Charlie Chaplin: The Spirit of the Tramp (2024)

De documentaire doet wat ik al vreesde dat het zou doen: het neemt het Roma-aspect van Charlie Chaplin – het staat vast dat er iets van Roma-bloed in Charlie Chaplin zat waar hij zelf ook trots op was en tegen iedereen vertelde, al is de mate ervan onopgehelderd – en vergroot dat alleen maar uit zonder op iets boeiends te stuiten. De documentaire zoekt slechts met behulp van speculaties van z’n kinderen en van Roma-mensen met terugwerkende kracht de invloed daarvan in z’n werk en leven, maar wat dat oplevert is vergezocht – van zijn wijze van bewegen waar de trots van een Roma uit zou blijken en dat hij net als Roma’s veel kinderen heeft gekregen (die hij zoals elke Roma-vader verder heeft verwaarloosd) tot zijn gebruik van een stukje muziek van Brahms welke Duitse componist de zigeunermuziek heeft bestudeerd – en nauwelijks relevant om zijn persoon of faam te begrijpen. Het enige wat wel relevant is in dit opzicht is dat Charlie Chaplin zo’n wereldster van de stomme film kon worden doordat er in zo’n film niet gesproken wordt zodat Chaplin niet een persoon met een bepaalde nationaliteit maar de universele mens kon spelen waardoor ook alle mensen wereldwijd zich in hem kunnen herkennen, welke afwezigheid van een vaste nationaliteit kan worden gekoppeld aan het zigeunerleven. Maar dat zit niet eens in deze documentaire (wel in de veel betere documentaire The Real Charlie Chaplin (2021)). Ik ben bang dat dit een overbodige documentaire is die niets wezenlijks heeft toegevoegd aan wat we al weten van Charlie Chaplin.