Moon Garden (2022)

Prachtige duistere fantasie doorspekt met bitter drama en de angsten van een middernachtfilm. Als het vijfjarige meisje Emma haar continu ruziënde ouders ontvlucht, valt ze op een avond van de trap en raakt in coma. Emma dwaalt door een schimmig, vies en mysterieus rijk terwijl haar transistor radio dingen uit de ziekenhuiskamer en haar ouders oppikt.

Visueel is dit verbluffend. Prachtig opgenomen op 35mm-film met vintage lenzen door schrijver en regisseur Ryan Stevens Harris, (deed Editor-werk en geluidswerk voor films van Emmerich) Zo krijg de droomwereld een abstracte, korrelige gloed. Het is een horror/fantasie die met veel liefde op het scherm wordt getoverd en voortdurend indruk maakt met zijn doe-het-zelf-koortsdroom. Het voelt sprookjesachtig vertrouwd aan maar eveneens bloedstollend origineel.

Onderweg ontmoet Emma een pianist (Phillip E. Walker), een prinses (Maria Olsen) een heks gemaakt van modder (Angelica Ulloa) Groom (Timothy Lee DePriest), een hoofdeloze ballerina (Emily Meister) en Teeth Man (gespeeld door poppenspeler Morgana Ignis) een wezen met angstaanjagende klappertanden, die Emma achtervolgt, zodat hij haar tranen kan voeden. In veel scènes wordt Emma’s verrukte emoties de onze.

Wat deze film zo goed maakt zijn de verbazingwekkende beelden die met veel tijd en liefde zijn gemaakt! De wereld zelf is ongelooflijk ontworpen en gedetailleerd met live action, stop-motion en traditionele animatie, en een groot aantal uitstekende praktische effecten. As er überhaupt CGI was, heb ik het niet kunnen ontdekken! Die ongepolijste speciale effecten maken deze film alleen maar leuker om naar te kijken. Moeder zingt in de film een slaapliedje wat het nummer “Without You” van Badfinger is En wat hier soms angstaanjagend creepy was!

En dan is er nog het solide optreden van Haven Lee Harris als Emma. Ze is buitengewoon charmant en overtuigend! Het kleine meisje draagt opmerkelijk deze film bijna in haar eentje! Sowieso was het ook door budgettaire reden een familieaangelegenheid! Het meisje is de dochter van de regisseur en zijn vrouw en de moeder van Haven Lee, Colleen Harris fungeert ook als coproducent en speelt een kleine rol als verpleegster in de film.

Ja dit was duidelijk liefdeswerk! Het lijkt vele invloeden te kennen maar Ryan Stevens Harris creëert daarmee een modern vernieuwend duister steampunk-sprookje dat met zijn sublieme schoonheid en onheilspellende verschrikkingen naar mijn mening uniek was! Kortom; ADEMBENEMEND!

Erg fijn dit.

Doet wat denken aan films als Ink en City of Lost Children, wat duistere (urban) fantasy die teert op sfeer. In de basis zit er ook nog een dikke scheut Alice in Wonderland is, met wat stylering die af en toe aan Tsukamoto doet denken. Om maar wat referenties mee te geven.

De onderliggende thematiek is relatief basic, het gaat dan ook meer om het avontuur, de personags die Emma tegenkomt, en de situaties waarin ze verzeild geraakt. En Harris weet er echt wel iets speciaals van te maken. Audiovisueel genieten, zonder daarbij te leunen op een overdreven budget.

Het blijft voor mij lastig om dit soort projecten op te pikken, wat best jammer is, want ondanks dat deze films tegenwoordig niet geweldig goed in de markt liggen, moet hier toch nog steeds een publiek voor zijn. Mensen die houden van een beetje creatieve fantasy mogen deze zeker niet links laten liggen, hopelijk is het niet meteen Harris' laatste film geweest.

4.5* en een uitgebreide review

Fantasy drama die niet onberoerd laat. Je moet je wel laten gaan in de vertelling anders werkt het niet. Een kind, Emma, raakt in coma en de hele film vertelt hoe ze tussen leven en dood zweeft. Zo wandelt ze met een radiootje rond in een soort niemandsland, in feite haar onderbewustzijn die de woorden van haar moeder in haar oor opvangen. En zo kan je eigenlijk alles wat je ziet verbinden met de realiteit. In haar psyche zitten indrukken, herinneringen, beeldvormingen, angsten ... erg vindingrijk gedaan met schaarse middelen en het houdt zeker steek in de zin dat je niet met vragen achter blijft.

Moon Garden mag ongetwijfeld een triomf van visie en verbeeldingskracht genoemd worden; de film neemt afstand van goedkoop melodrama en maakt er liever iets dromerigs van met rijke kleuren want het ging toch vooral om de zuivere manier waarop een kind het leven ziet. Soms erg ontroerend en redelijk onvergetelijk. Ook ik moet mijn voorgangers bijtreden met een hoog cijfer.

Creatief horrorsprookje dat eigenlijk te veel vraagt van de erg jonge hoofdrolspeelster. Haven Lee Harris doet het niettemin overtuigend, maar regisseur Ryan Stevens Harris vraagt simpelweg veel te veel van haar. Gelukkig wordt dat voor een deel verbloemt met een overtuigende vormgeving op visueel vlak. Met weinig budget worden er mooie dingen gebouwd die van genoeg detail en originaliteit worden voorzien om op te vallen. Daartegenover staat dat Moon Garden er niet in slaagt de kijker mee te nemen in de emotionele reis die Harris doormaakt, waardoor zeker het middenstuk ietwat droog wegkijkt. Na enige tijd begint zelfs de verveling toe te slaan, maar gelukkig is er nog een overtuigende finale met genoeg ruimte voor interpretatie. Enkele medegebruikers maken een divers aantal connecties naar andere films, mij deed deze film het meest denken aan het tamelijk recente The Blazing World, die ik stiekem net wat beter vind.