Beetlejuice Beetlejuice (2024)

Lydia [Winona Ryder] heeft carrière gemaakt als presentator van een programma over spookhuizen. Na het overlijden van haar vader keert ze met haar moeder [Catherine O’Hara], haar dochter [Jenna Ortega] en haar vriend Rory [Justin Theroux] terug naar het huis waar Beetlejuice [Michael Keaton] meer dan 30 jaar geleden de boel op stelten zette. Vanaf dat moment heeft Lydia nachtmerries over haar plaaggeest en wanneer Rory het ondenkbare doet, zijn de poppen opnieuw aan het dansen. Een wat warrig plot met Monica Bellucci als demon van dienst, maar Burton laat zich verleiden tot een overdaad aan CGI-effecten. Winona Ryder kruipt probleemloos terug in haar rol, maar 70-plusser Keaton is een schim van zichzelf. Een ongeïnspireerde en volstrekt overbodige sequel en het bewijs dat ook Tim Burton niet feilloos is

Minder doldwaas dan in '88, maar niettemin een hele degelijke sequel. Burton laat zich er evenwel teveel toe verleiden om zijn succes met Wednesday (en dus Ortega) vrij blindelings hier te importeren. Ook de toegevoegde verhaallijnen met Bellucci en Dafoe zijn eigenlijk voetnoten en onnodig, Burton vergeet zijn zijsprongen uit te werken. Zo krijg je een film waarin alle sterren hun moment moeten pakken, het helpt niet om er een consistent geheel van te maken.

Verder is dit wat mij betreft best oké, alles ziet er gewoon ook goed uit. De screentime van Beetlejuice blijft beperkt, Keaton schittert niet als voorheen, maar het blijft een leuk en gestoord personage. Zijn actieradius blijft misschien net wat te beperkt. Ryder en O'Hara pikken hun rollen vrij feilloos op, Ortega is in zo'n films een goede toevoeging. De overige ledenen van de cast in '88 waren om begrijpelijke redenen niet mogelijk om terug te keren . Jones is dood, de Maitlands 'moved on'. Het verdriet om 'opa Deetz' valt wat op een koude steen .

Het is warrig en gaat af en toe werkelijk alle kanten uit, maar dat is passend. De verwijzingen naar de vorige film zijn meer dan talrijk, de nostalgie uitermate aanwezig. Genoten van het eerste deel? Dan ga je dit waarschijnlijk ook wel appreciëren.

Vanavond heb ik de film gezien samen met vrienden; ik vind deze film (bijna) beter dan het origineel. Een waardige opvolger voor het origineel uit 1988. Het houdt het gevoel van de eerste film vast en, oh Bob, wat zal ik je missen.

Ik ken de eerste Beetlejuice (1988) niet en ik geloof graag dat deze vooral meer van hetzelfde is dus niet erg origineel meer is maar ik heb erg genoten van deze knotsgekke horrorkomedie rondom Halloween, een oorspronkelijk Keltisch feest dat werd gevierd aan het begin van de winter wanneer de grens tussen de wereld van de levenden en de wereld van de doden het dunst zou zijn. Het sterke van de film is zijn enorme energie die je als kijker in z’n greep houdt, van de spannende openingsmuziek die de graven bijna voelbaar al opent tot het slot waarin alle problemen die de film gaandeweg introduceert tot hun apotheose brengt. Die energie houdt ook het tempo hoog zodat de plotontwikkeling- en grapdichtheid aldoor hoog is en verveling geen kans krijgt. Kortom, dit is topamusement.

ik had de eerste beetlejuice nooit gezien en speciaal vooraf aan deze film gekeken, die film was best ok maar niet super... maar ja als je een film uit 1988 bekijkt met de ogen van nu dan zijn de effecten uiteraard gedateerd. (ik had de film best kunnen kijken toen maar kennelijk niet van gekomen)

Ik ben blij dat ik die film wel gekeken heb want deel 2 is zeker een vervolg op deel 1 en ook beter. het beste zit helaas pas in het slot, hoe de muziek in de finale het verhaal ondersteunt is echt top en top gedaan en smaakt naar meer.

Moeiteloos bleef ik zitten tot de aftiteling voorbij was en de lichten aangingen.

Het wordt tijd voor meer Tim Burton films!

Vermakelijk en creatief filmtussendoortje waar regisseur Tim Burton duidelijk lol mee heeft gehad. Het is geen onaardige keuze om één van je vroegere films te bekronen met een vervolg, maar een vervolg dat 36 jaar later komt is natuurlijk altijd een risico. Burton neemt enige twijfel gelukkig al vroeg weg door met allerlei fratsen en trucjes uit te pakken, waardoor Beetlejuice Beetlejuice al snel zijn eigen kleurtje krijgt. Het acteerwerk is over de grote lijn goed (de hoofdpersonages krijgen dan ook erg leuke types), maar Michael Keaton zelf is jammer genoeg iets te veel bijzaak in zijn eigen film. Met het personage van Monica Bellucci is evenzeer weinig aangevangen en eigenlijk worden er in deze film te veel zijwegen opengetrokken, maar Burton krijgt het allemaal voldoende bij elkaar om niet door het ijs te zakken. De visuele weergave van de droomwereld is keer op keer raak en het verhaal wordt met een gezond tempo gebracht, waardoor de film precies levert waar je het voor kijkt. Dat is voor de fanaten wellicht wat aan de veilige kant, maar dat maakt het uitzitten er verder niet veel minder leuk op. Prima vermaak en het is binnen no-time voorbij.

Beetljeuice vond ik wat kinderlijk, daar heeft deze film geen last meer van. De film is wat volwassener van toon en vooral veel meer geplaatst in de echte wereld (de film uit de jaren 80 speelde eerder in Tim Burton-land) inclusief onze social media en ook scènes buiten dat dorpje. Dat is fijn. Wel duurt het goed 40 minuten voor de film een beetje opstart - tot dat moment weet de film maar matig te boeien. Maar daarna gaat dit ding twee versnellingen hoger en is de film zeker vermakelijk. Keaton is meer aanwezig (ook meer dan in deel 1) en doet het oké maar Bob is wel het leukste personage en de Soul Train is geweldig bedacht. De film zit boordevol met allerlei plotjes en personages en is eigenlijk een enorme rommel maar ergens werkt dat wel dat tweede uur. 3,0*.

Geen spijt dat ik voor Beetlejuice ben gegaan. Ik was het niet van plan, maar de film bracht wat ik van Burton verwachtte. Entertainment, creativiteit en chaos in één. De film vloog voorbij en bestond uit verschillende subplots.
Niet dat die allemaal even interessant waren. Button tracht die op het einde aan elkaar te kleven, maar dat lukte maar deels.

Wel fan van Jenna 'Wednesday´ Ortega met haar doordringende ogen en volle lippen. Keaton steelt uiteraard de show, maar Ryder en O´Hara moeten niet onderdoen. Dafoe vond ik maar een jammerlijke weinig zeggende rol neerzetten. Bob was trouwens ook geweldig.

Een aantal geweldige scènes worden afgelost met mindere dingen. Best komisch, niet eng. Pure fun. Oja, die baby, die was echt creepy (en best ook wel lollig). De film voelde wat vol aan, beetje overdaad (ook nog met Bellucci). Chaotisch en dolgedraaid, maar leuk!

Meer van hetzelfde. Beetlejuice 2 was een sequel die ik niet snel verwachtte. Ook hier krijgen we veel nostalgie die mensen terugbrengen naar de jaren '80 met een film die mooier in hun geheugen zit dan het eigenlijk is. Het origineel was een luchtige komedie die met dank aan Tim Burton en de kleurrijke cast nog wel de moeite was. Gelukkig is Burton en een groot deel van de cast ook terug. Maar krijgen we versterking van de geweldige Jenna Ortega, zodat het niet alleen bekende gezichten 36 jaar later is.

Het verhaal is een logisch vervolg op deel 1 met enkele nieuwe zijlijnen. Maar veel er van lijken vooral leuke ideeën die weinig werden uitgewerkt en al snel terug dood vallen. Geen hoogvlieger dus, maar wie houdt van deel 1 zal ook genieten van deel 2.

Bij de allereerste teaser van Beetlejuice Beetlejuice was ik laaiend enthousiast. Bij iedere opvolgende trailer verwaterde dat enthousiasme meer en meer. Het zag er wat geforceerd en artificieel uit. Ik ben ook geen grote fan van het paar Burton/Ortega. Wednesday was een echte opgave om uit te kijken waardoor ik een kleine afkeer kreeg van Ortega. In Scream is ze geweldig maar ze komt meer en meer over als een gemakkelijke keuze om te casten. Neemt niet weg dat ze wel goed acteert en een charmante screen-presence heeft.

Gisterenavond zat ik dan eindelijk in de Sphinx in Gent, deels vol verwachting en deels bang voor een onvermijdelijke teleurstelling. Ik ben blij om te melden dat ik me toch kosteloos vermaakt heb met dit vervolg. Bij de opening credits kwam een walm van nostalgie me tegemoet. Ondanks mijn vooroordelen kwam het net niet als geforceerd over en eerder als een logisch vervolg. Michael Keaton als Beetlejuice steelt de show alweer. Het doet me vermoeden dat hij nooit iets anders gedaan heeft want het komt allemaal zo natuurlijk over. Hij is grofgebekt, charismatisch en verschrikkelijk grappig. De rest van de cast voelt zich blijkbaar ook als een vis in het water want je voelt het plezier van het scherm spatten.

Uiteindelijk is dit zeker geen perfecte film. Zo zijn er heel veel plotlijnen die worden opgebouwd maar nogal onderbenut blijven. Zo heb je Monica Bellucci's Delores die erg badass is maar veel te weinig kansen krijgt om volledig uit de verf te komen. Het verhaal met Ortega en haar nieuwe liefde voelt ook eerder als een manier om haar toch naar de onderwereld te kunnen krijgen. Er is te veel gaande waardoor de focus wat verdwijnt.

Dat de film grappig is heb ik al vermeld. Toch wil ik kwijt dat het me deugd deed dat Burton zijn eigenzinnige aard niet verloren is. Na enkele erg middelmatige films in de laatste jaren komt hij nog eens op de proppen met een film waarbij hij volledig zichzelf kan zijn. Hopelijk is dit een wake-up call voor hem om meer van dit te maken.

Oh, ja: Justice for Bob!

4*

Lichte tegenvaller na zoveel jaren wachten, maar gelukkig heeft deze sequel zeker zijn momenten. De leuke cartooneske visuele stijl is behouden en Michael Keaton is in vorm, ook al had ik veel meer van hem willen zien. Dat is direct het voornaamste probleem van de film. Er zijn teveel plotlijnen en teveel personages, waardoor de titelfiguur een beetje ondergesneeuwd raakt in zijn eigen film.

Best oké.

Uiteraard wordt de charme van het origineel niet geëvenaard, maar ik vind toch dat Tim Burton er best dichtbij komt. En dat is verrassend. Maar het is ook logisch, want de gekende ingrediënten van weleer zijn gewoon terug aanwezig: een bombastische, gotische score van Danny Elfman, 'lugubere' dingetjes die licht gebracht worden en een voorkeur voor practical effects in plaats van een lading CGI. Zeker dat laatste is echt een pluspunt.

Maar Beetlejuice is helaas zelf een bijrol in z'n eigen film. Michael Keaton doet z'n best, maar krijgt naar mijn mening weinig schermtijd. Er gaat te veel tijd verloren aan half gelukte of volledig mislukte personages als die van Justin Theroux en Wilem Dafoe.

In ieder geval is dit wel een geslaagde sequel, wat al geen evidentie is en al zeker niet als het origineel uit een ander tijdperk lijkt te komen. Maar Burton heeft dat al bij al niet slecht gedaan, al mag het voor mij hier ook wel bij blijven. Ik weet niet of er plannen zijn voor een derde deel - dat zou voor mij alleszins niet hoeven.

3

Vermakelijke film waarin je je geen moment verveeld. Vrij absurd en best grappig. Je moet wel echt deel 1 hebben gezien om de film goed te begrijpen.

Leuk om te zien hoe het grootste gedeelte van de cast na dertig jaar weer terug is op het grote doek, inclusief de prima toevoeging van Ortega. Burton moet gedacht hebben dat je op deze manier het eerste deel wel kan evenaren, maar deze film brengt eigenlijk weinig tot niets nieuws. Daarnaast mis je ook de energie uit het eerste deel bij Keaton. Dat was juist hetgeen wat de kar trok in deze productie.

De film bestaat zo hier en daar wel uit leuke cameo's en grappige momenten, maar het is een herhaling van zetten. Het is niet slecht, aangezien de sfeer hetzelfde als in het eerste deel is, maar toch heb je de verwachting nog nieuwe dingen te zien.

Voor mij tot nu toe eigenlijk één van de leukste verrassingen van 2024, in die zin dat ik eigenlijk totaal geen hoge verwachtingen had van Beetlejuice Beetlejuice. De originele film vind ik een ongelooflijk creatief en knotsgek werkje van een regisseur met een op dat moment vrij ongebreidelde fantasie, die de skills had om dat met relatief weinig middelen om te zetten naar beeldtaal. Maar een kleine veertig jaar en een tig aantal zeer matige films later, verwacht denk ik zo ongeveer niemand dat Tim Burton nog met een meesterwerk op de proppen kan komen. En dat is Beetlejuice Beetlejuice ook niet, voor alle duidelijkheid. Maar het is wel zijn beste film in jaren, en komt eigenlijk op meerdere vlakken belachelijk dicht bij het niveau van die eerste film.

De creativiteit die hier vanaf spat, is namelijk gewoon weer heel bewonderenswaardig en aanstekelijk. Tim Burton keert als het ware een beetje terug naar zijn roots en kiest veel voor praktische effecten. Dat oogt gewoon veel charmanter dan de CGI waar hij zo overdadig op leunde in de latere helft van zijn carrière. Qua sfeer en effecten oogt en voelt deze als een jaren 80/90-Burton - min of meer, niet helemaal - en daar verdient de film punten mee. Die hele dodenwereld en alles wat daar rondloopt ziet er weer gigantisch creatief uit, maar ook in de andere scènes zit zo'n fijne 'Halloween'-sfeer verpakt. Qua personages en plot-elementen zit er teveel vet in de film; in dat opzicht ben ik het 'eens' met de kritische stemmen. Maar ik ervaarde het niet als een nadeel, eerlijk gezegd. Tuurlijk, in principe hebben Monica Bellucci en Willem Dafoe hier absoluut niets te zoeken en maken ze de film alleen maar drukker, maar die drukke, chaotische sfeer is juist wat ik zo apprecieer aan deze film(s). De eerste film zat op dit vlak ook overvol. Het is misschien allemaal niet zo strak en soepel als het had kunnen zijn, maar dat zoek ik hier ook niet. Het plot is sowieso maar een hoop gebakken lucht. Nee, waar ik niet op had durven hopen maar wat ik uiteindelijk toch gekregen heb, was een hoop ouderwetse sfeer, fantasie en creativiteit. En een cast die het heel leuk deed, met uiteraard Keaton op kop als de titulaire kwelgeest. Aan de hand van zijn acteerprestatie zou je denken dat er geen tijd gepasseerd is tussen deel 1 en 2. Hij zit er metéén weer 100% in, en laat in zijn scènes de film nog net dat stukje meer opleven. Jenna ''Wednesday'' Ortega is natuurlijk een beetje een voor de hand liggende keuze voor Burton, maar ik zie haar wel heel graag spelen in dit soort films.

Nee, ik ben hier eigenlijk heel tevreden de zaal uitgewandeld. Een 4* is misschien wat hoog, en die score zou het thuis wellicht ook niet gekregen hebben, maar ik kon in principe geen enkele reden bedenken waarom het die score (voor mij) niet verdiende. Leuk!

Beetlejuice Beetlejuice

Is het vervolg op de originele film uit 1988 en volgt een nieuwe generatie van de Deetz-familie. Lydia Deetz is inmiddels volwassen en moeder van een tienerdochter, Astrid. Astrid heeft een moeizame relatie met haar moeder en gelooft niet in Lydia's claims dat ze geesten kan zien. Wanneer Astrid echter per ongeluk een poort naar het hiernamaals opent, keert de chaotische geest Betelgeuse terug om opnieuw voor problemen te zorgen.

Hoewel het al een tijd geleden is dat ik de originele Beetlejuice heb gezien, bracht dit vervolg me snel terug in de sfeer van het eerste deel. Het voelde alsof ik meteen weer wist waar het verhaal over ging, zonder dat ik de eerste film opnieuw hoefde te bekijken. Ik heb wederom genoten van de handgemaakte effecten en creatieve puppetry, wat de film een unieke charme geeft. De humor was zoals verwacht weer vermakelijk, met de nodige dosis absurde momenten. Daarnaast was het fantastisch om Michael Keaton weer terug te zien in zijn iconische rol als Beetlejuice, na al die jaren.

3,5 sterren.

Het origineel vond ik echt een afschuwelijk kitscherige en matige film, maar opvallend genoeg wist dit vervolg me dan weer best redelijk te vermaken. Dankzij een behoorlijk tempo, een uitstekende cast met een hoop leuke bijrollen en een klassieke absurde Tim Burton sfeer is Beetlejuiche Beetjejuice niks bijzonders en misschien ook best overbodig, maar zeker niet vervelend.

3*

Matig vervolg dan nog enigszins een nipte voldoening haalt door de gekke figuren in de onderwereld en door een behoorlijke naamlijst qua cast. Maar het verhaal weet niet echt te boeien en kent een zeer lange opbouw door verschillende verhaallijnen waarbij enkele overbodig zijn. Echt grappig is het ook niet en de rol van Monica Bellucci wordt te weinig benut ondanks in begin een stijlvolle aanwezigheid. 5/10

Goeie film waarbij een begrafenis een familie weer bij elkaar komt in het huis waarin het voorheen spookte. Een laat vervolg dat niet onder doet voor het origineel. Een bonte film (zowel inhoudelijk als visueel). Maar het ziet er allemaal zeer fantasievol uit (zoals gewend van Tim Burton) en er zijn ook genoeg vermakelijke scenes en effecten. Ook een fijne cast met aardig wat bekende namen.

"I think it was Dostoevsky who said... Later, fucker.”

Eén van de weinige redenen waarom het handig is om ‘HBO Max’ te hebben is puur om het feit dat ze met dit soort titels op de proppen komen. Een film die ik graag dit jaar wou kijken maar, als het waarschijnlijk op pindakazen uitkwam dan had het nog wel even op zich laten wachten. Mijn vriendin wou hem vanavond graag zien, dus dan is de keuze snel gevallen (ik heb de broek niet meer aan, al was het haar beurt om te kiezen), en hebben we hem gelijk maar opgezet. Eerder dit jaar hadden we deel één voor het eerst gezien, eigenlijk ook wel om de reden dat deze film uitkwam. Een bioscoopbezoek was helaas niet gelukt vanwege drukte, dus dan maar thuis kijken, toch?

Eigenlijk was ik hier zonder enige verwachting in gestapt. Er hangt ook niet echt een nostalgische waarde aan deze film voor mij, en dat is misschien juist wel het gene wat je nodig hebt met een film als dit. Als je deel één niet hebt gezien mis je eigenlijk vrij weinig, je weet alleen niet zo veel van de personages. Ik zal deel één wel kijken, ook gewoon voor het gemak maar, in mijn ogen is die film wel echt een stuk beter. Hoewel dit tweede deel met vlagen nog best sfeervol kon zijn, weet de film me gewoon niet zo te grijpen zoals deel één dat wel deed. Ik vond het verhaal echt een stuk waardelozer en dat neigde zelfs naar af en toe behoorlijk saai. Soms tracht men iets te veel naar het ‘ik wil te grappig zijn’, en dat hekelt mij enorm in deze film.

De FX in deze film vond ik echt heel matig. Eigenlijk schrok ik daar wel van, Burton had met hedendaagse technologie in mijn ogen wel beter werk kunnen verrichten, zijn eerste deel zag er nog beter uit, en dat was gewoon in de jaren tachtig, bizar eigenlijk. Vooral die zandworm was eigenlijk dramatisch slecht, en daar krijgt Burton echt veel minpunten voor.

Goed, zoals ik al zei, het verhaal was nou ook niet héél bijzonder te noemen. Kijkt allemaal wel prima weg, dat dan weer wel maar, daar is eigenlijk praktisch ook alles mee gezegd. Op het einde was ik er ook wel weer helemaal klaar mee. De film is gelukkig een tikkeltje sneller, dat had ook wel gemogen. Maar ik vond het nou ook niet zo heel interessant verder. In mijn ogen echt een vrij onnodig deel, en het is bijzonder dat hij Catherine O'Hara nog irritanter heeft kunnen maken, daar verdient Burton de nobelprijs voor. Al om al leuke zondagavond wegkijker, mee ook niet. Mijn vriendin vond het wel weer heel leuk, daar gaat het misschien mij meer om.

Deze film weer opnieuw gezien, op de 4k uitgave.

In prachtig beeld en geluidskwaliteit.

De eerste classic film, blijft de beste.

Na deze film terug gezien te hebben, blijf ik bij mijn zelfde beoordeling als toen, ik deze zag in de bioscoop.

Een amusante en leuke absurde film.

Maar na zoveel jaren ertussen, met de eerste film.

Had ik er zoveel meer van verwacht.

De makers hadden toch, wel na zo lange tijd een beter vervolg kunnen afleveren.

De cast speelt prima en de film muziek is wel heel goed.

Ook de special effecten zijn prima gemaakt, maar niet uitzonderlijk sterk.

3* voor de entertainment waarde maar voor de film in zijn geheel krap 3,5*

Best ok vervolg dankzij de aansprekende cast, het laagdrempelige verhaal en een klassiek Tim Burton sfeertje. De schaarse schermtijd van Beetlejuice zelf is echter wel een flinke domper. Vieze Jack zorgde in het eerste deel namelijk voor grote hilariteit. Meer Michael Keaton aub, anders hoeft een derde deel niet per se van mij.

3,0 * Macaber vervolg