en daardoor het grotere plaatje mist maar dat verband is zo ver gezocht dat het de film niet begrijpelijker maakt. De jazz-score is een stuk leuker dan de film zelf.

De reacties hierboven zijn niet mals, maar dat zijn ze eerlijk gezegd bij films van Reichardt nooit. Punt is dat alle sterke punten van Reichardt wel weer aanwezig zijn: een waanzinnig goede aankleding van deze historische film (speelt in 1970 en werkelijk alles klopt, inclusief gedrag personages), hele menselijke en invoelbare personages (vond vooral de oude bekende waar de hoofdpersoon op de vlucht langskomt heel sterk) en een fijn, rustig tempo. En vergeet de goederentrein op de achtergrond niet. Ik miste, net als De filosoof, overigens wel een beetje de clue (of vond die sterk genoeg), daarnaast mist de hoofdrolspeler wellicht net het charisma om dat laatste stuk helemaal te dragen.

De roof zelf is overigens hilarisch en grappig dat Alana Haim na Licorice Pizza weer een grote rol in dezelfde tijd speelt.

Ik kan me aardig inleven in de hoofdpersoon. De hoofdpersoon is redelijk slim maar heeft niks voor elkaar gekregen in zijn leven en om een bepaalde reden lukt het hem niet. Ik denk dat hij geen draai kan vinden in de maatschappij en zoals hem zijn er duizenden of miljoenen mensen. Misschien is hij enigszins creatief maar niet creatief genoeg om daadwerkelijk een kunstenaar te zijn maar een crimineel is hij ook niet.

Hij ziet wel een weg uit de problemen. Die weg is een redelijk goed bedachte kunstroof. Door bepaalde tegenslagen had hij het niet moeten doen en moeten wachten want zelfs de chauffeur haakte af en hij moet opeens op zijn kinderen passen die en vrije dag kregen op school. Hij had moeten wachten maar hij is ongeduldig en gaat toch door met de roof en die mislukt en zijn leven is voorgoed veranderd.

In mijn ogen is deze film veel realistischer qua misdaad dan een gemiddelde misdaadfilm. Veel criminelen gaan impulsief en emotioneel te werk en niet professioneel, koud en zonder gevoelens. Veel criminelen zijn losers uiteraard.

Onwijs trage film met weinig inhoud. Hier en daar wordt het nog een beetje interessant maar dan begint de aftiteling ook gelijk Afgrijselijke muziek ook.

Redelijke film waarin een werkeloze man een kunstroof beraamt. Geen reguliere heist-film (dat kan ook niet met Kelly Reichardt achter de camera). De film speelt zich af ten tijde van de Vietnam-oorlog en de gehele aankleding is dan ook prima verzorgd. Wel vrij traag allemaal en niet alle scenes weten te boeien.