Animale (2024)

Nejma [Oulaya Amamra] viert haar debuut als (de eerste vrouwelijke) stierenrenner met een uitgebreid met bevriende collega’s. Om tot in de kleine uurtjes door te kunnen gaan, neemt ze een “magisch middel” in. Vanaf dat moment maakt Nejma een transformatie door. Eerst alleen in haar hoofd, later ook fysiek. Wat is er aan de hand en wat veroorzaakt deze transformatie? Benestan laat je in het ongewisse tot aan de laatste akte. Ze creëert weliswaar een onheilspellende sfeer, maar de ontknoping is banaal en behoorlijk ongeloofwaardig.

Een film waarbij de testosteron centraal staat. Is het niet van de opgefokte stieren, dan wel van de Camargue-cowboys die van de stierenwedstrijden hun passie maken. De vrouwelijke hoofdprotagonist Nejma weet er alles van en tracht zich staande te houden in deze machowereld.

Visueel best een aardige film met mooie longshots van de stierengevechten, de broeierige sfeer achteraf tijdens de feestjes, het mooie decor en de sfeer in zijn geheel. Toch miste ik wat schwung en kracht in het verhaal. Van de dialogen moet de film het ook al niet hebben.

Een incident drijft Nejma letterlijk naar de stieren. Ze wordt er één mee en je krijgt een weerwolfgevoel. Een beetje mysterieus en wat thrillerniveau, maar echt van de grond komen doet het niet echt. Niet geheel overtuigd alvast. Het voelt wat onafgewerkt aan. Jammer.

Visueel erg fraai - en niet alleen omdat de plaats van handeling grotendeels in of omstreeks een van de meest gezegende plaatsen op aarde is, gewoon een feest van herkenning voor mij - ja, ik ben daar geweest, en ja, het is daar precies zoals je in de film ziet, ergens tussen hardvochtig, passioneel en moeizaam, maar altijd met mooi licht en vaak een blauwe hemel. Maar de beelden zijn dus soms gewoon echt volstrekt geniaal, erg, erg mooi - National Geographic mooi. Jammer wel dat het verhaal wat zwak is en ook niet echt goed uit de verf komt.

Maar er rest nog genoeg, met een overmaat aan blauwe hemel, de witte paarden en de zwarte stieren. Nouja, koeien. Ook dat is wel een wat moeilijk punt in het verhaal eigenlijk, hoe het meiske dan ineens een vechtstier wordt, met alle gedoe over woke van vandaag de dag ontbreekt daar toch iets. Toch, Oulaya Amamra speelt erg fijn, en of ze zelf voor de stieren uitrent of daar nou iets aan getruct is of niet, ze is gewoon stoer. Oh, en de soundtrack. Het is hem niet geloof ik, maar je zou haast denken dat je Manitas zelf hoort.