In My Mother's Skin (2023)

Je mag me aan deze voorspelling houden: De tweede film van deze regisseur wordt een Amerikaanse low budgethorror. En die zal nog minder zijn dan deze die vooral een erg zwak script heeft en gewoon op geen enkel vlak echt iets boeiends doet.

Duistere sprookjeshorrorfilm. Het draait om Tala een jong meisje dat aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in de Filipijnen woont, terwijl Japanse troepen het land nog steeds bezetten. Vader vertrekt, er is nauwelijks te eten en moeder wordt steeds zieker. Op een dag ontmoet Tala een duistere fee in het nabijgelegen bos. Oh...in de meeste plotbeschrijvingen staat dat ze vleesetend zal zijn maar dat klopt niet helemaal! Ze geef een insect/geneesmiddel, wat moeder veranderd in een monster met een verlangen naar mensenvlees...

Het gewaad van de Fee is een van de meest opvallende dingen in de film, een kruising tussen Filipijnse folklore en het katholicisme. De sfeer, de visuele effecten, het geluidsontwerp en het camerawerk zijn alle erg goed maar het plot is wat aan de dunne kant. Het tempo is wat traag en niet veel meer dan een gezin in crisis Daarnaast voelen het bloed en geweld uiteindelijk een beetje zombieachtig en repetitief aan, waardoor de film ook iets te weinig impact veroorzaakt! Wat gek was want het is soms wel praktische en grafisch! Het eindproduct is mooi en goed maar ik twijfel een beetje tussen 3 of 3, 5*

Omdat hij is opgegroeid met de dogma’s van het katholicisme ontwikkelde filmmaker Kenneth Dagatan een fascinatie voor de pracht en praal waarmee die stroming binnen het christendom zich presenteert. Een fascinatie voor de beelden en schilderingen van de heiligen en van de maagd Maria gehuld in zwierige kledij. Hun beeltenissen omringd met frivole details en devoot verlicht door de boven hun hoofd hangende corona van de stralenkrans. Deze facinatie en vorm van heiligenverering assimileert Dagatan in de de hete, vochtige en tropische wereld die de Filipijnen wordt genoemd.
Als het meisje Tala een dubieuze fee ontmoet die het stralende uiterlijk van de maagd zeer na komt, kan zij de verleiding niet weerstaan. Hoe kun je ook, als de familie thuis geldnood heeft en honger lijdt. Een zieke moeder en twee kinderen, waarvan Tala er een is. We schrijven het jaar 1945. De Japanners zijn op sterven na dood en de Amerikanen staan op het punt het roer over te nemen. Onzekere tijden en geen andere helpende hand nabij. De welwillend lachende en weelderig uitgedoste fee voorziet haar van medicatie voor haar moeder en stilt de honger. Niets voor niets, zo blijkt al snel als het magische wezen meer heks dan fee of maagd blijkt te zijn.
Dagatan hanteert in zijn film een rustige ietwat weemoedige beeldspraak die hij steeds omringt met geluiden uit de tropen. Het luide gezang van de krekels, andere onbestemde dierlijke geluiden en tropische regenval en onweer dragen bij aan de onheilspellende weemoed. Ondertussen duwt Dagatan de sfeer in huize Tala in de richting van een beklemmende neerslachtigheid. De woonstee van het gezin wordt een steeds creepier plek. Dat duwen gebeurt sluipenderwijs en met gebruikmaking van een passende kleurstelling en een uitgekiende compositie van licht en donker. De expositie van plastische gruwel wordt daarbij niet vergeten. Dat klinkt allemaal vrij opwindend maar de serene verteltrant waarmee dat allemaal gebeurt, voorkomt dat er veel opwinding aan te pas komt.
Op het hoogtepunt van de film wordt het serene vertelpad verlaten en gebeurt opeens veel tegelijk. In de dynamiek heerst de dood en is het genadeloze en bloederige duister misschien toch niet onoverwinnelijk. In My Mother's Skin is een leuk horrorsprookje in een mooie setting. Een horrorsprookje dat vreedzaam begint en langzaam verandert in een huiveringwekkende tragedie. Aardige film.