Värn (2025)

Karl-Göran (Denis Lavant) is een ouderwetse boerenknecht uit een plattelandsdrama: een beetje vreemd, laagbegaafd wellicht, maar wel oersterk en een oneindig veel betere doe-het-zelver dan ik ooit zal zijn. Hij neemt de koudeoorlogsvoorlichting van de Zweedse overheid - Kriget kommet! - uiterst serieus en begint een eigen atoombunker te bouwen. Met muren van meters dik, postbuizen voor alle families van het dorp én de koning, maar ook met ramen. Die metselt hij wel dicht als het zover is.

Dat is de film: Karl-Göran die zijn bolwerk bouwt, afgewisseld met scenes uit het leven in het boerendorp. Heel veel meer plot is er verder niet. Skoog probeert er wel een soort einde aan te brouwen, waarin Karl-Göran beseft dat hij vast is komen te zitten in de atoombunker in zijn hoofd - en maar wachten, wachten, wachten op wat nooit komt - maar dat kwam er voor mij niet helemaal overtuigend uit.

Toch is het geen verkeerde film, vooral omdat Denis Lavant de ideale hoofdrolspeler is. Zijn hoofd is inmiddels verweerd en zijn lichaam nog taniger dan het al was, maar hij heeft wel nog steeds dat beetje verende in al zijn bewegingen dat een enorme kracht in de magere spieren doet vermoeden. En hij spreekt zijn teksten gewoon zelf uit in het Zweeds; gelukkig geen Italiaanse dubtoestanden hier. Fraaie zwart-witbeelden ook, beetje Tarr-achtig sfeertje soms. En af en toe net dat vleugje humor dat nodig is om de vaart er in te houden.

Maar het is ook wel vaak een bekende take op dit soort arthouse plattelandsdrama. De sympathieke zonderling, de vervelende pubers, het dorpsfeest, de voiceover van iemand die het vertelt alsof het een jeugdherinnering is: je kan het allemaal uittekenen. Langer dan de 85 minuten die het duurt had ook niet gemoeten.

(Gezien in De Uitkijk)