La Memoria Infinita (2023)

Vanaf 16 november 2023 in de bioscoop (Periscoop Film)

Fuck. Dit was niet de juiste keuze als laatste film van een intens rustige nachtdienst, met een behoorlijk vermoeid en ietwat ontvankelijk gestel.

Deze docu slaagt er beter in om een hartverscheurend persoonlijk verhaal te vertellen dan een verhaal over het collectieve Chileense geheugen over de tijd van Pinochet, zoals ook geprobeerd wordt. Het is wel echt hartverscheurend om te zien allemaal. De oneindig geduldige manier waarmee Augusto's vrouw met de situatie omgaat is zo ontroerend, vooral ook doordat je soms glimpjes van Augusto zijn "oude" persoonlijkheid ziet, en de puurheid van hun liefde is overduidelijk.

De muziek is wat aan de sentimentele kant soms, maar dat zorgt er ook voor dat alles net iets minder zwaar binnenkomt. Dat is wel welkom eigenlijk, zeker in het meest pijnlijke laatste gedeelte. Ik vroeg me zelfs af of ze dat allemaal wel hadden moeten tonen.

De Chileense onafhankelijke journalist Augusto Góngora speelde vooral in de jaren 70 en 80 een sleutelrol in het registreren van het leven onder het schrikbewind van Auguste Pinochet. Van 1990 tot aan zijn pensioen presenteerde hij voornamelijk culturele programma’s op Televisión Nacional de Chile. In 2015 bleek dat hij Alzheimer had. Deze documentaire toont hoe zijn echtgenote Paulina Urrutia, een voormalig minister van Cultuur, hem op geduldige, barmhartige en vooral liefdevolle wijze bijstaat in een periode waarin hij steeds vaker en steeds langer vervalt in geheugenverlies. Dit ietwat voyeuristische persoonlijke dagboek is tevens een metafoor die toont hoe belangrijk het is dat er altijd iemand is die de geschiedenis kan vertellen, kan tonen aan de hand van foto’s en videobeelden en verloren geest(en) weer op het rechte spoor houdt. Een ode aan een liefdevol huwelijk, maar ook aan de geschiedschrijving waar journalisten over de hele wereld een sleutelrol in spelen.