Loop Track (2023)

Je wordt er ongemakkelijk van en een hele vreemde vogel

Best een vreemde vogel ja Verrassend leuke kleine genre-film ook. Het is de eerste lange speelfilm van regisseur Thomas Sainsbury die tevens acteur is en hier de hoofdrol voor ziijn rekening neemt. Aardig geschreven plot met wat zwarte humor, vlot en boeiend verloop + prima acteerwerk van de cast. Trailer verraad teveel, vermijden dus. 7/10*

Best wel goed, al houd ik wel van hiken op zijn tijd. Hoofdpersoon is wel vervelend om te volgen, heel erg gespannen de hele tijd waardoor het ongemakkelijk wordt om daar anderhalf uur naar te kijken. Uiteindelijk is het wel meer een horror/komedie in mijn ogen. Heb toch kunnen wel kunnen lachen hier en daar om de personages en situaties. Het acteerwerk is goed en het is allemaal aardig in beeld gebracht.

Best een vermakelijke film was dit!

Leuk! En eentje voor de horror challenge dit jaar: Kan voldoen aan menig van de subgenres.

Wow...dit is er weer zo één...een film waar ik nooit iets over had gehoord maar die heerlijk is! Wat een toffe Nieuw-Zeelandse verrassing! De film neemt je mee met de man Ian die gaat wandelen. Vanaf het begin is er mysterie want hij is duidelijk ergens gestrest over. Na een dag wandelen kan hij niet slapen. Het enige dat duidelijk is, is dat het helemaal niet goed gaat met deze Ian. In dit regiedebuut van Thomas Sainsbury, die tevens ook acteur is, en de hoofdrol speelt. (om kosten te drukken) wordt je heen en weer geslingerd tussen het idee dat er een bedreiging is en de suggestie dat het allemaal in Ians hoofd zit. Het is een film waar het verhaal zich langzaam naar de climax opbouwt. Maar die laatste 20 minuten zijn het zeker waard. Wat een geweldig indie-horrorpareltje, een fantastische en boeiende mix van psychologisch, sfeervol, griezelig, ongemakkelijk, beetje lachen en stressvol (vooral vanwege het hoofdpersonage) JA, dit was helemaal mijn ding.!

De film begint met een aansprekende situatie. Protagonist Ian is overweldigd door het leven en wil vluchten van de wereldse malaise door zich in de Nieuw-Zeelandse wildernis terug te trekken op een wandeltocht. Het lijkt hem een goede manier om afstand te nemen en tot rust te komen. Het is een beginsituatie die ruimte biedt voor het openleggen van innerlijke conflicten, psychische spanningen en antwoord kan geven op de vraag of de dingen die Ian waarneemt echt zijn of zich in zijn hoofd afspelen. En dat lukt in de loop van de film behoorlijk goed.

De film neemt er de tijd voor. De opbouw verloopt rustig. De kijker krijgt voldoende gelegenheid Ian in zijn gestreste toestand gade te slaan. Ian is absoluut excentriek maar ook onzeker, angstig, sociaal onhandig en vol wantrouwen over alles dat om hem heen gebeurt. Hij vertoont paranoïde gedrag tegenover andere wandelaars, schrikt erg van geluiden in het bos en lijkt een groeiende angst te hebben om achtervolgd te worden. Al kijkende naar deze merkwaardige man overvalt je een gevoel van begrip, sympathie en ongemak.

De Nieuw-Zeelandse wildernis wordt prominent gebruikt. De wildernis is niet alleen optisch mooi maar dient ook als spiegel voor Ian’s paranoïde hoedanigheid. De geluiden van de natuur, de contrasterende en indringende werking van licht en schaduw en de visuele benauwenis van dicht op elkaar staande bomen en struiken dragen ertoe bij dat je je gaat afvragen of er een dreiging is die verder gaat dan de dreiging die Ian in zijn binnenste voelt. Is er werkelijk iets dat in de bossen rondsluipt en kwaadaardige bedoelingen heeft?

Op het technische vlak levert de film prima resultaat. Goed camerawerk dat slim gebruik maakt van licht en schaduw om spanning te genereren. De beeldcompositie en het sounddesign helpen om het isolement dat Ian ervaart te benadrukken. Een prima rol trouwens van Thomas Sainsbury die de angst, de vertwijfeling, alsmede de vleugjes hoop (die er ook zijn) van Ian uitstekend vormgeeft. Met name op de momenten dat Ian alleen is worden zijn angst en onzekerheid zichtbaar door zijn merkwaardige gedrag en fantastische mimiek. De andere personages steken er wat bleekjes bij af. Prima wat mij betreft. Erg interessant zijn ze niet. Ze fungeren echter goed als middel om de paranoia van Ian te laten zien.

Loop Track is een verrassend sterke film. Een film zonder lawaai en zonder een bombardement aan spectaculaire effecten. Een film die de tijd neemt om een beklemmende sfeer te creëren. En een film met een overtuigende protagonist die de kijker een ongemakkelijk en tegelijkertijd sympathiek gevoel bezorgt. Knap trouwens hoe de film het ongemak van de kijker in de loop van de film enigszins weet te verleggen van het personage zelf naar de bedreigingen die Ian meent te zien. Een verbreding van de perceptie die is te danken aan de plausibiliteit dat de sympathieke en sociaal onhandige Ian helemaal niet paranoïde is. Sterk.