Hunger (2023)

Prima stijlvolle 'eetfilm' die net als The Menu het culinaire topchef gebeuren op de hak neemt.

Lange tijd denk je, zit er achter Chef Paul ook nog een normaal denkend en kwetsbaar mens, maar als hij na tegenslag blijft volharden in zijn killermentaliteit ten koste van alles en iedereen, blijkt dat dit een larger than life karakter is.

Tegenover hem staat de timide en sympathieke Aoy, die eigenlijk tegen wil en dank in het wereldje is terecht gekomen. Maar ze weet aardig haar mannetje te staan en wordt gehard na de nodige tegenslagen. De ultieme clash is onvermijdelijk...

Erg jammer van de lange speelduur. De film kent wat zijpaden die de film onnodig langer maken. Een half uurtje korter had de film een hogere score opgeleverd, nu geef ik het een ruime 3*

Erg fijne film.

Maar niet zonder fouten - om maar mee te beginnen, een duidelijke focus op wat nou effectief de boodschap van het narratief had moeten zijn, dat had echt een heleboel geholpen. Bijvoorbeeld om de belachelijk lange speelduur een uurtje in te perken. Is dat wellicht iets cultureels, een lost in translation die ik daar mis, vraag ik me dan af.

Het begin is ongemeen sterk, met de over the top chef van Chaiyanam die de sinistere rol van Fiennes in The Menu tot een doetje laat verworden. De ongemeen bloederige eerste gang van het menu voor de generaal - niet geheel zonder risico overigens, om in Thailand iets over het leger in je film op te nemen. Maar daarna kakt het plot veel te veel in, en als het weer terugkomt heeft Chaiyanam wel een mooie truc in petto, maar raakt ook teveel zijn stijl als haute cuisine steentjesschikker kwijt.

Het einde is dan wel ok, maar niet overweldigend - en dat voelt dan toch aan als een gemiste kans, want als het een uur eerder gekomen was was het wellicht veel meer geweest. Toch, er komt nog steeds genoeg door, ook in het uur dat overbodig aanvoelt. De idioterie van de massa, de idioterie van de te makkelijk verkregen rijkdom. Misschien is dat wel de boodschap die Mongkolsiri voor ons heeft - hoe ver de huidige maatschappij verworden is, en hoe ver we af staan van familie en eten met het doel van voeding.

Nee, het kan absoluut geen kwaad als die voeding vakkundig bereid is. Maar veel van de restaurantcultuur gaat overduidelijk ver over de grens van kwalijke decadentie - sofisterij van mensen die de les ‘niet met je eten spelen’ nooit echt begrepen hebben. Daar mag wel weer eens een stapje in terug gedaan worden, en daar geeft deze film net als The Menu een duidelijk signaal voor af. Niks mis met een bordje cry baby noodles, en daar hoeven echt geen stukken steen bij om het op te leuken.

De (meer commerciële) films over voeding zijn in de laatste tijd na The Menu (Film, 2022) en Boiling Point (Film, 2021). Nu, voor mij althans, want ik zag ze toevallig zeer kort op elkaar. Een Thaïse Netflixproductie zowaar, die wellicht door een breder publiek zal ervaren worden.

Hoewel verschillend van aanpak en inhoud van de twee eerder genoemde films, zijn er achterliggend ook gelijkenissen. Bij het bekijken vroeg ik me geregeld af hoe dergelijke topchefs kijken naar de klant. Zijn het egocentrische trippers die pochen over deze ervaringen, maar eigenlijk geen moer geven om het eten en er bovendien ook niets van kennen? Voelen zij zich geen slaaf van de kapitalistisch vraag en de steeds eisende verwachting naar perfectie? Ik had even de idee dat chef Paul de richting van chef Slowik van The menu ging opzoeken, maar dat werd het niet, of eerder (nog) net niet.

Verder ook de nodige aandacht voor de opofferingen en alle verliezen die ermee gepaard gaan: vrienden, familie, ... gaan ten koste om "speciaal" te willen zijn. Nu vond ik de opmars van Aoy wel nogal steil en snel onrealistisch, ik vond het wel een boeiend gegeven.

Stijlvolle film alvast. Prima in beeld gebracht. Eentje die mijn volle aandacht behield ondanks de vrij lange speelduur. Het eerste half uur vond ik erg sterk. Het einde is niet slecht, maar had niet de suspense in zich die ik verwachtte (al was the battle wel de moeite om te volgen).

Fraai gefilmd, maar niet geheel geloofwaardig. De gang van zaken in de keuken komen gewoon niet helemaal goed over. Als de hoofdpersone een taak moet uitvoeren hebben haar collega's bijvoorbeeld uitgebreid de tijd om haar gade te slaan in plaats van zich aan hun eigen taken te wijden. Een middagje koken met een collega zorgt er al voor dat ze alle kooktechnieken onder de knie heeft. Ik geloof er maar weinig van.

Los van deze punten is de film wel degelijk interessant, waarin de personages verschillende kijkpunten op koken hebben die wellicht niet zozeer met elkaar in tegenspraak zijn als op het eerste gezicht lijkt: de hoofdpersone komt duidelijk uit een culinair gezin waarbij liefde een belangrijk ingrediënt voor het kookproces lijkt te zijn. Chef Paul daarentegen heeft niets met liefde en meent dat je rijke mensen alles maar kan voorschotelen zolang het exclusief is. Ik denk dat hij daar ook een punt heeft. En toch wringt het een beetje met wat de film je voorschotelt, want blijkbaar zijn zijn kookkunsten in de film dusdanig goed dat de rijke mensen zich als beesten op zijn eten storten, waarbij van snobisme geen sprake lijkt te zijn. Het levert in ieder geval interessante beelden op die een beetje doen denken aan de eetscene in Avalon.

Niet geheel coherent en geloofwaardig dus, ook aan de lange kant, waardoor de film uiteindelijk op 3* blijft steken.

Nee, dit werd hem niet voor mij. Er wordt hier nogal eens verwezen naar die film met Ralph Fiennes en daar had ik een beetje hetzelfde euvel: hetgeen de regisseur wil zeggen vind ik nogal simplistisch en allicht ben ik niet de goede doelgroep ervoor. Maar wat deze film echt nekt is de lengte. De film duurt veel te lang, boeit niet altijd en heeft te veel zijplotjes. Acteerwerk van de hoofdrolspeelster is nog wel oké, maar die topkok is te veel karikatuur maar ook nergens eng of dreigend en daardoor mislukt. Af en toe sfeervol nog wel maar dat is op momentjes. 1,5*.

Psychodrama in de keuken, waar de chef kok een schrikbewind voert. Het lijkt af en toe wel een strafexpeditie. Het acteerwerk is oké, maar het verhaal is in mijn ogen maar zozo. De mooiste scènes spelen zich af in en om het buurtrestaurant. Op het decadente gedoe van de "happy few" zit ik niet te wachten.

Wok hei.

Vooraf had ik verwacht dat deze film meer op 'The Menu' zou lijken, maar dit pakt toch anders uit.

Hier volg je de jonge straatchef Aoy. Zij staat elke dag noedels te wokken in het familierestaurant. Op een dag wordt ze gescout door een medewerker van chef Paul. Ze gaat bij hem in de leer en door zijn strenge bewind ondervindt ze wat er allemaal bij komt kijken om daadwerkelijk succes te hebben.

Chef Paul houdt er een eigenzinnige verstandhouding op na ten opzichte van de hogere klasse. Dit gaat gepaard met een opzichtige boodschap rondom de hypocrisie en decadentie van de sociale elite. Je zou verwachten dat hier de nodige spanning in zou zitten, echter kent de film wat pacing issues en sommige subplots hadden gerust weggelaten mogen worden. Daarbij gaat de opgang van Aoy wel erg makkelijk.

De wijze waarop de bereiding van eten en de gecreëerde hype die daaromheen in beeld wordt gebracht, vond ik dan weer wel vermakelijk. Het ziet er enorm gestileerd uit en smaakt zeker naar meer. Des te jammer dat men veelal aan de vlakte blijft, hoewel het ergens ook iets ironisch heeft qua verkondigde boodschap.

Al met al is 'Hunger' een redelijk drama. Wat mij betreft mocht de speelduur wel ingekort worden en meer peper in het narratief zou niet misstaan hebben.

Kleine 3,0 sterren.

Thaise Netflixproductie. Er wordt ook Thais gesproken. Deed me wat denken aan de film ‘The Hundred-Foot Journey’ uit 2019. (gaf ik 4,5*) . Die film gaat ook over hoe een Indische basic-kok opgroeit tot een zg. wereldtop chef-kok. Ben aangenaam verrast van deze Thaise productie. De 130 minuten waren zo voorbij. Staat hier als drama/thriller. Weet niet vanwaar thriller komt. Is een film met heel wat moraal en inhoud. Verveelt geen moment.

Gaat over streven naar perfectie (hier in de keuken), streven naar roem, opklimmen en angst tot falen. Gaat over rivaliteit, leerling overklast meester. Jaloezie. Arm en rijk. Het werk in een keuken en het respectloos opvreten van de topgerechten door de rijke bourgeoisie. Ook gaat het over familiebanden en het erkennen en vergeten van je roots. En zo kan ik nog wel even verder. Is dus een film waar je wel even kan over blijven napraten. Herinner mij destijds de documentaires achter de schermen bij bepaalde topchefs zoals Gordon Ramsey, wel hier is de rol van chef-kok niet anders. De keukendictatuur is keihard. Had alleen wel even ergens een emotie verwacht van de chefkok tav. zijn pupil, maar er kon nergens echt een positief woord vanaf. Meen ergens een lichte grijns gezien te hebben die moest doorgaan als glimlach / bevestiging bij het proeven van een lekker gerecht. Dit wanneer de chef-kok het familiegerecht van zijn leerling voor het eerst proeft. Waarbij hij zegt dat een gerecht met liefde gemaakt een utopie is. Weet niet of de lichte glimlach geacteerd was of ik het mij inbeelde. Zo minimaal was die glimlach dus. Verder vind ik de scènes met wok en het vuur in pan grafisch zeer mooi in beeld gebracht. Je zou er honger van krijgen. Geef deze 4* omwille van de rijkelijke inhoud.

De Thaise regisseur Sitisiri Mongkolsiri neemt de culinaire wereld vrolijk op de hak in deze thrillerfilm met wat drama-elementen. Je zult als kijker enige achtergrond moeten hebben binnen deze omgeving om de spanning daadwerkelijk te voelen, anders zullen de verwijzingen naar stress en interpersoonlijke spanning wellicht over je hoofd gaan. Jammerlijk is dat een film met 146 minuten op de teller er eigenlijk amper in slaagt om de psychologische voortzetting evenals de afgang van het hoofdpersonage treffend te verwoorden, enigszins omdat Chutimon Chuengcharoensukying niet bepaald overtuigend acteert. Haar stijgende arrogantie gaat wel heel vluchtig en de opvolgende carrièreboost oogt zelfs compleet ongeloofwaardig. Mongkolsiri houdt zich meer bezig met de visuele kwaliteit van de film dan de onderliggende potentie en dat levert mooie plaatjes op, maar ook een ietwat inspiratieloos geheel. Het eerste uur is erg vermakelijk en de wisselwerking tussen Chuengcharoensukying en een uitstekend acterende Nopachai Chaiyanam is goed, maar daarna is de voortzetting vooral rommelig en weinig realistisch.