If I Had Legs I'd Kick You (2025)

Een zwarthumoristisch psychologisch drama waarin protagonist Linda voortdurend tegen een zenuwinzinking aanschurkt. Linda is overspannen. Ze heeft nooit rust. Er speelt altijd iets. Linda is een psychotherapeute die zelf dringend psychische ondersteuning nodig heeft. Die hulp krijgt ze noch van haar man die beroepshalve altijd onderweg is, noch van haar collega die tevens haar therapeut is. De meeste stress geldt haar dochtertje die een maagsonde heeft en voortdurend aandacht vraagt. Regisseur en schrijver Mary Bronstein kiest ervoor om de dochter niet te visualiseren. Ze laat haar enkel buiten beeld bestaan. Haar aanwezigheid wordt middels een ondraaglijke zeurstem kenbaar gemaakt, die erg op de zenuwen werkt. Ik krijg begrip voor Linda.
Voortdurend gejaagd pendelt Linda heen en weer tussen haar werk, het ziekenhuis en het louche hotel waar haar huisbaas haar heeft ondergebracht nadat thuis (heel symbolisch) een plafond naar beneden kwam. De voeding voor een mentale uitval neemt toe en toe. Met stijlmiddelen afkomstig uit het horrorgenre legt Bronstein de gruwelen bloot van een bestaan met teveel verantwoordelijkheden en te weinig begrio en steun. Zo zijn op de achtergrond regelmatig beelden zichtbaar die berichten van overwerkte moeders die hun kinderen vermoorden.
De film zet de moederrol als iets afschrikwekkends neer. Steeds op je tenen lopen, geen zwakte tonen en altijd maar verantwoordelijkheid opgedrongen krijgen. Zo is een korte wandeling die Linda ter ontspanning zonder kind maakt, reden voor iemand om haar onverantwoordelijk te noemen. Het moederschap is in deze film geen plezierige manier om de tijd te vullen. De (zelf)verwijten galmen rond in Linda’s hoofd. Rondom en in haar openen zich steeds dieper wordende plastische en psychopathologische afgronden.
Mary Bronstein verpakt de banale verschrikkingen van ongewenst moederschap in een provocerende balans tussen horror en komedie. De film maakt gebruik van bodyhorror, sci-fi en elementen uit de spookhuisfilm om de deprimerende alledaagsheid van het ouderlijke bestaan te ontmaskeren. Het onderwerp wordt dankzij de onconventionele beeldtaal zelden authentiek weergegeven. Er kleeft bijna continu een zweem van surrealisme aan de film.
Nog niet genoemd maar absoluut het vermelden waard is de glansrol van Rose Byrne als het personage Linda in deze indringende en zwarthumoristische film. Tenslotte toch de prima slotscène benoemen die maakt dat er over het woord Happy in de term Happy End nog wel even valt te twisten. Goeie film.

Psychotherapeut Linda [Rose Byrne] worstelt zelf met mentale klachten en balanceert op het randje terwijl ze probeert voor schoolgaande dochter [Danielle Macdonald] te zorgen. Ze stoort haar therapeut [Conan O’Brien] op zijn werk en de telefoontjes met haar echtgenoot [Christian Slater], die langere tijd van huis is, drijven haar nog meer tot wanhoop. Uitdagend portret van een vrouw op de rand van de mentale afgrond is een indrukwekkende tour-de-force van Byrne. Bronstein filmt haar bovendien voornamelijk in close-up om duidelijk te maken hoezeer Linda opgesloten zit in haar eigen belevingswereld. Moeilijk om naar te kijken, maar indrukwekkend. Macdonald moet haar emoties overbrengen met haar stem en levert (ook) een topprestatie af.

Het is een surrealistische film waarin we vrij letterlijk in het hoofd van de moeder Linda, die behoorlijk overspannen is, kruipen waardoor de film intens is en me in eerste instantie deed denken aan Requiem For A Dream. Zoals Simone de Beauvoir al opmerkte is de man altijd een individu – en in die zin onafhankelijk dus vrij – maar de vrouw als moeder zit vast aan haar baby, zelfs nadat de navelstreng is doorgeknipt, van wie ze in wezen de slaaf is die het aldoor moet verzorgen en beschermen. Veel vrouwen kunnen hun kind nooit helemaal loslaten maar sommige vrouwen ervaren hun kind al vanaf het begin als een blok aan het been waarbij het weglopen bij het kind geen gevoelens van bevrijding maar van schuld en schaamte geven. Het gat in het plafond waar Linda woont staat denk ik voor het gat van de doorgeknipte navelstreng en daarmee ook voor het trauma van haar eerdere abortus en aldus voor haar schuldgevoel dat ze geen goede moeder is (en de gebroken spiegel voor hoe ze wordt verscheurd door haar innerlijke strijd: haar dochter beschrijft haar als ‘stretchable’ maar ook aan haar rek komt een eind). Tegelijk lijkt het gat te staan voor de dood en daarmee letterlijk voor haar enige ontsnapping uit haar leven: de zelftherapie van het ‘holotropisch’ ademhalen brengt haar in een bijna-dood-toestand waarin ze hallucineert dan wel een traumatische comatoestand herbeleeft.

Tegelijk is Linda zelf nota bene een psycholoog maar heeft zelf een psycholoog voor haar paniek of hysterie nodig zoals ze zelf geholpen moet worden voordat ze haar kind kan helpen (in dat opzicht is ze zowel het tegendeel van als identiek aan de overbeschermende moeder die haar kind geen seconde alleen kan laten). De film is daarmee ook een kritiek op het zorgsysteem waarin iedereeen als een kind hulp krijgt zonder ooit resultaten te boeken omdat de zorgverlener niet echt geïntersseerd is en alleen maar de bekende, lege clichés uitkraamt (Linda zoekt haar heil dan ook in drank en drugs). Hoe dan ook zit ze – zoals elk moeder – gevangen in haar moederschap en blijkt ze geobsedeerd door kindermoorden. Veelzeggend is haar dochter de hele film buiten beeld – ze is het probleem waar ze vanaf wil maar dat ze ook niet kan loslaten zodat de dochter als een onzichtbare psychische macht is die haar krankzinnig maakt – totdat ze uitspreekt dat ze zelf het probleem is.

Qua thematiek van moeders en hun psychische problemen sluit de film aan bij twee andere films die momenteel in de bioscopen draaien, Die My Love en Left-Handed Girl. Met Die My Love deelt het het indringende psychologische portret van een moeder die in de afgrond van de waanzin kijkt in een surrealistische stijl maar deze beviel me een stuk beter.

Objectief een goede film waarin het medium film audiovisueel zeer sterk wordt gebruikt. Je volgt als kijker een vrouw die wel tegen een overspannen tijd aanzit maar met de soms felle belichting en harde geluiden en camera dicht op de huid (gelukkig wel in een breed beeldformaat waardoor het niet benauwend wordt) krijg je als kijker ook het gevoel mee. Byrne moet heel veel doen met haar gezicht en ogen en weet knap de aandacht erbij te houden en geen karikatuur te worden terwijl de film dat wel in zich heeft, zeker met de komediekant die erin zit.

Alleen inhoudelijk niet zo heel boeiend. We krijgen als kijker weinig context mee en moeten het maar doen met de beleving. Dat werkt een kwartier heel goed maar daarna zit er op dat vlak eigenlijk geen ontwikkeling en wordt de film zelfs wat saai. Nog wel een hard lachmoment met die overreden hamster. 3,0*.

Zo, die kroop flink onder de huid. Leuk was het niet, wel goed (denk ik). Je zit dicht op de hoofdpersoon. Haar frustraties, haar onvermogen, het ontkennen ervan, je maakt het allemaal heel intens mee. Er is geen moment rust. De hele tijd geschreeuw en gezeur, je wordt er knettergek van. En dan dat kind, dat er natuurlijk ook niets aan kan doen, maar ondertussen wel het bloed onder je nagels vandaan haalt, juist omdat je van haar houdt. Slimme keuze om het niet in beeld te brengen, dat maakt het allemaal nog net een tikkie vervelender.

De man blijft grotendeels buiten beeld, waardoor je haast zou vergeten dat zijn afwezigheid en zijn weinig invoelende telefoontjes een belangrijke oorzaak zijn van alles wat misgaat.

Ik zou dit trouwens niet als komedie kwalificeren. Ik heb precies één keer gelachen (toen die hamster dood werd gereden), verder vond ik het complete horror.