Hoard (2023)

Maria [Lily-Beau Leach] werd grootgebracht door Cynthia [Hayley Squires], een vrouw die onder anderen kampte met verzamelwoede. Na Cynthia’s dood neemt Michelle [Samantha Spiro] Maria onder haar hoede. Tien jaar later trekt de 30-jarige Michael [Joseph Quinn], die op zijn twaalfde enkele maanden bij Michelle woonde, een tijdje bij haar in. Tussen hem en de jongvolwassen Maria [Saura Lightfoot-Leon] ontstaat een bijzondere band die vooral Maria’s onderdrukte emoties naar boven brengt. Even complex als bizar psychologisch drama met een gewaagde rol van Lightfood-Leon, al is het haast onmogelijk om een emotionele connectie te krijgen met de protagonisten. De 30 minuten durende proloog is veel beter dan wat volgt.

De film voelt autobiografisch, vooral omdat we alsmaar willekeurige gebeurtenissen uit het leven van een meisje zien die maar niet interessant willen worden. Niet dat er geen idee achter de film zit: die is dat de band tussen moeder en dochter onverbrekelijk is. In de film krijgt dat de vorm van de dochter van een vrouw die afval verzamelt die in een pleeggezin wordt geplaatst: daarmee lijkt een nieuw hoofdstuk begonnen maar later begint ze herinneringen terug te krijgen en uit nostalgie (naar de ‘catalogue of love’ zoals haar moeder de verzameling noemde) begint ze zelf afval te verzamelen. Eigenlijk is er ook geen echte breuk in haar leven met haar ‘vieze’ kindertijd want ook in het pleeggezin krijgt ze te horen dat ze stinkt en gaat het vooral over zaken als boeren tijden het eten, remsporen in je onderbroek, in je broek plassen en poep eten. En dat twee uur lang: ik lees dat de filmmaker de kijker wil ‘unsettlen’ maar het is vooral heel erg oninteressant (er wordt ook geen poep gegeten, kindertjes, maar de filmmaker wil met elke scene benadrukken dat de hoofdpersoon bewust of onderbewust gefascineerd is door elke vorm van vuiligheid omdat dat haar terugbrengt naar de tijd met haar liefdevolle moeder).

Het in wezen niet ter zake doende relatiedrama dat er doorheen is geweven – ze pakt nota bene een vuilnisman af van een andere vrouw – maakt het ook niet interessant. Het is de bedoeling dat we het allemaal heel gek vinden wat het meisje doet maar het enige dat gek is is het einde van de film waarin ze opeens ‘normaal’ is en alles in één klap zonder reden goed is afgelopen (zelfs haar beste vriendin die uit eerwraak zou worden vermoord is opeens terug en dikke vrienden met haar familie). Het meisje heeft nu alles verwerkt en is gelukkig omdat ze zelf zwanger is, zo leren we, zodat een nieuwe heilige band tussen moeder en dochter is ontstaan. Maar wat een oninteressante, saaie weg volgt de film naar die uitkomst!