Kuangye Shidai (2025)

Weet nog steeds niet goed wat ik ervan moet denken... Delen ervan leken onsamenhangend terwijl andere samenhangend genoeg waren. Er is een reeks van zes hoofdstukken/verhalen (als ik het me goed herinner) zoals bij anthologie-films. Maar hoe graag ik een draad wilde volgen, raakte ik verloren in het verhaal. De film heeft een niet-lineair, complex verhaal waar het misschien de bedoeling was om dit enkel te ondergaan...

In de beginsequentie werd ik wel direct gegrepen doordat je een soort stomme film ziet met verschillende stilistische knipogen naar verschillende filmtijdperken. Erg goed gedaan! Echter de film duurt 160 minuten en hierna ga je naar een futuristisch China dat het geheim van onsterfelijkheid heeft gevonden. Hiervoor moet je stoppen met dromen. Er zijn mensen die nog dromen, bekend als delirianten, en er zijn mensen die hen opsporen in de dromen die ze voor zichzelf hebben gecreëerd, een een vrouw spoort een deliriant op via vier dromen,

Wat de filmmaker hier wilde precies bereiken. Geen idee! Sterker nog, ik weet niet eens zeker of hij wel iets wil bereiken. Of dat er gewoon een enorme hoeveelheid materiaal achter elkaar is geplakt met verschillende stijlen en beeldverhoudingen Het lijkt ook een film waar cinefielen heel gewichtig over de interpretaties doen...en dat soort een artistieke probeersels is iets waar ik veel minder mee kan...Logica is er dus eigenlijk niet te vinden...

De fil plaats mij dus voor een dilemma wat voor waardering geef ik hieraan? Het is ontoegankelijk maar technisch dik in orde. Het is verwarrend , meer stijl boven inhoud maar er waren een paar hele coole scènes die ik wel leuk vond. en ook het begin! Toch heeft de onbegrijpelijke meditatieve de overhand en dat in combinatie met de enorm lange speelduur.... Nou goed dan...geef de film de voordeel van de twijfel. Maar genoten of een het vaker willen zien...nee niet echt!

Films van Bi Gan zijn vaag en puzzelachtig maar met een beetje voorkennis is deze film redelijk goed te volgen. In een wereld waar mensen streven naar biologische maar betekenisloze onsterfelijkheid (zoals een gedoofde vlam onsterfelijk is) jagen een soort Blade Runners op mensen die nog dromen, omdat in dromen tijd en werkelijkheid worden verstoord, waarbij in de film een vrouw achter zo’n dromer aan gaat die zich heeft verstopt in film. Ze heeft medelijden en laat de dromer nog vijf dromen dromen in de vorm van vijf korte films waarmee de filmgeschiedenis alsmede de zes zintuigen wordt doorlopen: de stomme Duits expressionistische film (zicht) van begin 20ste eeuw, de film noir/spionnenfilm (gehoor) uit de jaren ’40, de Japanse boeddhistische folktale (smaak) van jaren ‘50/’60, de neorealistische Hong Kong-film (reuk) uit de jaren ‘70/’80 en de gangsterromance in neonstijl (tast) van het eind van de 20ste eeuw. Het kaderverhaal biedt de metareflectie (zintuig: geest): er komt wellicht een einde aan de film (de verbeelding), want dromen zijn tijdelijk, maar dromen geven ons ook betekenis en maken ons menselijk. Fantasie is als het ware de vlam die ons weliswaar doet opbranden maar die ons ook doet herrijzen uit de dood van ons materieel bestaan.

De film is weliswaar lang, maar bestaat dan ook eigenlijk uit vijf kortere films die geen van alle echt sterk zijn maar die wel boeien door de stijl c.q. stijlwisselingen. De film is bovenal een zintuiglijk prikkelende ode aan de film c.q. het tijdperk van de 20ste eeuw toen film de mensheid groots en collectief liet dromen en in dat opzicht aardig om te hebben gezien.

In Bi Gans Kuáng yě shí dài (letterlijk volgens de vertaalrobot De Wilde Tijd of Het Wilde Tijdperk, maar uitgebracht als Resurrection) hebben mensen de mogelijkheid te dromen ingeleverd voor eeuwig leven. Zij die tegenstribbelen en hun dromen niet willen opgeven heten delirianten en moeten opgespoord worden, want ze veroorzaken problemen. Een vrouw (Shu Qi) moet zo een deliriant (Jackson Yee) opsporen en dat doet ze door vijf dromen.

Dit klinkt als een scifi-film (Inception!) of misschien fantasy, maar het is meer het filmisch equivalent van iets dat het midden houdt tussen een vuistdikke laat-19e-eeuwse Symbolische roman en een conceptdubbelalbum van Yes. Het is heel veel, het is heel ambitieus, het is technisch heel indrukwekkend, maar naar mijn mening ook nogal overrijp en bombastisch. De pianosoundtrack van M83 zette dat allemaal nog eens aan.

Maar er is ontegenzeggelijk wel heel veel moois te zien. Vooral het eerste deel, dat teruggrijpt op de beeldtaal van de expressionistische stille film en het laatste deel, dat meer een Wong Kar-wai vibe heeft.

Eigenlijk lijkt nu ik er over nadenk Resurrection qua structuur nog het meest op 2001: A Space Odyssey. Dat is ook een favoriet van veel mensen, in verschillende episoden verteld, waar ik niet veel mee heb als geheel, hoewel er wel geweldige momenten in zitten. Beiden zijn het films waar studie vooraf over wat het nu allemaal betekent aan te raden is.

De vijf subfilms in Resurrection vertegenwoordigen elk één van de zintuigen, maar belangrijker: ze zijn een allegorie voor de ontwikkeling van China, met stappen van ongeveer 20 jaar. In de recensie van De Filmkrant wordt het haarfijn uitgelegd. Dat zijn spoilers, maar ik denk wel spoilers die, als je ze vooraf leest, de film meer doen waarderen als je hem kijkt.

Want ik moet eerlijk zeggen: het meeste van dit had ik gemist. Dat van die zintuigen had ik nog wel opgepikt en ook dat elk deel moderner was dan het vorige, maar niet dat elk deel een verbeelding was van een periode van de Chinese geschiedenis. Ik was eigenlijk ook gewoon te moe - tijdens het jarentachtigdeel ben ik bijna in slaap gevallen - voor deze zware kost van 160 minuten. Het hielp ook niet dat de zaal van Kriterion waar ik de film zag bovenin het gebouw zit, waar alle warmte naar toe gaat en de airco de slag daarmee verloren had. Maar goed, zelfs onder ideale omstandigheden is het een film die een handleiding nodig heeft, hoewel gewoon genieten van de mooie beelden ook kan. Liefst uitgeslapen en bij een fijne temperatuur.

(Negeer vooral de poster die het in combinatie met de titel doet lijken of het om een goedkope horrorfilm gaat.)

(Gezien in Kriterion)