Project Herbert (2024)

Sympathieke film. Wel wat voorspelbaar en leunt wel erg op cliches (ambtenaren, thuiswoners, studenten etc.).

Uitstekend geregisseerde tragikomedie over de 40-jarige Herbert [Thomas Höppener] die zich als baliemedewerker op het stadhuis precies aan de regels houdt. Tot zijn moeder [Celia van den Boogert] hem dwingt om op zichzelf te gaan wonen. Hij gebruikt zijn regeltjeskennis om een kamer te krijgen in een studentenhuis en leert daar dat orde en regelmaat niet zo vanzelfsprekend is als hij dacht. Om zich staande te houden zal hij zijn levensstijl en zijn houding moeten aanpassen. Met zijn licht verdwaasde blik en zijn uitgemeten stemverheffingen vindt Höppener de juiste balans tussen pathetisch en aandoenlijk en maakt hij van Herbert een herkenbaar, sympathiek personage. Hoewel de meeste personages in essentie archetypes zijn, zorgt Bredero ervoor dat niemand in karikatuur vervalt. Nazmiye Oral (als passief-agressieve collega Jenny) en André Dongelmast (als vermeende visfanaat Freek) springen het meest in het oog. Het laatste shot is briljant.

Een geweldig leuke verrassing, met een plot dat misschien niet al te veel verrassingen biedt maar dat onderweg toch meer voldoende humor en leuke personages heeft om de film constant vermakelijk te houden. Centraal staat natuurlijk de vertolking van Thomas Höppener, en tjonge wat doet hij dit knap, steeds onderkoeld maar ook heel menselijk, en zijn verandering op het einde is heel natuurlijk en "gradueel" gebracht zonder dat hij ineens een ander en veel slagvaardiger persoon is geworden. Maar dat geweldige acteren geldt eigenlijk voor de hele cast, en wat dat betreft moet ik een groot compliment maken aan de regisseur: naast de Mees Kees-films kende ik haar ook van de eerste Maud & Babs-serie, en ook daarin was het acteerwerk perfect naturel – ik denk dat we dat wel op haar conto mogen schrijven. Project Herbert is in ieder geval één van de leukste en onderhoudendste Nederlandse films van de laatste jaren.