Milano (2024)

Debuut langspeelfilm voor Vandekerckhove? Rabot, de documentaire over de verloederde Gentse wijk kende ik van haar al. Straf dat ze Matteo Simoni wist te strikken voor dit filmproject. Verder ook met Thibaud Dooms een bekend gezicht, die laatste speelde de heftige hoofdrol in Koen Mortiers Skunk.

Degelijke film over de moeizame relatie tussen een vader en zijn zoon die doof is. Moeilijk om de vader in te schatten. Liefdevol, ja, maar de pedagogische kwaliteiten om zorgzaam en empathisch op te voeden is een brug te ver.

Een verhaal in de marge van de arbeiderscultuur en sociale woonwijken, dit in ver contrast met het leventje van de bourgeoisie dochter-moeder in de statige villa een paar straten verder. De moeder van Milano gaat het al niet veel beter af.

Acteerwerk wel naar behoren. Camerawerk idem al waren sommige scènes rommelig in beeld gebracht. In zijn geheel toch een mooi coming of age drama dat je met een wrang gevoel achterlaat.

Debuutfilm van Christina Vandekerckhove, die ook al wat kortwerk op haar conto heeft staan. Ze maakt op zich een vrij interessante film, in theorie althans, maar Milano maakte in z'n geheel toch geen heel positieve indruk op mij. Haar beeldtaal is poëtisch en mooi en de jonge acteur Basil Wheatley, die ook in het echt doof is en daarmee als eerste dove persoon een hoofdrol weet te verzilveren in een Vlaamse film, speelt ontzettend sterk, maar het geheel wilt echt absoluut niet werken. Het schrijfwerk rammelt langs alle kanten, met vreemde sprongen in het verhaal, onlogische handelingen (Waarom zegt Simoni's personage in hemelsnaam dat hij Milano's moeder heeft gezien, als hij meteen daarna er niet meer over wilt praten en ook geen verdere vragen van Milano wilt?), en personages wiens motivaties moeilijk te begrijpen zijn, maar niet op de goede, ambigue manier. Het is sowieso ook geen prettige film, waar op zich natuurlijk niets mis mee is. Maar natuurlijk blijft het niet simpelweg bij een schets van een achtergestelde sociale woonwijk, nee, het moet nog een stapje verder gaan, met uiteindelijk zelfs de dood van Milano. Het is een tendens die ik wel vaker merk in Vlaamse films; het kan soms allemaal niet somber en deprimerend genoeg zijn. En ook daar is op zich niks mis mee - zo'n dingen gebeuren nu eenmaal echt, dat weet ik ook wel - maar ik heb niet het gevoel dat de film iets zinvols te zeggen heeft over die duistere wending op het einde. Wil je een film maken over hoe een fucked up ouder omgaat met de dood van zijn kind en daardoor uiteindelijk zelf ten positieve verandert? Maak dan gewoon die film. Die paar scènes op het einde deden me nu heel weinig, omdat het zo onverdiend aanvoelt. Vankerckhove neemt thematisch iets teveel hooi op haar vork, wilt teveel verhalen tegelijkertijd vertellen. Althans, zo voelde ik dat toch aan.

Simoni vind ik elders vaak een sterke acteur, maar zijn acteerprestatie in deze film deed me bitter weinig. Het is ook geen sterk geschreven personage, zoal ik eerder aanhaalde, maar hij weet niettemin weinig interessants met de rol te doen. 2.5* (voor de grotendeels mooie beelden en filmtaal, en de sterke prestatie van Wheatley).

De slechthorende Milano [Basil Wheatley] wordt opgevoed door zijn vader [Matteo Simoni] die worstelt om de eindjes aan elkaar kan knopen. Milano heeft een betere band met Alains vriendin Renee [Alexia Depicker]. Milano’s leven krijgt een moeilijke wending wanneer Alain hem onaangekondigd kennis laat maken met zijn biologische moeder [Take Nicolaï] die minderjarig was toen ze beviel. Bovendien belandt hij in de drugswereld als koerier van de intimiderende Jeffrey [Thibaud Dooms]. Sfeervol, intelligent familiedrama waarin de sterk acterende Simoni en Nicolaï in schril contrast staan met de futloze, onverschillig ogende Wheatley