Sorry, Baby (2025)

"I don't see myself getting old.

I don't see myself having kids.

I don't see myself."

Potverdorie dit heeft mij gebroken.

Sorry, Baby is een film met een enorm moeilijk thema, eentje die we tegenwoordig veel zien in film. Veel van het succes van dergelijke films hangt volledig af van de aanpak en de oprechtheid. Dat zit meer dan goed bij deze film. Als iemand met een traumatische jeugd, bipolaire stoornis en aanhoudende depressieve perioden herken ik veel thema's en kleine opmerkingen. Hoewel de oorzaak helemaal niet dezelfde is als in de film, is PTSD enorm universeel waardoor velen stukken zullen herkennen.

Eva Victor heeft een serene doch komische aanpak gekozen en het werkt grotendeels. De humor is aandoenlijk en zware scènes hakken er stevig in. Toch weerhoudt het aarzelende tempo de film om echt te schitteren. Ieder klein moment is nodig maar aan de andere kant gaat het ook maar niet vooruit. Victor acteert magnifiek en is een acteur om in de gaten te houden. Ook Mackie is enorm knuffelbaar en bewijst nog maar eens wat voor een fijne actrice ze is. Samen dragen ze de film moeiteloos. Ook John Carroll Lynch komt even langs in een mooi en oprecht momentje.

3,5*

Agnes [Eva Victor] krijg bezoek van haar hartsvriendin Lydie [Naomi Ackie] die een tijdje geleden is verhuisd naar New York om bij haar geliefde [E.R. Fightmaster] te zijn. Wanneer tijdens een etentje met vrienden valt de naam van Preston Decker verkrampt Agnes en alleen Lydie weet waarom. In de niet-chronologisch vertelde episodes die volgen, ontdekken we wat zich heeft afgespeeld en hoe Agnes daarmee is omgegaan. Agnes heeft een persoonlijkheid die zeldzaam is in de filmwereld en dat maakt haar extra authentiek. Victor (die ook het scenario schreef) verbergt Agnes’ geheim met een wrang (en door de omgeving vaak onbegrepen) gevoel voor humor waarbij haar taalgevoel (ze is literatuurprofessor) een sleutelrol speelt. De scène waarin ze is opgeroepen voor juryselectie is erg grappig, maar Victor verliest nooit de diepe pijn die schuilgaat achter de humor. Kreeg terecht veel positieve aandacht op de filmfestivals van Sundance en in Cannes en heeft mooie bijrollen voor Lucas Hedges als Agnes’ nieuwe buurman en John Carroll Lynch als een behulpzame passant tijdens een paniekaanval.

Het meeste deed Sorry, Baby me nog denken aan de televisieserie Fleabag. Eenzelfde soort stijl en humor kwam naar voren, en vooral hoofdpersonage Agnes heeft wel wat weg van Phoebe Waller-Bridge's karakter. Hoewel het een duidelijke invloed lijkt te zijn, staat deze film wel helemaal op zichzelf, en vind ik het een enorm overtuigend en vooral zelfzeker debuut van Eva Victor, die zowel het script heeft geschreven, de film heeft geregisseerd als de hoofdrol op zich heeft genomen (nog zo iets dat me aan Fleabag doet denken, trouwens!). Het is dus hélemaal haar film, en ik vind het een bijzondere nieuwe stem waar ik in de toekomst meer van wil horen.

Want zowel script als regie steken hier wel echt sterk in elkaar. Die scène waarin Agnes het huis van haar professor binnengaat, waarna de camera meer dan een minuut lang statisch het huis bekijkt, en van dag naar avond naar nacht overgaat, vond ik gigantisch sterk en beklemmend en akelig gefilmd. Een van de sterkste staaltjes cinema die ik dit jaar al zag. Zo simpel eigenlijk, maar zo veelzeggend. En zo zitten er nog heel wat indrukwekkende momenten in. Vooral de sfeer van het kleine stadje vond ik ook heel sterk overkomen.

Het opdelen in hoofdstukken en het niet-lineaire vertellen voelt naturel aan. Ook de manier waarop het traumatische onderwerp wordt behandeld, vond ik gevoelig. Het lijkt me duidelijk dat hier iets autobiografisch in huist, want de delicate manier waarop er wordt gesproken over het moeilijke onderwerp - de taal van en over het trauma - vond ik op z'n minst gezegd interessant. Wat er gezegd wordt, maar vooral wat er niet gezegd wordt ook. De balans tussen humor en luchtigheid en zwaarte is, opnieuw, sterk. Wanneer zwaarmoedigheid de kop opsteekt, volgt er altijd wel ergens relativering - zij het in de vorm van haar beste vriendin Lydie, haar onhandige vriendje, of een sympathieke vreemdeling die sandwiches verkoopt. Er verschuilt zich altijd wel ergens een straaltje zonneschijn, zonder dat daardoor de pijn in Agnes' karakter tekortgedaan wordt.

De sterkste scène vond ik - op bovengenoemde na - misschien wel het gesprek tussen Agnes en de sandwich-verkoper: fantastische kleine cameo van John Carroll Lynch. Superfijne karakteracteur is dat toch, ik zie hem altijd graag verschijnen.

Ik vond het uiteindelijk een mooi, kleinschalig, persoonlijk verhaal dat met een hele duidelijke visie verteld wordt, met ook meteen een groot visueel vakmanschap, en een rotsvaste visie vol geslaagde humor. Knap. 4*.

De film voelt heel hip: het gaat over een non-binaire, biseksuele jonge vrouw (dat is althans mijn indruk) met de typische kenmerken die men aan Gen Z toeschrijft zoals mondig én kwetsbaar, zelfbewust én zwaarmoedig. Tegelijk doet de film met z’n droge, academische humor en thema’s als seks en depressie me aan de oude films van Woody Allen denken. Het verhaaltje gaat erover dat ze een nare ervaring opdoet tijdens het afstuderen en daar niet over heen komt maar iets van troost vindt doordat ze een vriendin heeft met wie ze over haar trauma kan praten, een man tegenkomt met wie ze haar zwaarmoedig gevoelsleven kan delen en een buurjongen heeft met wie ze kan neuken. De boodschap lijkt te zijn dat het bestaan ongemakkelijk is maar dat het draaglijk wordt gemaakt doordat we onze ervaringen met anderen kunnen delen. Ofschoon de film wellicht heel goed de huidige tijd of generatie weergeeft en zeker geestig is, vind ik haar en daarmee de film ook wat vermoeiend in haar zwelgen in haar ‘problemen’ in plaats van erover heen te stappen.

Uitstekende film over de impact van een traumatische gebeurtenis op het leven van een vrouw. De film behandelt op een mooie manier het trauma (zowel indringend als luchtig, want de film is zeker niet geheel zonder humor). Een veelbelovend debuut van Eva Victor die hier tekende voor regie, script en de hoofdrol.

Sorry, Baby is een film die heen en weer golft tussen een tragedie en een komedie en zijn verhaal in een non-lineaire structuur heeft gegoten. Het derde hoofdstuk van de film die is onderverdeeld in vijf segmenten wordt door schrijver en regisseur Eva Victor als “The Year of the Bad Thing” betiteld. Op zich klinkt dat niet per se heel ernstig. Het klinkt als iets dat je per ongeluk is overkomen en waar je je een beetje voor schaamt. Protagoniste Agnes (gespeeld door Eva Victor) doet dan ook alsof The Bad Thing niet ernstig is. Koppig en standvastig volhardt ze in die houding. Ze wil er niet aan denken en het zeker niet als ernstig betitelen. In werkelijkheid is The Bad Thing dat echter wel. In werkelijkheid heeft Agnes een traumatische ervaring gehad.
In de film ontmoeten we Agnes drie jaar na het gebeuren. Agnes is dan nog bezig haar ervaring verstandelijk aan te pakken en op te lossen. Daarin wordt zij amper gesterkt door de lauwe en kwezelende reacties van de leiding van de universiteit waar zij studeert. Reacties waaruit zij opmaakt dat er van die kant geen hulp valt te verwachten. De universiteit schuift elke verantwoording terzijde. Begrip en steun ervaart zij van haar vriendin Lydie die zich direct na het voorval om haar bekommert en haar de woorden "Don’t Die" toefluistert. Woorden die duidelijk maken dat zij Agnes heel goed kent. De dood schemert steeds op de achtergrond als een subtiele mogelijkheid voor Agnes om de gevoelens van woede en machteloosheid kwijt te raken. Gevoelens die zij het liefste relativeert maar die haar verteren. Het zelfde geldt voor een merkwaardig schuldgevoel waaronder zij gebukt gaat terwijl zij geen schuld heeft.
Met een fijnzinnig oog legt de film de dubbele moraal, het seksisme en de algehele lafhartigheid bloot die Agnes ontmoet op haar weg naar verwerking. ‘Forgive and forget’ lijkt het motto van de buitenwacht te zijn. Een laakbare houding die onmiskenbare sporen nalaat op de onzekere, enthousiaste en getalenteerde persoon die Agnes eens was. Agnes’ voelbare ongemak om het woord ‘verkrachting’ uit te spreken als zij verwijst naar The Bad Thing en haar terughoudendheid om er op die manier aan terug te denken, zijn schrijnende tekens aan de wand. Agnes geeft hiermee blijk van onderdrukte gevoelens en een pervers schuldgevoel. Dingen die de film met bijtende humor en empathie tijdens haar proces van verwerking en heling ontleedt.
Sorry, Baby is een film vol pijn en treurnis. Koele donkere kleuren benadrukken de somberheid. Goed acteerwerk zorgt voor levendige dynamiek tussen de personages alsmede voor een gevoel van realisme en inleving. De film vertelt een treurig verhaal dat gelukkig is doorsneden met bijtende humor opdat de kijker niet helemaal door somberheid wordt verstikt. Sorry, Baby is een fijne tragikomedie. Met de nadruk op tragi. Dat wel.

Behoorlijk vervelende film. Ik wist niet dat de hoofdpersoon ook de regisseur was, maar had wel een vermoeden, en inderdaad. Op de een of andere manier zie je het eraan af, en niet op een goede manier.

Ik had het idee dat Eva Victor zichzelf graag neer wilde zetten als een soort Miranda July, een maffe jonge vrouw die haar mafheid omarmt. Maar ik zag juist een doodnormaal persoon die heel graag maf wilde zijn.

Na veertig minuten wilde ik de bioscoop verlaten, maar mijn vriendin wilde blijven dus toen bleef ik ook maar. Daar had ik geen spijt van: prompt kregen we de beste scène uit de film voor onze kiezen. Heel indringend hoe Victor vertelt over haar ver... nee, ze noemt het woord zelf niet, dus laat ik dat ook niet doen.

Daarna zwabbert de film een beetje, maar echt irritant vind ik hem niet meer. Maar ik hoef hem nooit meer te zien. Toch sluit ik niet uit dat ik ooit weer een film van Eva Victor ga kijken. Ze zou zich best in een voor mij interessante richting kunnen ontwikkelen. Ze is ook een erg goede actrice, geloof ik, maar het was hier allemaal nogal over de top. Misschien moet ze het acteren en regisseren van elkaar scheiden. Of niet, dat mag ze natuurlijk zelf weten. Het is maar een advies.