The Roses (2025)

Theo [Benedict Cumberbatch] en Ivy Rose [Olivia Colman] hebben een goed inkomen, een prachtige woning, twee schatten van kinderen en een stabiele relatie. Totdat Theo’s reputatie als architect een gigantische deuk oploopt op hetzelfde moment dat Ivy’s kleinschalige visrestaurant plotsklaps een enorm succes wordt. Nu is Olivia verantwoordelijk voor het financiële onderhoud van het gezin en stort Theo zich op de opvoeding van de kinderen. En dat leidt uiteindelijk tot jaloezie en wrok. Verfilming van ‘The War Of The Roses’ kan niet tippen aan de Amerikaanse versie met Michael Douglas en Kathleen Turner vanwege de naargeestige toon. De ‘oorlog’ waar het eigenlijk om zou moeten draaien wordt jammer genoeg afgeraffeld en dat maakt de ontknoping bespottelijk, ook al is het zeker niet de bedoeling dat je dit serieus neemt.

Goeie film over een echtpaar waarvan de liefde na jaren ver te zoeken is. Niet de meest originele film, maar wel goed uitgevoerd. Goeie en soms scherpe dialogen. Benedict Cumberbatch en Olivia Colman doen het heerlijk samen en weten zowel te overtuigen in de liefde als in de haat voor elkaar. Lekker einde ook.

Lange tijd gaat de film richting een hele dikke voldoende. Meer drama dan komedie, een mooi portret van twee mensen die een beetje uit elkaar groeien door een verandering in hun levens maar er toch steeds proberen het beste van te maken. En er komen interessante zaken rond gender en verwachtingen daarover bij. Echt een meer dan prima film. Maar het laatste halfuur schiet de film zichzelf in de voet. Dan gaat de film richting komedie en vooral hysterie en ik vond dat veel te overdreven en totaal niet meer geloofwaardig. En werkelijk nergens grappig. Zo jammer. Raar ook hoe de film met een soort van grap eindigt terwijl in Florida twee kinderen wees dreigen te worden. Ik vond dat heel gek. Er zat echter te veel goeds in in voor een onvoldoende dus net aan 3,0*.

Geen hoogvlieger, maar als luchtige anti-rom-com met 2 héle vermakelijke, sterke acteerprestaties in het middelpunt, heb ik hier wel graag naar gekeken. The Roses moet het echt hebben van die aanstekelijke chemie tussen Cumberbatch en Colman - en zowel in duo als apart zijn ze gelukkig dus geslaagd grappig - want de bijpersonages zijn opvallend flauw en niet grappig (vooral Kate McKinnon vond ik weer een erg vervelend typetje spelen). De film lijkt nog vrij braaf te beginnen - inclusief die mooie, kleurrijke locaties waarmee je je soms in een (mindere variant van een) Wes Anderson film waant - maar zeker in de tweede helft worden de antics een heel stuk absurder en gemener, wat het geheel wel wat peper gaf. Het duurt namelijk wel een tijdje totdat het echt helemaal op gang komt, en in het middenstuk zakt het tempo zelfs nog een stukje in. Maar het laatste halfuur, met de ''oorlog'' tussen beide (het woord dat ze bewust uit de originele titel - The War of The Roses - hebben gelaten) maakt veel goed en is het tofste stuk van de film. Maar: ondanks een wat onevenwichtig tempo, zijn de acteerprestaties van Cumberbatch-Colman tof en grappig genoeg om geboeid te blijven.

Heel veel meer valt er ook niet te zeggen; schrijf- en regiewerk zijn niet noemenswaardig sterk (maar ook niet ondermaats), en de film duurt gelukkig een stukje onder de 2 uur. Het einde is wel erg tof gedaan, vond ik persoonlijk. Misschien een beetje flauw en absurd, maar dat paste bij de toon van de film, en het ontlokte wel een reactie in mijn zaal. Zoiets vind ik altijd wel tof.

3*.

Geslaagde remake van de op punten wel wat betere versie van 36 jaartjes geleden. Gelukkig probeert regisseur Roach deze nieuwe een eigen smoel te geven. Kracht van de 2025 film zit vooral in de vaak scherpe,venijnige en heerlijk sarcastische dialogen, uitstekend gespeeld door mevrouw en mijnheer C, twee topacteurs die bewijzen het comedy genre tot in de puntjes te beheersen(enkel Spencer Tracy en Katharine Hepburn hadden dit beter kunnen doen). Jammer dat het tegen het einde fout gaat als het absurde word gemengd met wat al te serieuse beschouwingen, inclusief een onbevredigend, onafgerond einde. Het origineel was in mijn herinnering wat meer van de van dik hout maakt men planken aanpak, ook wat hilarischer en zwartgalliger en daardoor uiteindelijk wat grappiger. Typisch dat die prent zo lang na dato nog bekend is bij velen, dat zal voor deze remake niet opgaan verwacht ik, maar op zich zeker geen tijdverlies om deze remake een keer te bekijken.

Het zal wel aan mij liggen, ik ben nou eenmaal geen vrolijke Frans, maar ik heb nog niet eens kunnen glimlachen. Ik vond de film te slecht voor zo een twee ongelooflijke talenten...overslaan en het origineel kijken