Nu Astepta Prea Mult de la Sfârsitul Lumii (2023)

Heel merkwaardige film.

Fenomenale rol van Ilinca Manolache. Een vrouw met haar op de tanden. Ze ontziet niets of niemand en vertolkt de onderbuik van de maatschappij.

Die Bobita is een hilarisch typetje, maar ik vind het jammer dat dat irritante hoofd van die gekke kerel steeds op het filter zit, dat leidt nogal af.

De scène over de vele herdenkingstekens voor verkeersslachtoffers bij de weg doet erg denken aan Agnès Varda. Opvallend lange scène.

Het super langgerekte einde vind ik toch wel een afknapper. Inhoudelijk wel sterk maar het haalt het tempo uit de film en op een gegeven moment had ik het wel gezien.

Deze film had ook wel in 2 uur verteld kunnen worden, dan had ik 'm zeker wat hoger gewaardeerd.

Dit is trouwens pas de 4e Roemeense film die ik zie.

Een dag uit het leven van de Roemeense Angela Raducani [Ilinca Manolache], een productieassistent bij bedrijfsfilms. Ze brengt het grootste deel van haar werkdag door in haar auto waarmee ze haastig van de ene naar de andere afspraak sjeest. Ze reageert haar frustratie af op andere weggebruikers en op TikTok, waar ze onder het mom van satire – ze vergelijkt zichzelf met Charlie Hebdo – als ‘Bobita’ alle heilige huisjes omver schopt. Haar vermoeidheid bestrijdt ze met keiharde muziek en energy drink. Cynische en ironische satire over de schaduwkanten van het kapitalisme. Angela en de andere crewleden worden door hun werkgever uitgebuit om een bedrijfsfilm te maken dat in feite tot doel heeft beschuldigingen van uitbuiting te bestrijden. Eindigt met een ononderbroken take waarin zo’n filmpje tot stand komt. Ovidue Pîrsan (die zichzelf speelt) legt voor de camera waardoor hij, na ruim een jaar in coma te hebben gelegen, vanaf zijn middel verlamd raakte. Maar het bedrijf dat mede verantwoordelijk is voor het ongeluk, eist dat hij zijn woorden aanpast om hun merknaam niet te bezoedelen. De bittere toon kan afstotend werken, maar wie door die zure appel heen bijt, krijgt een intelligente satire voorgeschoteld. Jude verweeft beelden van de Angela Goes On (1982), een Roemeense film gemaakt tijdens het communistische regime, om het contrast met de moderne tijd te verscherpen. Manolache is fenomenaal en er is een merkwaardige en gedenkwaardige cameo van cultregisseur Uwe Boll.

De film is typisch postmodern dus beslist niet voor iedereen maar wel voor mij:

Zo voelt de zwart-wit film wat anarchistisch en experimenteel met aldoor verwijzingen naar werken uit de film- en literatuurgeschiedenis en met citaten van anderen waarbij de film is opgezet als een ‘conversatie’ met de film Angela Moves On uit 1981 waaruit vele (kleuren)scenes zijn ingeweven (en de hoofdpersoon Angela van de nieuwe film de oud geworden Angela van de oude film zelfs ontmoet) en in de gesprekjes allerlei onderwerpen uit de oude en recente geschiedenis worden aangekaart alsmede vragen worden opgeworpen over de maatschappij (zoals de juridische vraag of de kogels waarmee een vuurpeloton iemand doodschiet het eigendom van het peloton blijven of van de geëxecuteerde worden): veel plot heeft de film niet maar door de hectiek van het verkeer – we volgen Angela veelal zich een weg banend door het drukke verkeer als metafoor voor de hectiek van ons leven überhaupt – en de veelheid van onderwerpen met seks en dood als belangrijkste thema’s is de film aldoor – zelfs met z’n 163 minuten – vermakelijk en interessant.

Zo is de film maatschappijkritisch – het laat zien hoe iedereen zogenaamd vrij is maar in werkelijkheid wordt uitgebuit door grote bedrijven die vol hypocrisie zich een sociaal imago aanmeten – maar niet op de sociaal-realistische manier van Loach maar vol humor en absurde taferelen waarvan de humor ook zit in het scherpe en veelal pijnlijke realisme dat niets mooier maakt dan dat het is (zoals dat bv. de hoofdpersoon een scheet laat voordat ze uit haar auto stapt). De hoofdpersoon is grofgebekt – hetgeen ze vooral uitleeft in haar vlogs waarin ze Andrew Tate parodieert – en vertelt aldoor grappen waarmee de film de huidige maatschappij een spiegel voorhoudt: we zijn asociaal en cynisch geworden en maken van alles een grap in plaats van de maatschappij te verbeteren.

Zo voelt de film – net als de eerste commerciële film aller tijden waar de film naar verwijst: La Sortie de l'usine Lumière à Lyon (1895) – als een documentaire maar is wat we zien in scene gezet waardoor de grens tussen fictie en realiteit vervaagt: in feite wordt de werkelijkheid niet mooier gemaakt maar geïntensiveerd, zoals Angela zelf de misogyne vlogs van Andrew Tate tot een karikatuur vergroot, hetgeen onze massacultuur kenmerkt: de film geeft zelf het voorbeeld van een pornoacteur die om een erectie te krijgen eerst zelf porno moet kijken voordat hij de daad kan verrichten. De stroom van beelden die we over ons uitgestort krijgen – van advertenties tot porno – is prikkelender dan het origineel (het echte leven). Dat geldt dus ook voor deze ietwat ontregelende film maar daardoor is hij zo lekker.

Bijzondere, erg leuke film, die ondanks de behoorlijke speelduur nergens verveelt. Het filmen vanuit de auto doet wel denken aan sommige Iraanse films van o.a. Kiarostami, maar verder is het moeilijk deze film met anderen te vergelijken. De ironie druipt er vaak vanaf, het is behoorlijk grappig, maar het is ook een ontluisterend beeld van modern Roemenië. Tour de force van Ilinca Manolache in de hoofdrol, zij is echt geweldig als cynische productieassistente die continu op weg is om audities te doen voor een bedrijfsfilm. Het geschakel met Angela Merge mai Departe uit 1982 haalde me soms wel een beetje uit de film, maar dat wordt later goedgemaakt als beide hoofdrolspelers uit die film, inmiddels bejaard, ook worden opgezocht door de assistente.

De lange laatste take waarin de bedrijfsfilm IRT wordt opgenomen is fantastisch, het beeld van de familie in de regen, terwijl om hun heen van alles gebeurt en hun verhaal steeds verder wordt afgezwakt tot ze uiteindelijk niks anders hoeven doen dan groene vellen in beeld te houden- het is het perfect slotstuk, de loze beloftes dat hun verhaal echt verteld wordt ten spijt.

Na Everybody in Our Family wederom een geslaagde film van Jude. Nu maar proberen snel meer van deze regisseur te zien, te beginnen met de Gouden Beer-winnaar met de poëtische titel Bad Luck Banging or Loony Porn.