Fairyland (2023)

Homo land.

In theorie kan de titel ook wellicht vertaald worden als 'sprookjesland', en wellicht is ook dat een geldige vertaling om de gezegende, vrije en onbezorgde periode aan te duiden in Haight-Ashbury in de jaren-70. Toen iedereen zichzelf kon zijn, waar iedereen zichzelf mocht zijn. Na de sexuele revolutie van de jaren-50 en -60, met de medische anticonceptie die daarmee een bevrijding veroorzaakte van het traditionele keurslijf van voortplanting en productiviteit, naar de bevrijding van samenlevingsvormen die niet primair op voortplanting en economische principes gestoeld waren. Of om het maar even veel simpeler uit te leggen, de overwinning van de liefde over het geld.

In die context zien we dan het verhaal van Alysia Abbott - schattig gespeeld door Emilia Jones. Waar kennen we haar ook alweer van? Ohja, zij was dat schattige meiske dat Billy Connolly aan zijn Viking-begrafenis hielp in What We Did On Our Holiday (2014). Dus niet dat dat dan allemaal maar vanzelfsprekend was, natuurlijk - evenmin als wat ik me van de vrijzinnige buren uit die tijd herinner, of hoe het bij mij thuis ging - of hoe het in die film met Billy Connolly toeging. Elke tijd heeft zijn eigen uitdagingen.

In die zin is het een nogal persoonlijk document over de jeugd van het meiske Abbott - ja, n=1, en hoe je dat vergelijkt met iemand die niet in de aids-epidemie maar tijdens covid opgroeit is geen simpele vraag. Wellicht is het een geldige observatie om te stellen dat elke generatie zijn eigen uitdagingen kent, en daar is ongetwijfeld ook al een fraaie quote van een of andere Griekse of Romeinse filosoof over - left as an exercise for the reader, of hoe maak ik me daar even van af.

En dan laat ik ook maar even van me afglijden om iets te zeggen over de relaties tussen ouder en kind in het gemiddelde. Wat we in de film zien is daar alleszins een positieve uitschieter in, laat ik dat dan nog even gezegd hebben, de meeste traditionele gezinnen komen toch niet in de buurt.