Ash (2025)

Regisseur Flying Lotus is duidelijk een fan van films als Alien, The Thing en Event Horizon, maar hij beschikt helaas niet over een interessant script. Sterker nog; Ash is een bij elkaar geraapt zootje, een soort greatest hits van eerdere en betere science fiction-films. Gezien het lage budget komt meneer Lotus visueel nog een heel eind, met aardige visuele effecten en eersteklas bloederige make-up. De cast kan er ook mee door. Maar ja, dat script... Het eerste uur is echt doorbijten, eentonig en saai. Naar het einde toe komt de boel dan eindelijk een beetje tot leven, maar het is dan al veel te laat om de boel nog te kunnen redden.

Mwah.

De vormgeving en de soundtrack zijn wel ok, het verhaal heeft weinig te brengen wat niet al eens gedaan heeft - deze sf gaat boldly where millions went already and didn’t bother to get a tshirt.

Maar het echte probleem, de acteurs spelen niet. Terwijl ze beter kunnen volgens mij - zelfs een Aaron Paul. Het zal wel aan de regie of productie liggen dus. Jammer, ik had wel zin in een leuk fris filmpje met Uwais.

Jonni Remmler plundert het subgenre “ruimtemissie naar onverkende planeet loopt uit op een ramp” voor een SF-horrorfilm vol jumpscares die feitelijk flarden van herinneringen zijn van Riya [Eiza González] die in haar eentje ontwaakt en zich natuurlijk afvraagt waar iedereen is gebleven. Wie (net als ik) hoop dat Iko Uwais (The Raid) aan boord was om de boel op te schudden, komt bedrogen uit: hij heeft maar een paar minuten schermtijd. Flitsende montages van “enge” beelden maken nog geen goede horrorfilm, daarvoor heb je een fatsoenlijk verhaal en spanningsopbouw nodig.

Heerlijk.

Wie deze opzet voor het plot kan de film maar beter meteen weer afzetten. Ash is een redelijk basic genre filmpje, met een simpel concept en weinig verrassende wendingen. Grootse innovatie hoef je inderdaad niet te verwachten van deze film. Gelukkig hebben we ook nog ogen en oren en verdienen die ook wel eens wat aandacht.

De film deed me meer denken aan Eden Log dan aan Alien, en dat is vooral omdat elk shot en elke scene eruit ziet als een blik vol sfeer dat net is opengetrokken. Audiovisueel is het gewoon erg lekker, en dat soort films zijn vooral ook erg zeldzaam tegenwoordig. Meer van dit graag!

4.0* en een uitgebreide review

Van het verhaal moet de film het niet hebben. Een vrij standaard verhaal over een dodelijke bedreiging op een verre planeet. Als in den beginne het hoofdpersonage Riya in een toegetakeld ruimteschip met dode bemanningsleden ontwaakt zonder enige herinnering, voel je het al aankomen. Het verloop is volgens verwachting. Toch functioneert het wel. Als kijker wil je per slot van rekening weten hoe zij in deze situatie is beland. Het vermaakt tot op zekere hoogte. Ik denk trouwens niet dat veel mensen zich Ash later nog zullen herinneren vanwege de inhoud. Alhoewel de Japans sprekende computerstem als gimmick nog wel even in de herinnering zal blijven hangen.

Ash zul je je waarschijnlijk herinneren door de prominente inzet van (met name) rode kleuren, door de vervreemdingselementen en door de hang naar het surrealisme. Die zaken creëren een verontrustende sfeer. De kijker gaat op in een nachtmerrie die door een turbulente beeldenvloed wordt veroorzaakt. Dat kan een leuke trip opleveren als je daar zin in hebt. Als je je niet kunt inleven in al die visuele prikkels, zul je uit het kijken naar de film niet veel plezier halen. Ik vond Ash niet heel boeiend.

Regisseur Flying Lotus komt wederom aanzetten met een originele kijk op het visuele vlak, waar Ash optimaal van profiteert. De wereld wordt kleurrijk en uniek neergezet, met een fijne mix tussen digitale beelden en praktische effecten. Specifiek de finale dendert lekker door, maar het uur dat daaraan vooraf gaat is aanzienlijk trager. Het acteerwerk is spijtig genoeg niet sterk genoeg (vooral Aaron Paul oogt ongemotiveerd) om dat te compenseren, waardoor Ash niet ontdaan is van een aantal saaie momenten. In vergelijking met Kuso is deze film ook beduidend minder ambitieus, maar dat gebruikt Flying Lotus volop in zijn voordeel door gefocust in te zetten op fijne genre-elementen.

Muzikant, producer en filmmaker Flying Lotus keert na het abstracte surrealistische Kuso (2017) (nog niet gezien) terug voor zijn tweede lange speelfilm. Eentje die een stuk conventioneler verhaal bevat, wat duidelijk beïnvloed werd door de sci-fi horror die eraan voorafgingen...De opzet voelt heerlijk vertrouwd.

Eiza Gonzalez levert een solide prestatie als Riya, die ontwaakt op een verre planeet Ash, omringd door de lichamen van haar bemanning, zonder te weten hoe of waarom ze daar is. Nog erger is het feit dat ze heftige visioenen heeft Vanaf de allereerste beelden maakt de film duidelijk dat het niet op safe wil spelen. De film opent met een hectische montage van nachtmerrieachtige beelden: Een groot deel van de missie wordt door twee personen uitgevoerd, waarbij Aaron Paul (Jesse Pinkman in Breaking Bad) verschijnt als commandant van de missie.

Een van de dingen die mij bevalt, is dat het aanvoelt als een videogame. Echter is, wat de film voor mij als horror-fan echt het meeste moeite waard maakte, is hoe gewelddadig het is, wat een heerlijke bloederige scènes. De film ziet er ook fantastisch uit, met neon-doordrenkte beelden, en hoe kan ook anders een uitstekend geluidsontwerp en een onberispelijke soundtrack van de regisseur zelf.

Regisseur Flying Lotus heeft het relatief eenvoudig scenario van Jonni Remmler verheven tot een beleving op het scherm. Ondanks het lage budget is het een goed geslaagde film en het geweld, wanneer het toeslaat, is hardcore. Gruwelijk, spannend en visueel sterk! Dit is het soort sci-fi-horrorfilm dat ik wil en die nog lang bijblijft!