Frontières (2023)

Zoals de titel al suggereert spelen grenzen een belangrijke rol in de film van regisseur en schrijver Guy Édoin. In directe zin speelt de grens tussen de Verenigde Staten en Canada een rol. De disharmonische familie die centraal staat leeft in het grensgebied en dat feit komt meerdere keren terug in het verhaal. Een andere grens die een rol speelt is de grens tussen de familie en de buitenwereld. Herhaaldelijk worden jagers betrapt die op het grondgebied van de familie aan het jagen zijn. In een scène zien we hoe oudste dochter Diane twee louche jagers verjaagt en het hert dat zij hebben geschoten in beslag neemt. De scène zit in het begin van de film, zorgt voor een permanent gevoel van dreiging en ik dacht op dat moment dat het verhaal de kant van een home invasion op zou gaan. Dat gebeurt niet.

Het dreigende gevoel dat de bewuste scène oproept is echter van blijvende aard. Het is alsof van buiten de grenzen een voortdurende dreiging loert. Dat gevoel wordt versterkt door de paranoïde houding van Diane. Haar paranoïde gedrag dat overigens voortkomt uit een verschrikkelijk verlies, bewerkstelligt dat je aan het realiteitsgehalte van veel gebeurtenissen na verloop van tijd begint te twijfelen. Gebeurt alles dat zich voordoet wel echt? Of worden gebeurtenissen gekleurd weergegeven? De grens tussen de echte wereld en een ingebeelde wereld vervaagt. De onzekerheid hierover verstevigt de beklemmende sfeer.

De diffuse grens tussen echt en ingebeeld betekent dat de film soms richtingen inslaat, die geen vervolg kennen. Brokjes handeling die opduiken maar niet bevredigend worden uitgewerkt. Brokjes informatie die loskomen, maar niet tot in alle uithoeken bevredigend worden uitgewerkt. Er zijn paranormale activiteiten. Er is mysterie. Echt of niet echt? Het is aan de kijker om dat te beoordelen. Daarnaast spelen er meerdere precaire aardse zaken, die iets verklaren van de disfunctionaliteit van de familie. Ze genereren spanning, maar worden niet tot in detail uitgeplozen.

In het uitpluizen van de dingen ligt niet de focus van de film. De handeling dient vooral om een onheilspellende en melancholische sfeer op te roepen en de rouw van de familie voelbaar en toonbaar te maken. Binnen die kille sfeer komt behalve de diepe rouw ook de disfunctionaliteit van de familie heel goed tot uiting. Het is een tragisch portret dat met bijzonder goed acteerwerk prachtig inhoud krijgt. De film slaagt er goed in om nieuwsgierigheid op te wekken. Om spanning te genereren. En om twijfel te zaaien. Frontières is een hele goeie film. Niet per se grensoverschrijdend goed, maar absoluut het kijken waard.