Heldin (2025)

Regisseur en schrijver Petra Volpe laat de kijker een nachtdienst meedraaien met verpleegster Floria. In lange takes en met de camera dicht op de huid beleeft de kijker een bijzonder hectische en spannende nacht. De film is gebaseerd op een boek van verpleegster Madeline Calvelage en tijdens de opnamen was een verpleegster aanwezig om te adviseren. Hoewel de hoeveelheid crisissituaties me wat overdreven leek. lijkt de authenticiteit van zo'n nachtdienst daarmee gegarandeerd. De hoofdrol van Floria wordt fantastisch vertolkt door Leonie Benesch die ter voorbereiding op haar rol een stage liep in een ziekenhuis.

De film hanteert een documentaireachtige aanpak. De film volgt Floria. Zij is in elke scène aanwezig. De film volgt haar op de voet. De film draait om haar. Ondanks de enorme turbulentie rondom haar personage, speelt Leonie Benesch haar rol ingetogen. Ingetogen maar gespannen. Aan de geconcentreerde manier waarop Floria een injectie voorbereidt en de kijker een lichte trilling van haar vingers waarneemt, valt niet alleen het goede acteerwerk van Benesch op maar valt tevens goed af te leiden onder welke immense (tijds)druk Floria op elk moment staat. Hopen andere patiënten en bezigheden wachten. Keuzes moeten steeds en snel worden gemaakt. Terwijl ze met de injectie bezig is, is haar aanwezigheid op meerdere plekken vereist. Ze stelt voortdurend prioriteiten en probeert zich te verzoenen met het feit dat ze niet elke patiënt de zorg kan verlenen die in haar visie nodig is. Als kijker voel je de interne en vermoeiende strijd die ze voert.

Tijdens de nachtdienst gebeuren erge maar ook mooie dingen en ontmoeten we aardige en onaardige patiënten. De hectiek, de druk en de welhaast onwerkbare situatie op de afdeling worden prima blootgelegd. De onmacht en de frustraties van Floria alsook van de patiënten komen goed over. Het is niet moeilijk om begrip te hebben voor Floria die twijfelt aan haar roeping en het soms niet meer ziet zitten. Het is niet moeilijk om mee te lijden met patiënten die hulp nodig hebben. Het is niet moeilijk om net als Floria een enorme brok irritatie te voelen in de omgang met de veeleisende patiënten. Het is niet moeilijk om op te gaan in de film.

Leonie Benesch is fantastisch. Zij etaleert in haar rol een professionele zakelijkheid met daaronder goed waarneembaar een enorme sensitiviteit. Door haar spel vergeet je al snel de documentaireachtige aanpak en bevind je je in een aangrijpend drama. De minutieuze regie van Petra Volpe past perfect. Het kijken naar Heldin is een uitputtende maar vooral ook indrukwekkende ervaring.

Sterk drama. Van een echt verhaal is weinig sprake. De film kijkt een dag mee over de schouders van verpleegster Floria. Doordat de camera dicht op de hoofdrolspeelster gericht blijft wordt je als kijker erg betrokken in het geheel. De stress en hectiek is zelfs voelbaar bij het kijken. Het ijzersterke acteren van Benesch draagt daar zeker aan bij. Mooi ook hoe je haar gezichtsuitdrukking gedurende de dag ziet veranderen. Erg realistisch allemaal. Aanrader. 4.0/4.5

Leonie Benesh, die in Das Lehrerzimmer ook al zo weergaloos was, doet er hier nog een schepje bovenop. Zeer indrukwekkend hoe zij de film naar een topniveau brengt. Een werkdag loop je mee in de avonddienst van Floria samengevat in anderhalf uur. Je wordt er doodmoe van door er alleen maar naar te kijken. Oneindig veel respect voor alle zorgmedewerkers! Must see!

Geweldige film die eerder een documentaire is dan een drama. En dat werkt echt goed. Zeker omdat er wel filmische aspecten, zoals de steeds nadrukkelijkere muziek maar ook de enorme strakke montage, inzitten om het gevoel van de hoofdpersoon (wederom een intense en overtuigende Benesch, na eerder al in Das Lehrerzimmer maar stiekem ook in September 5) over te brengen. Visueel ook erg fijn, mooie belichting en prettige kleurtjes steeds her en der in beeld. Maar bovenal gewoon een film waarin iemand gevolgd wordt in haar werk met alles dat erbij komt is iets dat helemaal in mijn straatje past. Eerst de overdracht, kort vragen naar elkaars weekend, elkaar helpen op de vloer, het omgaan met de patiënten.

Aan het eind komt een stukje dramatiek nog om de hoek kijken en dat was echt onnodig. Ik zeg niet dat hier echt valse noten tussen zitten (al hangt men er wel tegenaan) maar ineens kijk je naar een film in plaats van een documentaire en dat paste niet. Anders was de score nog hoger geweest. Gelukkig wel dat de film niet tot een echte uitbarsting komt of dat Benesch helemaal omvalt, dat had totaal niet gepast. En de film eindigt geweldig met de stem van ANOHNI (van toen ze nog optrad als Antony and the Johnsons). 4,0*.

We hebben films waarin we in praktisch één lange take de hectiek voor het personeel op één avond in een druk restaurant volgen en nu hebben we ook een film waarin we in praktisch één lange take de hectiek voor één verpleegster op een avond in een druk ziekenhuis volgen. We hebben natuurlijk al vaak gehoord dat de werkdruk voor het verplegend personeel erg hoog is maar wat je in de film ook meekrijgt is dat het niet alleen maar soms druk is (iemand aan de lopende band heeft ook aldoor letterlijk zijn handen vol) maar dat het ook emotioneel belastend is omdat je met lijdende of ongeduldige mensen te maken hebt die op een kritieke moment van hun leven zitten hetgeen ook emotioneel druk geeft en warme maar ook nare momenten oplevert. Het levert niet alleen overspannen personeel maar ook personeel dat fouten maakt die fataal kunnen zijn op.

Nu is de verpleegster van de film wel een vrouw die zich 100% geeft dus erg hard werkt en alles voor de patiënt over heeft hetgeen niet voor alle verplegers zal gelden maar het punt is duidelijk en wordt ook expliciet gemaakt op het einde: er is een tekort aan verplegend personeel en dat zal alleen maar blijven groeien zodat de wereld afstevent op een gezondheidscrisis. Hoe belangrijk die boodschap ook is, de film is als film wel mager want meer dan een vehikel voor die politieke boodschap is de film niet, al is de film niet saai want ook als kijker krijg je iets mee van de adrenalinerush van de continue actie of stress van de verpleegster. Dat maakt de film geslaagd.

Volgt de nachtdienst van een verpleegkundige [Leonie Benesch] en toont de druk die collega’s, patiënten, maar vooral het gebrek aan tijd door een chronisch personeelstekort voor haar betekenen. Omdat ze het niet over haar hart kan verkrijgen om een patiënt en wachtende familieleden te helpen, moet ze steeds meer balletjes tegelijk zien hoog te houden. Dat gaat ten koste van de kwaliteit van de zorg … en van haarzelf. Lind is indrukwekkend in deze bedachtzaam opgebouwde waarschuwing voor de langetermijngevolgen van een chronisch tekort aan zorgpersoneel dat vooralsnog in de komende decennia alleen maar lijkt te zullen groeien.

Uitstekende film waarin een verpleegster aan haar avonddienst begint. Realistisch in beeld gebracht en de film speelt zich geheel in het ziekenhuis af. De werkdruk door de onderbezetting is invoelbaar neergezet hier. Zeker ook vanwege een indringende rol van Leonie Benesch (wiens personage ondanks de stress nooit haar menselijkheid verliest). Best aangrijpend hier en daar.

Door het realisme eigenlijk bijna meer een documentaire dan een speelfilm. Het blijft de volle speelduur boeiend, zeker als je zo'n ziekenhuisomgeving interessant vindt, natuurlijk ook doordat er geen rustmoment inzit voor Floria.
Ik had door de beschrijving van de 'dramatische uitbarsting' wel iets ergers verwacht op het einde, maar gelukkig loopt alles toch nog enigszins normaal af.

Merk wel dat ik er filmisch verder niet superveel over kan zeggen. Het is boeiend om te kijken, maar het voelt door het onderwerp (en door de boodschap op het einde) wel ook een beetje als een soort 'reclame' (eigenlijk meer anti-reclame natuurlijk) of noodkreet voor het vak van verpleegkundige. Verder wel terecht. Iets minder influencers en wat meer zorgpersoneel zou welkom zijn, maar goed, zelf doe ik het ook niet.

Weer een erg sterke rol van Leonie Benesch (vraag me af hoe lang ze getraind heeft om al die handelingen zo snel en kundig in de vingers te krijgen), in een wat vergelijkbare rol als in Das Lehrerzimmer die ik ook al met haar zag.

kleine 4*

Indrukwekkend.

We volgen Floria, een verpleegkundige op de chirurgische afdeling, gedurende een turbulente dienst. De afdeling is nagenoeg vol en ze zijn onderbemand. In wat voelt als real-time zien we haar van hot naar her bewegen wanneer ze patiënten verzorgt, familieleden te woord staat en overlegt met collega's. Onderwijl draagt ze verantwoordelijkheid voor een stagiaire en blijft de telefoon die ze op zak heeft maar rinkelen.

In een haast tastbaar ondraaglijke portrettering van een nijpende onderbezetting zien we Floria zichzelf handhaven in situaties die in toenemende mate haar professionaliteit, bekwaamheid en handelingsvermogen op de proef stellen. Een ontzagwekkend ingetogen rol van Leonie Benesch als Floria, die onontkoombaar verbeeldt wat voor uitdaging het moet zijn om je menselijkheid te behouden onder deze drukkende omstandigheden. Wát een prestatie, zowel voor personage als actrice.

Legio voorbeelden van die menselijkheid zitten doorheen de film gestrooid aangezien verschillende patiënten op de meest uiteenlopende manieren zorg verleend dient te worden. Ze vragen om aandacht, pijnstillers, medeleven, onderzoeksresultaten, pepermuntthee, een snelle blik op een foto of reanimatie en telkens voel je als kijker een handvol andere acute situaties in de wacht staan: de manier waarop Floria temidden van al die chaos haar geduld en mededogen blijft kunnen aanwenden is wonderlijk - en bijzonder effectief in beeld gebracht.

Scene van het jaar was voor mij wanneer ze (compleet instinctief) een panikerende, beduusde oude vrouw met een slaapliedje tot rust weet te brengen. De camera pant tijdens het liedje naar buiten, waar auto's over de snelweg suizen. Een indrukwekkend staaltje ad-hoc oplossend vermogen, hartverwarmend uitgevoerd, terwijl het leven buiten gewoon door lijkt te gaan.

De laatste vijf minuten markeren het einde van haar dienst en het lijkt alsof regisseur Volpe wat extra's in die afronding heeft willen stoppen. Stijlbreuk is het niet, al voegt het wel iets kunstmatigs toe aan een film die juist floreerde op een naturalistische aanpak. Het weerhoudt me denk ik net van de hoogste score, maar alsnog blijft overeind dat dit een mooi geschoten inkijkje in een urgente kwestie vormt, die bolstaat van de menselijkheid. Must-see 4,5*