All Hallows Eve Trickster (2023)

Lineair.

Daarmee bedoel ik dat All Hallows Eve: Trickster min of meer op hetzelfde niveau zit als de voorgaande delen, alleen lijkt deze anthologiefilm een stuk minder bekend te zijn. Natuurlijk is er amper een jaar verstreken, maar de voorgaande delen konden op beduidend meer (financieel) succes rekenen. Aan de kwaliteit ligt het gelukkig niet, want ook hier worden aardige ideeën uit de toverhoed getrokken.

Trickster (3,0*). Een stuk beter dan het overkoepelende segment van de vorige film, aangezien de makers hier daadwerkelijk experimenteren met het visuele aspect en een aardige sfeerzetting realiseren. Nog steeds gebeurt er tussen de verhaaltjes in wat te weinig, maar de aanloop en zeker de slotfase komen leuk voor de dag. Ergens voel je als kijker dat de vrijheid iets te veel ingeperkt wordt, gelukkig is er nog altijd wat creativiteit op te merken.

That Halloween (2,5*). Segment met een aardig begin en een gezellige sfeerzetting, die helaas met de inhoud uit de bocht schiet eenmaal de finale wordt ingezet. De kinderen acteren aardig en er wordt gewerkt met een mate van onvoorspelbaarheid, maar uiteindelijk begint het dan toch aan te voelen dat de makers zelf niet helemaal wisten wat ze er precies mee aan moesten.

Prettyface (2,5*). Bij vlagen stijlvol in beeld gebracht en er wordt een akelige moordenaar geïntroduceerd, maar de focus ligt iets te veel op de inhoud waar simpelweg geen ruimte voor is. Zeker de aanloop is eigenlijk te lang na de bloederige opening en de afloop zelfs ronduit onbevredigend en afgeraffeld. Dit segment zou beter in een langer formaat hebben gewerkt.

Poor Glenna (2,0*). Naar het einde toe komen er een aantal sfeervolle beelden tevoorschijn en de makers experimenteren met praktische effecten, maar om eerlijk te zijn is Poor Glenna niet al te interessant. De figuren krijgen namelijk nergens iets van waarde mee en de aanloop is zelfs ronduit saai met een tamelijk lelijke stilering. Hierdoor moet dit segment tegenover de andere stukjes toch het onderspit delven.

Nagual (2,5*). Een vreemde eend tussen de overige segmenten, want met het overkoepelende thema heeft dit weinig te maken. In plaats daarvan een relatief vermakelijke westernhorror met een aardig concept, maar iets te weinig nadruk op praktische horror. De makers wekken het gevoel op dat ze echt los willen gaan en wanneer daar eindelijk de ruimte voor is, is het nagenoeg meteen weer voorbij. De computereffecten zijn trouwens niet al te best.

Witch Hunt (2,5*). Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik tijdens het schrijven serieus na moest denken waar dit ook alweer over ging en dat is natuurlijk niet voordelig voor de eindbeoordeling. Na kort even in mijn gedachtes te hebben gegraven, kwam ik op de conclusie dat het formaat vooral te kort was en enkel het gedetailleerde huis echt indruk weet te maken. Acteerwerk is aardig, maar de uiteindelijke insteek is daarentegen nogal flauw.

Karaoke Night (3,0*). De winnaar tussen de afzonderlijke segmenten, maar iets te vervreemdend om de maximale impact te behalen. De makers hebben in ieder geval een goed oog voor een visueel aantrekkelijke aankleding, met fraaie kleurtjes en treffende decors. De figuren krijgen ook iets aparts mee, maar de uiteindelijke afloop is nogal kinderachtig om alles tot een goed einde te brengen. Praktische effecten zijn daarnaast beduidend minder kwalitatief in vergelijking met het werk van de medecollega's binnen deze anthologie.

Gemiddeld komt dat neer op een 2,57*, naar beneden afgerond. Dat is een hoger gemiddelde dan het voorgaande deel, maar niet goed genoeg voor een overtuigende voldoende. Dit heeft er alles mee te maken dat er geen verhaal tussen zit die er duidelijk bovenuit steekt, waardoor alle segmenten nogal gelijkwaardig zijn en daardoor minder kans en ruimte krijgen om op te vallen. Vermakelijk voor een keertje, maar niet al te memorabel.