The Surrender (2025)

Zucht daar is er weer één...een grief-horror. Er zijn al talloze horrorfilms die draaien om verdriet en de meeste vallen gewoon tegen. Waarom? Tja dit soort films...doet voor het grootste deel van de speelduur alsof het naar iets potentieel diepgaands of angstaanjagends toewerkt ... maar het komt nooit echt. Het is maximaal drama combineren met metafoortje wat in een horror-element lig. Ook hebben ze gemeen dat ze langzaam naar hun climax gaan. Dat is bij deze niet anders! Deze film heeft ook nog eens als nadeel dat je de eerste 45 minuten ofzo je door moeder en dochter gebekvecht mag worstelen. Misschien mis ik de clou of insteek ook wel want waarom zou je iemand waarvan je houd terughalen uit de dood? Dat lijkt me enkele egoïstisch...maar goed als de horror eindelijk aan het einde verschijnt, levert het wel een paar aardige praktische effecten en verontrustende beelden op. Er is echter gewoon niet genoeg van. De film zag er verder verzorgt uit maar het is een sleur om door te komen, door het tempo en de uiteindelijke uitkomst

Na de dood van haar vader [Vaughn Armstrong] is Megan geschokt dat haar moeder [Kate Burton] denkt een manier te hebben om haar echtgenoot tot leven te wekken. Na enig gekibbel laat Megan zich overhalen om mee te werken. Slecht plan, natuurlijk. Zonderlinge mix van horror en familiedrama waarin de vader regelmatig in levende lijve verschijnt als Megans stem van het geweten. Gaat ten onder aan overacteren, vooral van Armstrong, en Max’ vermoedelijke bewondering voor Brian De Palma’s Carrie, waar dit in ieder geval visueel regelmatig naar verwijst.