The Final: Attack on Wembley (2024)

Volledig

Ik vind de passie en gedrevenheid van de fans van de Engelse nationale ploeg altijd wel mooi. Fanatiek, rauw. Ook heeft Engeland een prachtig shirt, een geweldig volkslied en is Wembley stadion inderdaad de heilige graal voor voetbalfans. Alhoewel dit niet het klassieke Wembley is, dit stadion staat er sinds 2007 maar dat terzijde. Maar iedereen die het voetbal een beetje volgt weet ook hoe de Engelse fans zijn als ze vervelend worden met drank, drugs en sportieve tegenslag. Kijk hoe ze Frankrijk en België hebben gesloopt in 1998 en 2000. En altijd denken ze maar weer dat ze ongelofelijk goed zijn met hun nationale ploeg, maar er is zelden een aansprekende sportieve prestatie geweest na 1966 toen ze hun enige prijs (de wereldbeker) wonnen. Toch horen we elk toernooi ''football's coming home''. Er is altijd wat met die lui en daarom is het leedvermaak ook wereldwijd groot als ze weer eens falen voor de zoveelste keer.

Maar in 2021, toen EK 2020 met een jaar coronavertraging werd gespeeld, stond Engeland plots in de EK finale dat ook nog eens werd gespeeld in Engeland, op hun heilige Wembley. Deze docu volgt de aanloop naar de finale, waar duizenden fans uiteindelijk het stadion hebben bestormd zonder toegangskaartje, omdat ze deze once in a lifetime mogelijkheid om hun land wat te zien winnen niet wilden laten lopen. Dat is natuurlijk fout, maar je zou er nog een beetje begrip voor kunnen hebben als het zonder geweld was gebeurd, maar rondom het stadion brak een veldslag uit vol met rellen, vernielingen en bedreigingen. De beelden zijn best heftig om te zien, maar zijn gelukkig wel goed gedocumenteerd. Duidelijk is wel dat de organisatie gefaald heeft met veel te weinig veiligheidsmensen, want iedereen wist wel hoe bizar hard deze finale in Engeland leefde. Schijnbaar was over een hek klimmen voldoende om binnen te kunnen komen. Tsja.

The Final brengt het trouwens wel met een vleug drama en emotie, om ons als kijker te laten voelen wat de fanatieke Engelse fans destijds moeten hebben gedacht. Wel weird dat die gozer met die tattoos gewoon geen spijt had. En mooi voor die Italiaanse vader met zijn dochter dat ze eindelijk hun land kampioen hebben zien worden in het goede vak met supporters. Wat ik wel raar vind is dat de docu er richting het einde meerdere onderwerpen plots bij betrekt. Racisme richting eigen spelers en fans, de winst van de nationale vrouwenploeg een jaar later op Wembley. Het heeft allemaal niks te maken met het oorspronkelijke onderwerp, de bestorming van Wembley. Maar triest is het wel hoe de donkere jongens een lading bagger over zich heen kregen toen ze de penalty's misten. Zoals ik al zei, we weten allemaal hoe Engelse supporters zich gedragen bij sportieve tegenslag.

3,5*

Het is al ver gekomen wanneer veiligheidsmensen hoopten op een verlies van hun Engeland in de EK-finale in het legendarische Wembley om te voorkomen dat de uit de hand gelopen massa de boel helemaal tot een bloedbad zou laten komen. En dat was een inschatting, want je merkte dat ze het helemaal niet onder controle hadden en geen besef hadden van wat er nog komen zou. Wat als Engeland won en die massa het stadion (opnieuw) wou betreden? Het was ook een moment van bewustwording dat de veiligheidsmaatregelen vóóraf gefaald hebben. Toch wel hallucinant bij momenten. Ik snap het gedeeltelijk wel in een moment van feestgedruis en euforie, maar het was bijzonder gevaarlijk aan het worden. Minder begrip heb ik dan weer voor enkele geïnterviewde lui achteraf. Die zijn zich ook achteraf nog steeds van geen kwaad bewust.

Vrij interessante docu, zowel op sportief als maatschappelijk vlak. De druk op het Engelse team moest enorm geweest zijn. De linken en herinneringen met 1966 werden veelvuldig gelegd. En dat het dan nog moest komen tot het absolute summum via penalty's...

Wat volgde was de zoektocht van enkele dwazen naar zondebokken. De huidskleur van de drie spelers die misten waren dan het meest makkelijke kenmerk om hen op te pakken. Gelukkig was er al vrij snel een tegenreactie van de overgrote meerderheid van de bevolking die de jongens en het hele team in hun armen namen.