Amelia's Children (2023)

Weird

“I love to pose”

Dit was een aangename verrassing! Alhoewel deze Spookhuis-film zijn gebreken niet helemaal overwint, weet het plot de kijker voldoende te boeien. De Amélia uit de titel is een moeder waarvan één van haar tweelingzonen ontvoerd werd, jaren later keert de verloren gewaande zoon dankzij een DNA-test weer terug. Je weet dat er hier iets niet klopt, met de moeder en de tweelingbroer.

Er zijn al vroeg genoeg aanwijzingen in welke richting het plot zal gaan, zoals een schilderij waarvan wordt gezegd dat het van Francisco Goya was! Er zijn een aantal heerlijk enge scènes en een paar verwrongen, verdorven ideeën maar van mij hadden die misschien iets uitbundiger gemogen. De film vertrouwt gelukkig niet op jump scares maar op griezelige en verontrustende sfeer!

Naarmate de zaken vorderen, ontwikkelt het plot zich voornamelijk om de gebeurtenissen van Riley (Brigette Lundy-Paine, binnenkort ook in "I Saw the TV Glow" te zien) te volgen, onze feitelijke held. En dat is maar goed ook want Carloto Cotta is ondanks zijn dubbelrol niet de beste speler. Met effectieve make-up speelt Anabela Moreira, moeder Amélia in het nu, terwijl de schone Alba Baptista haar in korte flashbacks speelt. De film ontvouwt beetje bij beetje de spanning en ook al levert het niet al teveel verrassingen op, was het wel zeer goed geregisseerd door regisseur Guilherme Arante!

Deze kruipt toch wel langzaam onder de huid, van verontrustend wordt het steeds meer bizar en naar. Maar zeker een aanrader voor diegenen die van ziekelijke sfeer houden. En die moeder is creepy as fuck. Veel beter heb ik plastische chirurgie nog niet verfilmd gezien in een horrorfilm.