The Piper (2023)

In de bioscoop gezien en voorlopig was het weer een eenmalig bezoek voor de komende jaren aan de Bijlmer ArenA want weer trof ik een zaal daar aan met praatzieke mensen en lachende tieners die een bioscoopbezoek aan deze film die van zichzelf al niet hoogstaand is, nog teleurstellender.

Dat sms-nummer 3669 is totaal nutteloos maar dat terzijde.

De paar recensies die je over deze film kan vinden kan ik mij prima bij aansluiten.

Acteerwerk is best redelijk, de sfeer is ok met een paar (schrik)momenten en de blokfluiten klinken goed op het grote doek maar de uitwerking is vrij voorspelbaar geworden met een erg cliché einde en weinig dingen goed uitgelegd.

Voor een horror bevat de film ook vrij weinig echt enge of gore scènes.

Met al een tamme horror die vrij aardig begint maar eindigt in een niemendalletje omdat het script totaal niet goed wordt uitgewerkt.

Geen idee hoe de IJslandse regisseur Erlingur Thoroddsen het inhoudelijke concept van The Piper verzonnen heeft gekregen, maar een gebrek aan originaliteit kan hem niet worden verweten. Althans, als we exclusief over het concept spreken, want de invulling eromheen is allesbehalve origineel. De film oogt visueel verzorgd, maar Thoroddsen kent geen enkele controle over de inhoudelijke uitwerking van het verhaal. De tweede helft gooit van alles bij elkaar, maar resulteert daardoor voornamelijk in een verwarrende vormgeving van de bedreiging en veel te grootschalige scenes die alle logica te boven gaan. Charlotte Hope doet daarbinnen wat ze kan, maar ze staat machteloos eenmaal de uiterst ridicule slotfase (de uiteinndelijke confrontatie met de Rattenvanger van Hamelen) wordt geopend. Wanneer het op de horror zelf aankomt kent The Piper een aantal spannend opgebouwde stukken, maar die lijken eerder toevallig dan doelbewust. Overdadig misplaatste muziek en onhandig knipwerk doen de spanningsopbouw namelijk vaak teniet, maar de beeldvoering oogt verder kleurrijk en de decors doordacht. Door alle dwaasheid kan een film als deze moeilijk als huiveringwekkend worden gezien, maar uiteindelijk kijkt het nog enigszins vermakelijk weg.

Aardig sfeer- en griezelfilmpje dat in de tweede helft steeds meer het spoor bijster raakt en ronduit slecht eindigt.

Qua spanning/horror ontstijgt The Piper nergens het Paul van Loon griezelniveau, maar visueel wordt een goede sfeer neergezet en het verhaalconceptje is alleraardigst. Julian Sands acteert vreselijk als dirigent, veel te geforceerd typetje, maar de rest van de cast valt best mee. Zelfs de kinderen zijn niet irritant. De muziek af en toe wel. Niet zozeer de fluit/orkestmuziek, maar wel het bombastische geblaas dat voor spanning moet zorgen maar veel te hard/aanwezig is voor de sfeer van deze film.

Langzaam maar zeker wordt naar een climax toegewerkt. De uitvoering in de concertzaal, een lange scène met behoorlijk indringend lichtspel, is leuk gedaan. Daarna vernietigt deze film zichzelf als de rattenvanger in de vorm van een idioot monster zich laat zien en een kolderiek eindgevecht zich aandient. Dit laatste kwartier is zo slecht dat het een deel van de eerder opgebouwde sfeer en griezeligheid teniet doet.

Het is jammer dat makers van dit soort films zo vaak denken dat je moet eindigen met een chaotisch eindgevecht op Power Rangers-niveau. De kracht van suggestie, van dingen níet laten zien kan zoveel sterker zijn.

Al met al niet verveeld, maar een hoogvlieger is dit niet.

De film van de Ijslandse regisseur Erlinger Thoroddsen die een bewerking is van het oude verhaal van de rattenvanger van Hamelen, heeft interessante ideeën en invalshoeken. Je zou wensen dat de film er beter gebruik van had gemaakt.

Het lukt Thoroddsen goed om een basale duistere sfeer neer te zetten. Spookachtig opgezette sets en spaarzame verlichting, die soms beweging suggereert die er niet is, zorgen voor een verontrustende ambiance. Des te jammer dat de film daarnaast overdreven gebruik maakt van hard opklinkende geluiden en plotseling ingezette muziek om schrikeffecten te sorteren. Zo’n effect werkt in beginsel uiteraard uitstekend maar is al snel aan inflatie onderhevig.

Het verhaal van de rattenvanger is in deze film in een iets ander jasje gestoken. Hier gaat het om een duivelse symfonie die de mensen die ernaar luisteren bezeten maakt. Een prima uitgangspunt dat echter bijna volledig voorbijgaat aan de openbaring van een duistere kracht (zoals bijvoorbeeld een fluit spelende rattenvanger) die achter die dreiging schuilgaat. Zo blijft de dreiging wat aan de ongrijpbare kant.

De personages maken niet veel indruk. Ze krijgen maar weinig bagage mee. Ze gedragen zich ook wat raar. Het is immers tamelijk ongewoon om steeds maar een donkere kamer in te lopen zonder eerst eens naar het lichtknopje te zoeken. Of in het geval van hoofdpersonage Melanie, de componerende fluitiste die de vloek van de symfonie doorziet maar daarover zelfs niet aan de bel trekt als mensen gevaar lopen of verdwijnen. Rare jongens, die muzikanten.

Leuk idee zo’n vervloekte symfonie, maar het verhaal eromheen is nogal rommelig uitgewerkt. De sfeer mag er zijn. Die staat als een huis. De personages hadden wat meer body mogen hebben. Een acteur als Julian Sands (aan wie de film is opgedragen) heeft een interessante rol die in de potentie van het karakter blijft steken, Voor de andere personages geldt eigenlijk hetzelfde. Veel potentie en weinig uitwerking.

De finale blijft ook steken in potentie. Met weinig overtuigende speciale effecten wordt een fantasiewereld geschapen die het budget van de film zichtbaar te boven gaat. De duistere basale sfeer die in de rest van de film perfect in stand wordt gehouden en zo effectief werkt, lijdt er ook onder. The Piper is een film van goede ideeën en goede intenties. En daar blijft het dan ook bij.

Hoe groot is de kans dat het verhaal van de fluitspelende rattenvanger van Harmelen...de basis vormt voor twee recente (2023) horrorfilms? Deze versie van de IJslandse regisseur Erlingur Thoroddsen lijkt (de andere van Anthony Waller nog niet gezien) als enige het muzikale component te omarmen. (en wat voor één!)

De getalenteerde dwarsfluitiste Melanie (Charlotte Hope, o.a. The Theory of Everything, Catch Me A Killer) die deel uitmaakt van het prestigieuze orkest van maestro Gustafson, (Wijlen Julian Sands) krijgt de kans van haar leven wanneer ze, het "Concerto for Children" van haar overleden mentor kan af te maken. Uiteraard is er iets goed mis met deze compositie!

Ondanks de slechte recensies was deze film eigenlijk best goed te noemen! (misschien dat de kijker van tegenwoordig te veeleisend is?) Oké, de film is erg conventioneel op het horrorvlak; de bekende bal en de enge kast zijn aanwezig, de vogel tegen het raam, enz. en er zijn ook meerdere jump-scares. Echter het meeste werd zeer degelijk uitgevoerd!

Daartegenover staat ook dat de regisseur wel effectief een griezelig gevoel weet op te roepen! Zo is er een goede openingsscène met het naderende onweer en de in rood badende scene waarin Mel het landhuis doorzoekt, was visueel ook niet mis! De film bouwt de spanning stap voor stap op naar een climax.

De Piper is angstaanjagend genoeg. En een geluk dat ze hem lange tijd uitbeeld houden! Geen overvloed aan schermtijd! Pas aan het einde is hij te zien! Met de charme van een acteur in een pak, aangepast met CGI. En in die slotakte is er ook een opmerkelijk goede praktische gore-scène (die doet denken aan de genrefilms uit de jaren 80)

Wanneer de muziek onderdeel van het verhaal zelf is, is dit natuurlijk het allerbelangrijkste aspect! En die score van Christopher Young (Hellraiser, Drag Me to Hell) weet zijn taak meer dan goed vervullen! De fluit staat uiteraard centraal, maar ook de rest van het orkest en twee koren zijn te horen! Wat begint als een soort kinderliedje mondt later uit in gefluister, kinderkoorzang en orkestrale muziek en levert een heerlijk griezelige dimensie aan de film!

Geen meesterwerk, er zijn idd ook wel een paar opmerkingen maar met zijn concept van een Harmelense fluitendemon en de hang naar de wat oudere horrorfilms was dit een solide inspanning die zeker een vermakelijk kijkbeurt vormt voor horrorfans.

Het verhaal van de rattenvanger krijgt hier een originele insteek. Het gegeven is leuk en gaat om een duivelse symfonie die de mensen die ernaar luisteren bezeten maakt. Maar eigenlijk schuilt er een duistere kracht achter die het dierbaarste van de mensen meeneemt, nl. de kinderen. Toch weet de film niet te imponeren gezien de zeer matige uitwerking en vooral in het tweede gedeelte. Het loopt volledig mis tijdens het slotakkoord met het orkest want dan gebeuren allerlei dingen die niet door de beugel kunnen. Neem nu de fantasievolle uitgang van de rattenvanger die de kinderen meeneemt naar een andere wereld en het hoofdpersonage holt gewoon even mee om haar kind te redden en gewoon simpel terug te keren. De duistere kracht komt regelmatig ergens voor in een donker hoekje of een kast...maar tijdens het slotakkoord splitst hij twee mensen uiteen en komt daar gewoon piepen. Met twee op een fluit spelen weet de kracht van de rattenvanger te verminderen en naar het einde toe zou het kind van het hoofdpersonage toch de duistere kracht bezitten. Dat laatste is sowieso raar want het meisje kon de muziek niet goed horen gezien haar problemen met haar oren. 4/10