The Monk and the Gun (2023)

In 2006, kort nadat Bhutan eindelijk beschikking heeft over radio, televisie én Internet, besluit de koning de eerste democratische verkiezingen aan te kondigen. Daarop geeft een oude monnik [Kelsan Choejay] zijn jeugdige pupil Tashi [Tandin Wangchuk] opdracht om in het dorp Ura een geweer te vinden. De Amerikaanse wapenverzamelaar Ronald Coleman [Harry Einhorn] is naar Bhutan gekomen om met hulp van gids Benji [Tandin Sonam] een zeldzaam en uiterst waardevol geweer op te sporen. Tshering [Pema Zangmo Sherpa] reist namens de regering af naar Ura om Phurba [Tandin Pubz] en Tschomo [Deki Lhamo] te ondersteunen bij de organisatie van oefenverkiezingen. Milde, droogkomische satire over de (veelal problematische) gevolgen van het invoeren van democratie bij een volk dat totaal onbekend is met het concept. Veel van de subtiele humor komt voort uit de culturele verschillen tussen materialistische westen en een land waar geld bij lange na niet het hoogste goed is. Het lage tempo zal niet iedereen liggen, maar de geduldige en oplettende kijker kan hier veel vinden om van te genieten, inclusief een sterke ontknoping.

“The Monk and the Gun” ontvouwt zich rond drie plotlijnen die met elkaar verweven zijn: schijnverkiezingen waarbij 95% stemt voor geen verandering, een overeenkomst die niet nagekomen wordt voor een verkoop van een antiek geweer dat is veiliggesteld als een heilig relikwie en de vereerde Lama, die met zijn dagelijkse gebeden en meditatie voor vrede en harmonie in het district zorgt.

De film biedt een kijk op Bhutan tijdens de overgang naar democratie en verweeft spiritualiteit met politieke veranderingen, maar het traag voortkabbelende verhaal kon mij maar matig bekoren. Hoewel de cinematografie prachtig is, de rustige beelden van Bhutan vaak fraai zijn en er kritiek is op de Westerse overtuiging dat je met geld alles kunt oplossen, kon ik me persoonlijk weinig inleven in de cultuur, maar dat is natuurlijk subjectief.

Ik had echt zin in een goede film en het plot sprak me echt aan, maar neen, dit werd hem niet. Het hoofdplot kon me nog grijpen met de verkiezingen in Bhutan waarbij het land een democratie zou worden. Wel leuk om die satirische aanpak verweven te zien in de film. Hoe vertegenwoordigers mensen dienden te overtuigen van het waarom, maar eigenlijk totaal geen idee hadden over wat het ging. En al helemaal niet als het eerst om te oefenen is.

Zeker op het platteland waarbij men helemaal niet stilstaat bij de nationale politiek. Het levert soms verrassende en grappige scènes op. De subplots haalden me wat uit het ritme. Ik was niet zo overtuigd van die wapenhandelaar en dat hele gedoe over dat geweer.

De film redde het nog enigszins met de mooie beelden van Bhutan op cultureel vlak, maar ook de flora. Mooie stilistische beelden bij momenten.

Deze trage film was helemaal mijn ding, wat een prachtig, soms licht komisch werkstukje, met heerlijke beelden van de prachtige natuur en cultuur van Bhutan.

Het lijkt of er weinig gebeurt, maar eigenlijk gebeurt er zeel veel. Veranderingen, zoals democratie en modernisering, die moeilijk samen gaan met de vroegere manier van leven.

Het waren altijd de gelukkigste mensen ter wereld, maar ze staan nu op een moeilijk punt. Er is veel jeugdwerkloosheid en veel mensen trekken weg uit Bhutan, omdat sommige nu tv en internet hebben en dromen van dingen die men vroeger niet kende, en waar men zelfs niet aan dacht.

Wangchuk, die eigenlijk een muzikant is doet het gewoon geweldig in zijn rol. Hij maakt trouwens zeer mooie muziek met zijn band The Misty Terrace.

Duurde lang, maar had voor mij nog langer mogen duren....heerlijk