Gasoline Rainbow (2023)

Een sympathiek initiatief. Het is in feite een langgerekte VICE (semi-)documentaire met een groep tieners die gevolgd worden terwijl ze voor langere tijd hun woonplaats willen ontvluchten.

Het zijn namelijk geen acteurs en wat er gefilmd is is spontaan gefilmd, heb ik begrepen.

Het gaat om een groep hipster jongeren, dolend en uiteindelijk op weg naar een 'end of the world' feest. Ja het lijkt soms qua vorm een beetje op American Honey, maar Gasoline Rainbow is niet zo enerverend als American Honey.

De vriendengroep is vrij homogeen, ze lijken qua uiterlijk en gedrag heel erg elkaar, dat maakt het soms wat saai. Dramaturgisch vind ik het niet zo heel sterk. Er is weinig karakterontwikkeling. Ze zijn dan wel onderweg, maar het zijn van die typische hangjongeren die hun identiteit vooral ontlenen aan de groep waarin ze zich bevinden.

Sympathiek is het dus zeker wel, maar na een uur vond ik het een beetje te eentonig worden. Naar het einde toe weten de regisseurs nog wel uit te pakken met mooie beelden en met foto's.

Het heeft soms wat weg van het werk van Larry Clark. Het gaat om jongeren uit disfunctionele gezinnen.

Deze tieners zijn ondanks hun onzekere thuissituatie gelukkig iets positiever ingesteld dan de jongeren in de films van Larry Clark. Hun dromen zijn wel wat simpel. Ze hebben niet echt een concreet beeld van hun toekomst.

Over een groepje tieners dat na het behalen van hun highschooldiploma een legendarisch End-of the-World-Party wil bezoeken. Een roadtrip. Een reis door Oregon zonder veel geld en zonder een zekere slaapplaats. Jonge mensen op zoek naar zin. Gevangen in melancholische beelden. Gasoline Rainbow is een wervelende en prachtige film van Bill en Ross Turner die de reis in een fragmentarische en documetaireachtige stijl gieten die authentiek oogt en door mij zo werd beleefd.

Het groepje wordt in het begin van de film heel origineel met behulp van hun schoolpas geïntroduceerd. Ze ogen jong en staan nog aan het begin van hun leven. De personages dragen de namen van de acteurs. Het verleent de film nog meer authenticiteit. Uit een paar korte scenes komt meteen een grote drang naar vrijheid naar voren. Begrijpelijk, want het plaatsje waar ze wonen is een doods oord. Overal is het beter dan hier, is de mening van de groep. In een oude bestelbus gaan ze op weg. Een laatste onbezorgde trip voordat ze op zoek moeten naar ‘fucking jobs’.

De film is opwindend. Niet per se vanwege de inzet van hoogdramatische of schokkende gebeurtenissen, maar vooral omdat de teneur van de film heel mooi aansluit bij het gevoel van vrijheid dat bij de tieners leeft. Bij het vrije gevoel dat nog eventjes heerst voordat grote beslissingen moeten worden genomen en de verantwoordelijkheden die daarmee samenhangen deel gaan uitmaken van het volwassen leven. Veel zin hebben ze er niet in. Dat lijkt logisch en is een statement dat wel meer tieners maken.

In de loop van de film wordt het statement van meer lading voorzien en is het meer dan een loze kreet. Dat gebeurt als de personages geleidelijk meer smoel krijgen. Passend bij de fragmentarishe opzet van de film geeft het regiseursduo steeds brokjes informatie vrij. Vaak blijkt dan dat achtergronden zijn getekend door familiale disharmonie zodat de drang naar vrijheid nog beter valt te begrijpen.

Tijdens de roadtrip ontmoeten de protagonisten (vaak) merkwaardige mensen die kortstondig deel uitmaken van de reis. Aan elke ontmoeting en de daaropvolgende gebeurtenis besteedt de film vervolgens korte of ruimere aandacht. Het zijn reisfragmenten die in een mooie cadans passeren. Muziek, small talk, deep talk, alcohol, soft drugs en fast food keren in de fragmenten steeds terug. Het is een trip die de onzekerheid die de toekomst hun biedt even uitstelt. Nog even kunnen ze zich wentelen in de positieve zekerheid om met elkaar een tijdje van de vrijheid te genieten voordat die vermaledijde toekomst begint.

Gasoline Rainbow gaf me een fijn gevoel.