La Vie pour de Vrai (2023)

Ha, een zondagnamiddagfilm in UGC Toison d'Or. Het lenteweer laat zich eindelijk voelen, maar niets zo aangenaam om gezellig te flaneren op de Guldenvlieslaan en dat magnifieke shoppingcenter te huisnummer 8 binnen te duiken. Deze heerlijke tempel van vervlogen weelde, kitsch en commerce, een galérie met retro charme, op en top vintage, anachronistisch én waar de tijd is blijven stilstaan. Je waant je er in een suikerzoete luchtspiegeling uit de seventies, de lucht proeft er zoet, als de heerlijke luchtbel die de Franse publiekscinema is. Een pèche melba gaan eten in Le Trappiste, voor of na de vertoning. Of misschien allebei?

In dergelijk opulent kader kom je niet de nieuwe Apichatpong Weerasethakul of Leos Carax kijken. Begeef je hiervoor eerder naar één van de muffe, naar verschraald Zinnebir ruikende arthouseketen - dat zijn geen bioscopen, maar cultuurhuizen, verdorie! Liefst gaan we voor een gezellige volkskomedie, maar eentje geïnfuseerd met plenty euro's. De winkel moet blijven draaien natuurlijk, de tijden van frugaal boulevardtheater à deux sous liggen lang achter ons! Soms wil je je vanuit zielsloutering gewoon blootstellen aan de vulgaire rijkdom van stinkend rijke Franse megasterren à la Christian Clavier, Kev Adams... of Dany Boon.

Ha, Dany Boon. Geniet geen al te beste reputatie, maar het tij is aan het keren. Na deze film ben ik ervan overtuigd dat hij de nieuwe Bourvil is. Door deze film zal het niet zijn, La Vie pour de Vrai is een box office fiasco. Er bevonden zich bij mijn vertoning ook slechts een tiental luitjes in de zaal. Les absents ont toujours tort. Te lang blijven hangen in Le Trappiste, en nog een tweede pèche melba besteld zeker? Behoorlijk herkenbaar n'empêche.

La Vie pour de Vrai volgt de gekende chti-formule, de boerenkinkel die het voor het eerst in de grote stad moet maken. Natuurlijk is het een eenzijdig soort humor, maar het werkt wel en is behoorlijk herkenbaar - zeker voor wie zich als provinciaal al vaak in Parijs gewaagd heeft. Ik herinner mij nog mijn eerste bezoekjes in Parijs, toen ook ik à la Boon angstig mensen aanklampte in de metrohal en mij tevergeefs een paar elegante schoenen probeerde te kopen. JM Weston's natuurlijk. Ze spanden behoorlijk en ik heb de eerste dagen ook ongemakkelijk als een penguïn rondgetrippeld zoals we Boon in de film zien doen. "Het leer moet zich nog uitzetten" verzekerde de hautaine verkoopster ook mij. Ik kan je bevestigde dat het uitzette, en de schoenen zich knus rond de contouren van mijn voeten nestelden. Nu flaneer ik zo vlot als Rudy Valentino en bezit ik zelfs drie paar.

De film heeft een speelduur van 110 min, wat ik eerlijk gezegd obsceen vind voor een 'simpele' komedie. Uit protest ben ik dan ook maar tien minuten na aanvang de zaal binnengegaan. Er zijn inderdaad momenten dat het tempo dreigt in te zakken, maar het ontwapenende karakter van Boon houdt het dragelijk. Tegen het einde is er dan ook nog een wilde rit doorheen Parijs, goede Franse slapstick capriolen, in de gekende Taxi-traditie.

De film zijn belangrijkste troef is echter de aanwezigheid van Charlotte Gainsbourg, even sprankelend als een pas geopend flesje Perrier van 8,5 EUR op een terras aan Les Invalides en met wie het personage van Boon een ersatz romance beleeft. Gainsbourg, geiler dan ooit, is fenomenaal gecast als losbol en trekt alle registers open. Met een bijna plastische mimiek laat ze al haar inhibities varen, lijkt ze totaal niet begaan met sexy over te komen en is ze desondanks (of net daarom) zo sexy als de neten. Wie zei er weer dat vrouwen niet grappig waren?

Zoals het een geslaagde romantische komedie betaamt, noopt La Vie pour de Vrai de kijker om mee te gaan in de absolute waanzin van de tortelduifjes. Een romance is pas doorleefd wanneer hij alle zinsvermogens aantast, spamsen veroorzaakt en roekeloos gedrag aanmoedigt dat de fysieke integriteit op het spel zet.

In de mooiste scène van de film zien we dit geraffineerde gegeven gecondenseerd in vijf luttele minuten. Boon en Gainsbourg verorberen een ijsje op het terras van een eerder banale Parijse brasserie. Het ijsje bestaat hoofdzakelijk uit slagroom, besprenkeld met wat chocolade coulis. "Laat me het jouwe proeven" "maar we hebben hetzelfde!" "ja, ik dacht het al, het mijne is beter". Plots stopt er een bus voor het terras. Boon wordt altijd zeer emotioneel van bussen, omdat "we deze mensen nooit meer terug zullen zien" - een verlatingsangst jeugdtrauma omdat hij heel zijn leven in een toeristisch resort woonde. Gainsbourg grijpt zijn hand, ze vluchten zonder de ijsjes te betalen, Gainsbourg houdt manu militari de rijdende bus staande, zodat ze alsnog kunnen opstappen. Ik demp mijn tranen met nog een pèche melba.