Menus-Plaisirs Les Troisgros (2023)

De tweede film van veteraan Wiseman (94 jaar!) die ik zie. Na In Jackson Heights. Zoals in die film begint het met een thema en wordt dat thema op tig manieren bekeken. Hier gaat het om een restaurant met drie michelinsterren. Daarnaast zijn er twee andere, net wat minder prestigieuze zaken in de familie. Wiseman laat in de film zien dat koken op dat niveau een combinatie is van ambacht en kunst. Een hele grote basis aan technieken en een creatief brein,

De film begint op de plaatselijke markt. Waar veel van de groente wordt gekocht en de koks bijvoorbeeld heel blij worden van een Marokkaanse koopman die blijkbaar erg goede (uit Marokko afkomstige) verse munt heeft. Niks exclusiefs aan en ook niet duur. Maar gewoon goede kwaliteit en vooral lekker. Even liter gaat het over wijnen tot wel 20.000 euro per fles. En kun je opmaken uit wat er gezegd wordt dat zelfs de familie dat wat overdreven vind, maar dat is een kwestie van vraag en aanbod. Van exclusiviteit en van marketing. De veeboer die ook in de film aan bod komt en zijn vlees volgens vrij strikte principes produceert verzucht dat hij ook wel zo'n systeem zou willen. Nu komt zijn vlees terecht tussen dat van minder principiële boeren. De film gaat ook over de klanten van de restaurants en hoe die te benaderen (veel aandacht en uitleg) en over de bereiding van het eten (ambacht en kunst).

Wat me opviel is dat de sfeer in de keuken ook een verrassende rust had. Of dat misschien door de aanwezigheid van camera's komt of dat juist onderdeel van het succes is (niet meer klanten laten komen dan je met die rust aankan), is me niet helemaal duidelijk. Uur 1, 2 en 4 zijn fantastisch. In het derde uur raakt de film zijn ritme even kwijt en gaat het iets slepen. Maar het einde, waarin we vooral de benadering van de gasten zien maakt best veel goed.